Το ταξίδι τελείωσε και η ιστορία έγραψε και αυτό που έγραψε λέει «Πρωταθλητής 2025 Παναθηναϊκός». Πολλά είναι αυτά που μας κάνουν να διαφωνούμε περί του βόλεϊ και του αθλητισμού γενικότερα αλλά ένα είναι αυτό που όλοι μπορούμε να συμφωνήσουμε, ότι τίποτα δεν έρχεται τυχαία.
Κάθε κατάκτηση πρωταθλήματος είναι σπουδαία από μόνη της ωστόσο αυτός ο τίτλος ίσως να είναι ένα κλικ πιο σπουδαίος για τον Παναθηναϊκό. Η εξήγηση απλή, τα κατάφερε κόντρα σε έναν πολύ καλό αντίπαλο και σε μια σεζόν επίπονη και γεμάτη εμπόδια για τους πράσινους.
Αυτό που πολλές φορές δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε είναι πως μια ομάδα είναι ζωντανός οργανισμός. Γεννιέται, εξελίσσεται, ωριμάζει και βρίσκει το δρόμο της. Αυτό πολλοί δυσκολεύτηκαν να το καταλάβουν και φέτος θεωρώντας τον Παναθηναϊκό ξοφλημένο από νωρίς. Είναι γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός για μεγάλο διάστημα δεν έπειθε, είχε μια πολύ κομβική απουσία, αυτή του Φαν Χάρτερεν, και έχασε το στόχο της Ευρώπης και του League Cup πριν μπει το 2024. Καμιά φορά, όμως, δεν μπορείς να τα έχεις όλα.
Είναι γεγονός, επίσης, ότι ο Ολυμπιακός διέθετε ένα ρόστερ γεμάτο ταλέντο, ποιότητα και κυρίως εμπειρία. Αν συγκρίνουμε το Game 3 των τελικών με τον ημιτελικό του League Cup ή και το παιχνίδι της regular season στον πρώτο γύρο είναι η μέρα με τη νύχτα. Τότε ο Ολυμπιακός διέθετε τον Τζούριτς, που έμοιαζε με υπερόπλο, και ο Παναθηναϊκός αντί του Φαν Χάρτερεν τον Κβάλεν, που ήταν τίμιος και εργατικός αλλά είχε ταβάνι.
Το ότι ο Ολυμπιακός έχασε τον Τζούριτς δεν ήταν πρόβλημα του Παναθηναϊκού. Από την άλλη, όταν ο Ολλανδός ακραίος ήταν σε θέση να αγωνιστεί έμοιαζε σαν να μπήκε το χαμένο κομμάτι του παζλ. Και εκεί άλλαξαν όλα. Άλλαξαν γιατί ο Παναθηναϊκός του Δημήτρη Ανδρεόπουλου ήταν μια καλοστημένη ομάδα. Μπορεί να μην είχε σούπερσταρ ή παίκτη σαν τον Ατανασίεβιτς αλλά είχε μια ομάδα με ισορροπίες και ομοιογένεια. Αυτό ήταν η πηγή της δύναμής της. Αυτό ήταν που απελευθέρωσε ακόμα περισσότερο τον ηγέτη Πρωτοψάλτη, που οδήγησε τον Βουλκίδη στην πιο ώριμη σεζόν του, πήρε τα μέγιστα από τον Κασαμπαλη και αξιοποίησε την δυναμική του Νίλσεν και του Γκάσμαν που άλλαξαν την ιστορία.
Ο τρίτος τελικός ήταν μια περίεργη ιστορία και σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται ένας «ήρωας». Αυτό φορούσε το νούμερο 1 και ήταν ο Κασαμπαλής. Έναν χρόνο πριν, όταν ο Παναθηναϊκός πήγε στο Game 4 με την πλάτη στον τοίχο και δεν είχε διαθέσιμο τον Ιερεθουέλο ο Κασαμπαλής ήταν βασικός. Παρότι είχε κάνει μια καλή σεζόν έτυχε εκείνη τη μέρα να μην είναι καλά. Αυτή τη φορά ο Έλγκερντ ήταν που δε βρέθηκε σε καλή μέρα και ο Έλληνας πασαδόρος δεν μπήκε μόνο για να σερβίρει αλλά για να αλλάξει το παιχνίδι. Και το έκανε. Ο Κασαμπαλής χτύπησε την κατάλληλη στιγμή και έγινε πρωταγωνιστής σε ένα παιχνίδι που έκρινε τον τίτλο κάτι που το άξιζε 100%. Στον Παναθηναϊκό βρήκε την ευκαιρία να ξεχωρίσει, μια ευκαιρία που την έψαχνε αλλά πάντα κάτι στράβωνε, και τελικά ήταν ο x factor του τρίτου τελικού.
Σε μια ομάδα, βέβαια, δεν μπορεί να υπάρξει μόνο ένας ήρωας. Ο Παναθηναϊκός είχε πολλούς που τους αξίζει συγκεκριμένη αναφορά και αυτό θα γίνει σύντομα. Είχε όμως σίγουρα στρατηγό. Ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος άκουσε πολλά. Όλα μετριούνται στο τέλος, όμως, και στο τέλος αυτός ήταν που χαμογέλασε. Η ομάδα αυτή ήταν δικό του δημιούργημα, δικό του και του κόουτς Καραμαρούδη που μπορεί να μην έφτιαξαν μια ομάδα με τεράστιο μπάτζετ και μεγάλους αστέρες αλλά ένα σύνολο που είχε ακριβώς τους παίκτες που χρειαζόταν για να πάρει αυτό που θέλει. Και στο κάτω κάτω το έργο το έχουμε δει ξανά και ξανά και ξανά. Τι και αν παίζεις καλά ή δεν έχεις ήττες το πρώτο τρίμηνο; Όλα κρίνονται στο τέλος και στο τέλος ο Παναθηναϊκός του Ανδρεόπουλου χαμογέλασε.
ΥΓ: Για πρώτη φορά στην ιστορία είχαμε αποβολή δημοσιογράφων από παιχνίδι. Για να είμαστε δίκαιοι ο Ολυμπιακός διαθέτει στο επιτελείο του εξαιρετικούς ανθρώπους και απόλυτα συνεργάσιμους. Στην περίπτωση αυτή, όμως, ένας (ο οποίος δεν είναι μέλος του staff βέβαια) ήταν αρκετός για να βάλει φωτιά σε ένα παιχνίδι. Η εικόνα μιλάει από μόνη της και έχει καταγραφεί στους τηλεοπτικούς δέκτες οπότε κάθε είδους παραπληροφόρηση είναι τουλάχιστον αφελής. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού δεν τσίμπησε, το παιχνίδι δεν… εξερράγη και όλα κρίθηκαν στον αγωνιστικό χώρο όμορφα και ωραία.
ΥΓ2: Οι παίκτες είναι μεγάλα παιδιά. Τόσο ο Ατανασίεβιτς όσο και ο Χανδρινός που στην προκειμένη περίπτωση μπλέχτηκαν σε αυτόν τον μικροκαβγά ξέρουν πολύ καλά πως ότι γίνεται στον αγωνιστικό χώρο τελειώνει εκεί. Άλλωστε ο Ατανασίεβιτς, παρότι είναι εκρηκτικός εντός παιχνιδιού, παραμένει ένας κύριος και χαρακτηριστικό είναι πως όταν η ένταση από τον άνθρωπο του Ολυμπιακού ξέσπασε ήταν από τους πρώτους παίκτες των ερυθρολεύκων που έσπευσε να τον συγκρατήσει. Η κάθε ένταση που συμβαίνει στη διάρκεια ενός αγώνα δεν είναι κάτι περίεργο ειδικά όταν υπάρχει μεγάλο διακύβευμα. Το πρόβλημα δεν ξεκινάει λοιπόν από τους ίδιους τους παίκτες (που στο τέλος ξέρουν πως θα τα βρουν μεταξύ τους) αλλά από τους παρατρεχάμενους.
