Έστω και αν άργησαν σχεδόν 20 χρόνια, Άρης και ΠΑΟΚ έκαναν το καθήκον τους: Το 2013 οι «κιτρινόμαυροι» απέσυραν οριστικά το νούμερο «6» του τεράστιου Νίκου Γκάλη και το 2023 οι «ασπρόμαυροι» το «7» του θρυλικού Μπάνε Πρέλεβιτς.
Η φανέλα του Νικ κρέμεται πλέον από την οροφή του Παλέ, συνοδεύοντας αρμονικά τα 22 λάβαρα τίτλων. Τίτλοι που η πλειοψηφία των οποίων κατακτήθηκαν χάρη στην Αυτοκρατορία που είχε χτίσει ο Άρης με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και... τα άλλα παιδιά, που τραγουδούσε η Μαρινέλα σε repeat στα κέντρα διασκέδασης που σύχναζε η ομάδα όταν έπαιρνε το ένα τρόπαιο μετά το άλλο.
Ο «γκάνγκστερ» ήταν σαφώς το πρώτο όνομα του Άρη, ο μεγάλος σταρ που τραβούσε όλα τα φώτα πάνω του. Στα 13 χρόνια (1979-1992) με την κίτρινη φανέλα κατέκτησε 8 πρωταθλήματα, 6 Κύπελλα και 1 Σούπερ Κύπελλο. Από τους 15 αυτούς τίτλους, πήρε μόνο τον έναν χωρίς να έχει συμπαίκτη τον Παναγιώτη Γιαννάκη, ο οποίος αποκτήθηκε από τον Άρη το 1984, δημιουργώντας από εκείνη τη χρονιά την super team της δεκαετίας του '80.
Ο Γιαννάκης λοιπόν, έγραψε τη δική του λαμπρή ιστορία με τον Άρη, υπήρξε σύμβολο εργατικότητας, πίστης και μαχητικής ψυχής και ήταν εκείνος που «έριξε» το επιθετικό του ταλέντο, δίνοντας χώρο στον Γκάλη να μεγαλουργήσει. Με τον Άρη (1984-1993) κατέκτησε και το Κύπελλο Κυπελλούχων (1993), ενώ επέστρεψε στην ομάδα ως προπονητής μετά από 24 χρόνια. Μια απόφαση που ίσως βιάστηκαν τότε και οι δύο πλευρές να πάρουν...
Και εξηγούμαστε: Ο «Δράκος» ήθελε να προπονήσει ξανά μία ομάδα μετά από τρία χρόνια, όμως το «καράβι» του Άρη στα χέρια του Νίκου Λάσκαρη ήδη είχε αρχίσει να... μπάζει νερά. Η συγκυρία της επιστροφής του δεν ήταν η κατάλληλη, καθώς εκείνη η σεζόν ήταν πολύ προβληματική για τους «κιτρινόμαυρους», με πολλά (κυρίως) οικονομικά και διοικητικά προβλήματα και τον Γιαννάκη να κάνει και πολλές ακόμα δουλειές πέραν του ρόλου για τον οποίο αποκτήθηκε: αυτόν του προπονητή.
Η σχέση Γιαννάκη - Άρη δοκιμάστηκε πολύ εκείνη τη σεζόν, ο κόσμος τον αγκάλιασε από την πρώτη μέρα με περίσσιο ενθουσιασμό -αλησμόνητο το σύνθημα «Κάνε την ομάδα πάλι πρώτη, Παναγιώτη, Παναγιώτη»- όμως ο ίδιος έπρεπε να ζυγίσει καλύτερα τα δεδομένα, που σίγουρα δεν ήταν ευοίωνα τότε. Αποτέλεσμα της οικονομικής ασυνέπειας της διοίκησης ήταν ο αγωνιστικός κορεσμός της ομάδας, η οποία πάλευε για την παραμονή της. Τον Μάρτιο του 2018 ο Γιαννάκης αποτέλεσε παρελθόν κι έκτοτε οι σχέσεις του με τον Άρη διέπονταν από ένα περίεργο κλίμα και συναίσθημα.
Μέσα στους στόχους της τωρινής διοίκησης του Άρη, που ήταν η ίδια που απέσυρε το «6» του Γκάλη, είναι να γίνει μια παρόμοια τιμητική εκδήλωση για τον Παναγιώτη Γιαννάκη και να κρεμαστεί έτσι και το «5» του «Δράκου» στο ταβάνι του Παλέ. Αν μη τι άλλο το αξίζει και με το παραπάνω, έχοντας προσφέρει τόσα πολλά στον Άρη, αλλά και γενικότερα στο ελληνικό μπάσκετ. Θα αποτελεί ύψιστη τιμή και για τον Άρη να έχει τους δύο «θρύλους» του για πάντα παρέα μέσα και ψηλά στο γήπεδο.
Κάτι αντίστοιχο «οφείλει» να κάνει και ο ΠΑΟΚ. Μετά την σπουδαία βραδιά με την απόσυρση του «7» του Μπάνε Πρέλεβιτς, δεν ήταν λίγοι οι φίλοι του Δικεφάλου που έλεγαν πως το ίδιο πρέπει να γίνει και με τον Τζον Κόρφα. Τιτάνια μορφή των 178 εκατοστών για τον μπασκετικό και όχι μόνο ΠΑΟΚ, λατρεύτηκε από όλο τον κόσμο και αγαπήθηκε από όλο το ελληνικό κοινό. Στα εννιά του χρόνια στην ομάδα (1986-1995) κατέκτησε τέσσερις τίτλους σε Ελλάδα και Ευρώπη, ενώ υπήρξε και προπονητής του ΠΑΟΚ το 2008.
Και το «10» λοιπόν του «Τεν Τεν» μπορεί (και πρέπει) να πάρει θέση δίπλα στο «7» του Μπάνε στο PAOK Sports Arena. Είναι μια συζήτηση που έχει γίνει στους στενούς κύκλους του ΠΑΟΚ, όμως η αρχή έπρεπε να γίνει με την εκδήλωση προς τιμήν του Πρέλεβιτς. Όπερ και εγένετο. Και ήταν λιτή, αλλά είχε τόσο συναίσθημα, σύντομη σε διάρκεια αλλά τόσο έντονη, με τον κόσμο να απολαμβάνει κάθε στιγμή της μεγάλης εκείνης βραδιάς.
Αντί επιλόγου, αυτοί οι τέσσερις, άλλοτε αλλά παντοτινοί, σταρ της Θεσσαλονίκης (Γκάλης, Γιαννάκης, Πρέλεβιτς, Κόρφας), εκτός του ότι γέμισαν με πολύ και ποιοτικό μπάσκετ το κοινό της πόλης και της Ελλάδας, κατάφεραν κάτι ακόμα σπουδαιότερο. Κέρδισαν τον σεβασμό όλων των φιλάθλων, οπαδών και ομάδων της χώρας, με τους αντιπάλους να το αναγνωρίζουν μέχρι και σήμερα. Κάτι που σήμερα τείνει να εκλείψει…
