Πλέον η κατάσταση μοιάζει να μην έχει γυρισμό. Ο Παναθηναϊκός μοιάζει να είναι βαριά… άρρωστος και κανείς που βρίσκεται γύρω από την ομάδα (όχι μέσα σε αυτή) να μην έχει μια ξεκάθαρη εξήγηση τόσο για τη διάγνωση της «αρρώστιας», όσο και για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Ο Παναθηναϊκός σε μια κομβική σεζόν για την ιστορία του, ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Η διοίκηση της ομάδας και ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος προσωπικά έκανε ότι χρειάστηκε, ότι του ζητήθηκε από τον προπονητή της ομάδας, για να «χτίσει» ένα από τα καλύτερα ρόστερ της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας. Παίκτες κορυφαίου επιπέδου ήρθαν στον Παναθηναϊκό, φόρεσαν τη φανέλα με το «τριφύλλι» στο στήθος και έβαλαν μπροστά για την κατάκτηση του μεγάλου στόχου.
Την κατάκτηση του 8ου ευρωπαϊκού τροπαίου στην ιστορία του συλλόγου. Και μάλιστα, σε μια σεζόν που το Final-4 θα διεξαχθεί στα μέρη μας. Στο υπερσύγχρονο Telekom Center Athens.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν ο Παναθηναϊκός δεν έχει καταφέρει να επιδείξει την παραμικρή σταθερότητα, την παραμικρή συνέπεια και την παραμικρή συνέχεια. Ομάδα ή του ύψους, ή του βάθους. Ομάδα που μπορεί να κερδίσει τον οποιοδήποτε και να χάσει και από τον οποιοδήποτε. Και το έχει αποδείξει πολλές φορές μέσα στη χρονιά. Από μεγάλες εκτός έδρας νίκες που έχει κάνει, μέχρι τις ήττες από τον Ηρακλή, τον Άρη, τον Κολοσσό, την Παρί και πάει λέγοντας…
Πάρα πολλές φορές μέσα στην σεζόν έχουμε τονίσει ξανά και ξανά (και από αυτήν τη γωνιά, αλλά και από τη «Magic Euroleague») τις τεράστιες και αδιαμφισβήτητες ευθύνες που φέρει ο Εργκίν Αταμάν για την κατάσταση και την εικόνα της ομάδας. Μια ομάδα που πάρα πολλές φορές έχει παρουσιάσει εικόνα πλήρους ανετοιμότητας. Τόσο σε αγωνιστικό κομμάτι, όσο και σε πνευματικό. Όσο και στο ότι μέχρι στιγμής ο Τούρκος τεχνικός δεν έχει καταφέρει να μοιράσει ρόλους στην ομάδα και να της δώσει τη «χημεία» που απαιτείται. Με τον ίδιο τον προπονητή, προς τιμήν του, να το αποδέχεται και να το αναγνωρίζει.
Όμως, μάλλον ήρθε η ώρα να σταθούμε και στις ευθύνες που βαραίνουν τους ίδιους τους παίκτες. Τους κορυφαίους αθλητές της διοργάνωσης που αν ρίξεις μια ματιά στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς θα πάθεις… ίλιγγο. Γιατί βεβαίως και ο Αταμάν φέρει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, όμως και οι ίδιοι οι παίκτες «κουβαλούν» στις πλάτες τους ανάλογο μερίδιο ευθύνες.
Με κάθε σεβασμό στις ομάδες του Κολοσσού και του Ηρακλή (με μια δόση υπερβολής για να δώσουμε την απαιτούμενη έμφαση) δε χρειάζεσαι τον Αταμάν για να κερδίσεις. Με τον Κολοσσό στο T-Center και τον Ηρακλή, ενώ προηγείσαι με 29-50 στο Ιβανώφειο. Οι δύο αυτές ήττες φέρουν φαρδιά-πλατιά τις υπογραφές των παικτών οι οποίοι παρουσιάστηκαν κατώτεροι των περιστάσεων.
Και οι ευθύνες τους είναι ακόμα μεγαλύτερες αν αναλογιστούμε και κάποια πράγματα περισσότερα.
Ο Παναθηναϊκός χθες προερχόταν από ήττα από τον Ολυμπιακό. Μια ήττα που θα έπρεπε να έχει θίξει τον εγωισμό τους, θα έπρεπε να τους έχει πειράξει, να τους έχει… τσιτώσει και να αντιδράσουν. Μάταια όμως. Οι «πράσινοι» δεν έβγαλαν ενέργεια, δεν έδειξαν θέληση και γνώρισαν ένα ακόμα σκληρό «χαστούκι».
Μιλάμε για τους ίδιους παίκτες οι οποίοι είναι στον… αφρό. Στα πούπουλα. Με τη διοίκηση να κάνει ότι χρειάζεται και να τους παρέχει ότι ζητούν. Και ακόμα περισσότερα.
Δεν είναι δυνατόν μια εβδομάδα πριν να βγαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, να στέκεται στο πλευρό όλης της ομάδας, να δηλώνει και πάλι την απόλυτη πίστη του και να δίνει έξτρα πριμ 1.000.0000 ευρώ (πέραν των δεδομένων από τα συμβόλαια μπόνους) σε περίπτωση επίτευξης των στόχων και οι παίκτες να παρουσιάζουν αυτό το πρόσωπο.
Αυτή τη στιγμή οι παίκτες είναι αυτοί που πρέπει να βγουν μπροστά. Να πατήσουν γερά στα πόδια τους, να πάρουν την ομάδα από το χέρι και να την «οδηγήσουν» εκεί που πρέπει να είναι.
Οι παίκτες έχουν το «μαχαίρι», έχουν και το «καρπούζι».
ΥΓ1: Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι αποφασισμένος να πάει κόντρα σε όλους και όπου… βγει. Ο Ιωάννης Παπαπέτρου είπε πει σε εκπομπή στο youtube πως ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού είναι ο φετινός MVP της ομάδας. Και έχει απόλυτο δίκιο. Με όλες του τις πράξεις, με όλη του τη στάση και με την απόλυτη στήριξη σε παίκτες και προπονητές δείχνει και πως πιστεύει και πως είναι πιο αποφασισμένος από όλους. Επιτέλους, ας τον ακολουθήσουν αυτοί που πρέπει.
ΥΓ2: Χθες το βράδυ ήταν αρκετά δύσκολο για τον κόσμο του Παναθηναϊκού που έχει μάθει αλλιώς. Τον έχει μάθει αλλιώς η ομάδα μπάσκετ. Όμως ας μη ξεχνάμε κάτι. Η ομάδα κράτησε τον κόσμο σε πολύ δύσκολα χρόνια. Και τώρα, παρά την πίκρα, την τσαντίλα και το (φυσιολογικό) ανάθεμα, ο κόσμος θα είναι και πάλι εκεί για να κρατήσει την ομάδα. Αυτό είναι το «δέσιμο» ομάδας και κόσμου. Αυτό είναι το DNA του Παναθηναϊκού.
