Ζούμε την εποχή όπου για την ΕΟΚ… νόμος είναι το θέλω του Ολυμπιακού. Ο καλύτερος Αμερικανός για νατουραλιζέ, είναι ο Ουόκαπ ακριβώς επειδή παίζει στη συγκεκριμένη ομάδα και θα βολέψει αναφορικά με τα διαβατήρια. Τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα.
Παράλληλα όμως, υπάρχει κι ένα ελληνικό μπάσκετ. Αυτό που αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, το ταλέντο πλέον σπανίζει. Η ανάπτυξή του είναι άγνωστη λέξη. Για αρχή λοιπόν, θα έπρεπε να εστιάζουμε εκεί στο ποιος μπορεί να βοηθήσει και πώς.
Ένα «βαρύ» όνομα και μια καλή επικοινωνιακή κίνηση, δεν προϋποθέτει και επιτυχία. Ειδικά στα τμήματα υποδομής όπου χρειάζονται ικανότητες ξεχωριστές. Αυτές που και τις έχει μάθει και τις έχει έμφυτες ο άνθρωπος που θα επιλεγεί.
Μία περίπτωση που δεν περνά από το μυαλό κανενός αυτή τη στιγμή, ίσως να είναι... μέσα στα πόδια μας. Ο λόγος για τον Τζέριαν Γκραντ. Ένας εν ενεργεία αθλητής που όμως σε κάποια χρόνια θα τελειώσει την καριέρα του και δεν είναι κακό να του δοθεί από τώρα συμβουλευτικός ρόλος και εν συνεχεία να αναλάβει πόστο. Αφού δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε και να αναπτύξουμε ταλέντα, ας εντοπίσουμε τουλάχιστον την προοπτική των ανθρώπων που θα έχουν την ικανότητα να το κάνουν.
Ο Αμερικανός γκαρντ του Παναθηναϊκού είναι ήδη 2,5 χρόνια συνολικά στην Ελλάδα (μαζί με τη σεζόν του Προμηθέα). Το συμβόλαιό του έχει ακόμη δρόμο, οπότε δεν αποκλείεται ακόμη και να ολοκληρώσει την καριέρα του εδώ. Ένα παιδί με άψογο χαρακτήρα, δεν έχει δημιουργήσει ποτέ πρόβλημα και είναι ο ορισμός της σοβαρότητας.
Μπασκετικά δεν χρειάζεται ανάλυση. Βγαλμένος από τα κολεγιακά προγράμματα των ΗΠΑ, καλή παρουσία στο ΝΒΑ και με εξαιρετικό βαθμό σε κάθε βασικό στοιχείο του μπάσκετ. Άμυνα, σκοράρισμα, δημιουργία, σουτ, πουθενά δεν είναι έστω... μέτριος. Αμερικάνικο ταλέντο με λίγα λόγια, βουτηγμένο στην ευρωπαϊκή νοοτροπία και του τρόπου που αγωνίζεται και στη δουλειά.
Αυτά τα στοιχεία προφανώς τα διαθέτουν αρκετοί. Εδώ ερχόμαστε στη λεπτομέρεια του πράγματος. Ο Τζέριαν Γκραντ προέρχεται από οικογένεια που... γεννά μπασκετμπολίστες. Τα αδέρφια του, ο θείος του, μπάσκετ επιπέδου όλοι τους. Λες και είναι στο DNA τους πραγματικά.
Αυτό μάλιστα φαίνεται και στα δικά του παιδιά. Ακόμη πιτσιρίκια κι όμως αυτά που κάνουν με την μπάλα και η ευκολία με την οποία τη βάζουν στο καλάθι, θυμίζει Εθνική Εφήβων. Ταλέντο ατόφιο, αλλά ταυτόχρονα δουλεμένο. Από τον πατέρα τους. Ο οποίος έχει από τότε που φορούσε πάνες ακόμη, πάρει τις σωστές αρχές του μπάσκετ. Τόσο από την δική του οικογένεια, όσο φυσικά κι από τον τρόπο που αναπτύσσουν στην πατρίδα του τα ταλέντα.
Κανένα παιδί δεν γεννιέται ξέροντας να ντριπλάρει, να σουτάρει, να πασάρει, να λυγίσει σωστά τα γόνατα για τα πλάγια βήματα στην άμυνα. Αν ήταν έτσι, θα υπέγραφαν χρυσά συμβόλαια τα εγγόνια του Τζόρνταν, του Μπερντ, τα παιδιά του Λεμπρόν, του Κάρι.
Ο Τζέριαν Γκραντ πέρα από όλα τα υπόλοιπα, μοιάζει να έχει έμφυτο ταλέντο στη δημιουργία και την ανάπτυξη ταλέντων. Γνωρίζοντας τα βασικά του μπάσκετ σε άριστο βαθμό, ξέροντας πως μπορεί κάποιος να εξελίξει τα παιδιά. Όταν το έχει πετύχει στα δικά του παιδιά, γιατί να του είναι δύσκολο σε μια ευρεία διαδικασία μπασκετικής ανάπτυξης.
Συζητάμε τόσο καιρό για το ποιος νατουραλιζέ πρέπει να έχει διαβατήριο, ποιος το πήρε για εξυπηρέτηση ομάδων. Ίσως είναι καιρός να αρχίσουμε να πείθουμε ανθρώπους που αποδεδειγμένα... το έχουν το μπάσκετ να κυλά στις φλέβες τους. Όχι μόνο στο χειρισμό της μπάλας στο παρκέ, αλλά και στη μεταδοτικότητα, τη γνώση του σωστού τρόπου δουλειάς και ανάπτυξης ταλέντου.
Ίσως να σας ακούγονται «τρελά» όλα αυτά, όμως είναι καιρός για το βήμα παραπέρα. Όταν δεν μπορείς να προχωρήσεις και να πλησιάσεις έστω στο επίπεδο χωρών που κάποτε ήσουν άκρως ανταγωνιστικός απέναντί τους, τότε κοιτάς να βρεθείς ένα βήμα πιο μπροστά. Ο Τζέριαν Γκραντ ίσως να είναι μια τέτοια περίπτωση.
