Η εποχή του Βαγγέλη Λιόλιου στο μπάσκετ, άρχισε στρωμένη με ροδοπέταλα. Πρώτα απ’ όλα γιατί είχε πεδίο δράσης για να διορθώσει με απλούς τρόπους ζητήματα που απασχολούσαν το άθλημα. Κυρίως όμως, γιατί μόλις ανέλαβε, η χώρα έβγαινε από περίοδο οικονομικής κρίσης και πανδημίας. Άρα τα καλύτερα ήταν μπροστά.
Οικονομικά τα δεδομένα σαφώς καλύτερα. Οι ιδιοκτήτες των ΚΑΕ άρχισαν να βάζουν τεράστια ποσά και ειδικά η δυναμική επιστροφή του Παναθηναϊκού έφερνε την κορυφαία σε συλλογικό επίπεδο, τα τελευταία 10-15 χρόνια. Σε εθνικό επίπεδο, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο στην πιο μεστή εποχή του, στα καλύτερα μπασκετικά του χρόνια. Τα πάντα ήταν έτοιμα απλά για σωστή διαχείριση προκειμένου να μη χαθεί η ευκαιρία.
Ο Βαγγέλης Λιόλιος κατόρθωσε - γιατί περί κατορθώματος ανικανότητας πρόκειται- μέσα σε λίγα χρόνια να έχει απαξιώσει τα πάντα, σε σημείο ντροπιαστικό. Γιατί το ελληνικό μπάσκετ όχι απλά δεν εκμεταλλεύτηκε τα τεράστια προνόμιά του στην εποχή του, αλλά τα ακύρωσε κιόλας.
Απλά επειδή είναι… της μόδας να κρύβονται κάτω από το χαλάκι τα πάντα, στο βωμό της προστασίας του προέδρου της ΕΟΚ και της Ομοσπονδίας συνολικά -περιττή η σύγκριση του τι θα γραφόταν και θα λεγόταν αν ήταν ο Βασιλακόπουλος και είχε κάνει το 1/10 απ’ όσα βιώνει το μπάσκετ- δεν έχουμε φτάσει σε σημείο απόλυτης καταστροφής. Επικοινωνιακά κρατάνε ένα ψέμα στην επιφάνεια, παρότι η πραγματικότητα δεν κρύβεται.
Και πλέον δεν υπάρχει διαχωρισμός σε τίποτα, καθώς η ΕΟΚ του Λιόλιου έχει υπό τον απόλυτο έλεγχό της, τα πάντα. ΚΕΔ, άρα διαιτησία. ΕΣΑΚΕ, άρα εγχώριες διοργανώσεις συλλόγων. Δεν έχει αφήσει τίποτα που να μην το κουμαντάρει. Και παντού αποτυγχάνει και απαξιώνει τα πάντα. Γιατί το συμφέρον της δεν είναι το μπάσκετ, αλλά η εξυπηρέτηση του Ολυμπιακού. Η οποία πλέον είναι ξεκάθαρη και προφανής.
Το πρωτάθλημα είχε την τεράστια ευκαιρία του με την άνοδο όλων των ομάδων και την σταθερή βελτίωση της επένδυσης που κάνουν πολλοί άνθρωποι. Κυρίως όμως, έχει την τύχη να διαθέτει τις ισχυρότερες και ακριβότερες ομάδες της Ευρώπης. Κι όμως, αυτό το πρωτάθλημα έχει καταντήσει όπως το είδαμε στους τελικούς. Μια απόλυτη παρωδία, ένα τοξικός οχετός, με το μπάσκετ να μην έχει καμιά σημασία και τον τίτλο να πηγαίνει εκεί που ήθελε η Ομοσπονδία με κάθε τρόπο. Οι συζητήσεις του κόσμου για το πρωτάθλημα, δίνουν από μόνες τους απαντήσεις.
Το Κύπελλο Ελλάδος είναι μια αγγαρεία που απλά χρησιμοποιείται για να διαφημίζει η ΕΟΚ πως μπορεί να διεξάγει Final-8, στο οποίο πλην τελικού οι εξέδρες είναι μισοάδειες και όποιος δεν έχει σωστή δοξαστική άποψη για τον Λιόλιο, απομακρύνεται.
Το Super Cup πλέον μετατράπηκε σε παρωδία. Αποκορύφωμα πως θέλουν να βάλουν τον Παναθηναϊκό να παίξει μόλις γυρίσει από την Αυστραλία και τρεις μέρες πριν την έναρξη της Euroleague. Κι εκεί ψήφισε το «ερυθρόλευκο» μπλοκ, αυτό της ΕΟΚ δηλαδή, για να γίνει… απονομή στον Ολυμπιακό και όχι με τον σωστό τρόπο που θα ικανοποιούσε όλες τις ομάδες και κυρίως δεν θα «σκότωνε» μία εξ αυτών με το ζόρι και ετσιθελικά. Οπότε πάμε σε Super Cup χωρίς τη συμμετοχή του Παναθηναϊκού. Τεράστια επιτυχία για τη χώρα!
Φτάνουμε και στην Εθνική. Στο Eurobasket που διεξήχθη η τελική του φάση στη Γερμανία, η Ελλάδα έμοιαζε συσπειρωμένη, με κοινό στόχο, παιδιά όπως ο Σλούκας και ο Παπαγιάννης κατέβηκαν τραυματίες να αγωνιστούν. Ήταν στις αρχές της εποχής Λιόλιου. Λίγα χρόνια μετά, ένα χαρισμένο διαβατήριο αργότερα, παίκτες απαξιούν να κατέβουν να αγωνιστούν, δημοσιογράφοι τα βάζουν ανοιχτά με διεθνείς που είναι εκεί και ιδρώνουν για την Εθνική επειδή τόλμησαν να έχουν γνώμη στέλνοντας επιστολή στον πρωθυπουργό. Η ΕΟΚ ούτε έχει ασχοληθεί με το θέμα, ούτε προσπάθησε να ηρεμήσει την κατάσταση. Αφήνει απλά να τη… σπατουλάρουν επικοινωνιακά, για να μη γίνει καμιά ζημιά στην εικόνα του Λιόλιου. Και αγωνιστικά το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα απαξιώνεται και κυνηγά πλέον θαύμα στο Εurobasket. Στην εποχή που έχει τον Γιάννη Αντετοκούνμπο να εκμεταλλευτεί. Αυτόν που δεν υπολογίζει το ΝΒΑ για να είναι εκεί στο κάλεσμα, σε αντίθεση με τον Γουόκαπ που πήρε διαβατήριο για να ενισχύει την Εθνική, αλλά προτίμησε την ξεκούραση και… δεν τρέχει τίποτα. Αν ήταν παίκτης του Παναθηναϊκού, πιθανότατα ήδη θα είχε απελαθεί.
Διοργανώσεις, Εθνική ομάδα, τα πάντα έχουν μικρύνει, έχουν απαξιωθεί, έχουν χάσει την αξία και την αίγλη τους. Παρότι τα δεδομένα έκαναν εύκολη τη διαχείρισή τους, οι σκοποί της ΕΟΚ του Λιόλιου και η προσπάθεια να γίνουν όλα «ερυθρόλευκα», διέλυσαν ήδη χρόνια που μπορούσαν να είναι «χρυσά» για το ελληνικό μπάσκετ.
Η κυβέρνηση παρακολουθεί αυτή την κατάσταση χωρίς να επεμβαίνει. Η προπαγάνδα δεν βρίσκει τίποτα το αρνητικό, οι χειροκροτητές έχουν πρώτο ρόλο και κάπως έτσι το μπάσκετ δεν μαραζώνει απλά, αλλά διαλύεται συθέμελα.
