Έχει κουραστεί η ψυχή μας. Σωστότερα, σιχτιρίσαμε να τα βλέπουμε, να τα ακούμε, να τα ζούμε και μάλιστα, είμαστε υποχρεωμένοι επαγγελματικά, να τα σχολιάζουμε. Τουλάχιστον οι οπαδοί έχουν την τρέλα, την αγάπη για τις ομάδες τους και το "προνόμιο" ότι μπορεί να τα δουν ο καθένας μέσα από τα δικά του γυαλιά χωρίς να χρειάζεται να "απολογηθεί" γι αυτό. Εμείς, οι απέξω, τι αμαρτίες πληρώνουμε που πρέπει κάθε φορά να σχολιάζουμε αυτό τον πόλεμο αίσχους και να προσπαθούμε να βρούμε κάποια άκρη λογικής εκεί που απουσιάζει παντελώς;
- Μπορεί να ονομάζεται "μπάσκετ" αυτό στο οποίο ένα ολόκληρο γήπεδο καθυβρίζει εν χορώ την ανήλικη κόρη του ιδιοκτήτη της αντίπαλης ομάδας και δεν γίνεται ούτε μία σύσταση να σταματήσει ο εμετός;
- Μπορεί να ονομάζεται "μπάσκετ" αυτό στο οποίο ο ιδιοκτήτης της μιας ομάδας καταγγέλλει τον ιδιοκτήτη της άλλης ότι του έκανε άσεμνες χειρονομίες και του φώναζε ότι "Θα κάνω και θα δείξω στην κόρη σου";
- Μπορεί να ονομάζεται "μπάσκετ" αυτό στο οποίο οι διαιτητές δεν γράφουν καν στο Φύλλο Αγώνα το αισχρό, ελεεινό σύνθημα εναντίον παιδιού;
- Μπορεί να ονομάζεται "μπάσκετ" αυτό στο οποίο οι εκπρόσωποι της ελληνικής Πολιτείας (εισαγγελείς) και της αστυνομίας αδυνατούν να επιβάλλουν την τάξη και να καθορίσουν τους ορθούς κανόνες της διεξαγωγής ενός αγώνα;
- Μπορεί να ονομάζεται "μπάσκετ" αυτό στο οποίο ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας "ευαγγελίζεται" την κάθαρση, δηλώνει ότι "όποιος διαιτητής θα κάνει ένα παιδί να κλαίει θα φύγει κλοτσηδόν" αλλά κατά τη διάρκεια της θητείας του έχει καταφέρει να κλάψει και η μάνα του Τζόρνταν;
- Μπορεί να ονομάζεται "μπάσκετ" αυτό στο οποίο διαιτητές όπως ο κύριος Μαγκλογιάννης κάνουν κατ΄ εξακολούθηση ό,τι γουστάρουν αλλοιώνοντας οικτρά τη φυσιογνωμία ενός παιχνιδιού, σφυρίζοντας με εντελώς διαφορετικά κριτήρια τους δύο αντιπάλους και τελικά αναγορεύουν εαυτούς σε "πρωταγωνιστές" του σπορ καθορίζοντας αποτελέσματα;
- Μπορεί να ονομάζεται "μπάσκετ" αυτό στο οποίο προπονητές "ξεφεύγουν" στα λόγια πυροδοτώντας νέες επικίνδυνες εντάσεις, αθλητές παραδίδονται στον ποταμό της τοξικότητας και διοικήσεις αλληλοβρίζονται, μηνύονται και φτάνουν σε σημείο που απορείς πως γίνεται επιχειρηματίες τέτοιου βεληνεκούς να χάνουν κάθε μέτρο;
- Μπορεί να ονομάζεται " μπάσκετ" αυτό στο οποίο η κυβέρνηση καλεί, σε ύστατη προσπάθεια (ακόμη και επικοινωνιακή να είναι) τους ιδιοκτήτες των δύο ομάδων και οι μεν να λένε "η πρόσκληση απορρίπτεται ως απαράδεκτη", ο δε να απαντά "δεν κάθομαι στο ίδιο τραπέζι με αυτούς";
- Μπορεί να ονομάζεται "μπάσκετ" αυτό και η ελληνική Πολιτεία να συνεχίζει να το κοιτάζει; Να αφήνει, όχι απλώς την αηδία και τον οχετό, αλλά την ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ για ανθρώπινες ζωές πλέον κατάσταση να πλημμυρίζει τα ελληνικά σπίτια επειδή Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός θέλουν να... κατακτήσουν ένα πρωτάθλημα; Κοροϊδευόμαστε κύριοι;
- Μπορεί να πιστέψουμε-ετε ότι με μια σύσκεψη -σε... κομμάτια- την Τετάρτη το μεσημέρι στο γραφείο του κυρίου Βρούτση όλα θα λυθούν δια μαγείας και οι ιδιοκτήτες των ΚΑΕ Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός θα εγγυηθούν για "ομαλή διεξαγωγή των τελικών" όταν εκείνοι πρώτοι "σκοτώνονται" μεταξύ τους; Σε ποιο σύννεφο περιμένει η κυβέρνηση να το δει αυτό; Φαντάζομαι δεν το περιμένει, πια...
Συμφωνώ απόλυτα, λοιπόν, με την άποψη που εξέφρασε χθες στη Magic Euroleague ο Βασίλης Παπαθεοδώρου: Αυτοί οι "υποτιθέμενοι τελικοί μπάσκετ" πρέπει να ΔΙΑΚΟΠΟΥΝ εδώ και τώρα. Τυπικά την Τετάρτη όπως ουσιαστικά προανήγγειλε ο ΓΙάννης Βρούτσης αν μέχρι τις 3 το μεσημέρι δεν εμφανιστούν οι τρεις στο γραφείο του. Να μπει "κενό" στη σεζόν. Κι αν χρειαστεί και στην επόμενη για τους "αιώνιους". Μέχρι να καταλάβουν όλοι (ιδιοκτήτες ΟΣΦΠ και ΠΑΟ, ΕΟΚ, διαιτητές) ότι ουδείς δικαιούται να "παίζει" με κάτι τόσο σοβαρό. Προτιμότερη η διακοπή από το να γίνει κανένα κακό και μετά οι υπεύθυνοι να κλαίνε δήθεν με μαύρο δάκρυ.
Αυτό ΔΕΝ είναι μπάσκετ, είναι μια περιφερόμενη αηδία, ένας επικίνδυνος οχετός. Καθορίστε ο καθένας από εσάς τον βαθμό ευθύνης των "πρωταγωνιστών" ανάλογα με τη συλλογική σας προτίμηση. Αναδεικνύοντας, ως συνήθως, μόνο τις "συμπεριφορές" εκείνων που σας βολεύουν. Και όχι ΟΛΩΝ όσοι πραγματικά ευθύνονται. Είπα, άλλωστε, και στο ξεκίνημα του κομματιού, ότι οι οπαδοί δεν "απολογούνται" καθώς έχουν το προνόμιο να τα βλέπουν όλα κόκκινα ή όλα πράσινα. Και εκείνοι του... Λιόλιου όλα "γκρι"!
