Της αποθέωσης στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ακολούθησε μία ήρεμη μέρα στο Κλειστό του προπονητήριο Στίβου του ΟΑΚΑ, η οποία περιλάμβανε χαλαρή προπόνηση, με τον Γιώργο Πομάσκι να κερνάει γλυκά για τα επινίκια, από το αγαπημένο του ζαχαροπλαστείο, «Είναι ένα συνοικιακό μικρό ζαχαροπλαστείο αλλά έχει υπέροχα ολόφρεσκα γλυκά, να κεράσω;». Σαφώς και δεν αρνήθηκα, αφού επιβεβαιώθηκαν μέχρι κεραίας τα λεγόμενα του. Ο στόχος επετεύχθη για τέταρτη συναπτή σεζόν και η χαρά ήταν διάχυτη, αν και συγκρατημένη, υπό την έννοια ότι ήταν εντός των συμβατικών υποχρεώσεων, να τελειώσει ένας αγώνας, χωρίς ανταγωνισμό.
Ο Μίλτος ήταν λίγο βιαστικός, οπότε μου μίλησε πρώτος για να τον αποδεσμεύσω, αφού πρώτα ανήσυχος με ρώτησε αν θα υπάρχουν κάμερες και φωτογράφοι, «Τίποτα, μόνη μου». Ανακουφισμένος κάθισε δίπλα μου και ξεκινήσαμε, αρχικά ενημερώνοντάς τον ότι με τη δήλωση του αναφορικά με την κατάσταση στο ΣΕΦ, ουσιαστικά κατέρριψε το «παραμύθι», που «πουλάει» η πρόεδρος, Χριστίνα Τσιλιγκίρη, ότι το ΣΕΦ αλλάζει, χρησιμοποιώντας το μάλιστα, ως πρόφαση με κάθε ευκαιρία και κάθε πιθανή αστεία αφορμή για την αυτοπροβολή της. Ο Μίλτος αιφνιδιάστηκε και ρώτησε: «Αυτό έκανα;», «Φοβάμαι πώς ναι», είναι η θλιβερή αλήθεια...
«Το ΣΕΦ έχει ξεφτίσει, είναι έως και επικίνδυνο»
Όταν ζήτησα από τον κορυφαίο Έλληνα άλτη να μου εξηγήσει τι ήταν ακριβώς εκείνο που τον δυσκόλεψε στη διάρκεια του Πανελληνίου Πρωταθλήματος εξήγησε: «Δεν ενόχλησε μόνο εμένα. Ενοχλεί όλους τους αθλητές. Το στάδιο είναι πολύ παλιό. Εκεί που τρέχουμε είναι ξύλα 40 ετών, που έχουν σαπίσει, όπως έχει σαπίσει το ταρτάν. Ούτως ή άλλως πρέπει να αναλογιστούμε ότι τα στάδια που δεν είναι σταθερά (σ.σ. ο κλειστός στίβος στο ΣΕΦ αποτελείται από συναρμολογούμενα κομμάτια) δεν επιβιώνουν τόσο καιρό. Δεν είναι σταθερό στάδιο να πεις ότι από κάτω έχει τσιμέντο και δεν υποχωρεί. Το ΣΕΦ έχει "ξεφτίσει", είναι έως και επικίνδυνο».
Για το αν ένιωσε να κινδυνεύει σημείωσε: «Ναι, και αλήθεια είναι πριν ξεκινήσω μου είπαν άλλοι αθλητές, “Πρόσεξε εκεί στη βαλβίδα γιατί γλιστράει”». Στην επισήμανση ότι η κακή κατάσταση δεν φάνηκε να τον επηρεάζει ιδιαίτερα επεσήμανε: «Σε οποιοδήποτε άλλο στάδιο και να ήμουν χθες, θα έκανα 8.40μ., ξέρω πολύ καλά τον εαυτό μου, δεν πέφτω ποτέ έξω σε αυτά που λέω. Όσο λέω, αυτό θα κάνω. Χθες, είχα πει ότι στο φίλο μου ότι θα κάνω 8.20μ. και έκανα 8.20 μ. ακριβώς. Όταν λέω κάτι είναι ζήτημα αν θα πέσω έξω 10 πόντους».
«Ένιωσα ότι θα χαλάσω το μεγάλο σερί που έχω από 8 μέτρα»
Η έλλειψη ανταγωνισμού είναι πάντα πρόβλημα για έναν αθλητή επιδόσεων, ωστόσο αυτό δεν φάνηκε να επηρεάζει τον «χρυσό» Ολυμπιονίκη, ο οποίος μπορεί να τον επιζητά, όμως ταυτοχρόνως μπορεί να μένει συνεπής σε υψηλές επιδόσεις ακόμη και ελλείψει αυτού: «Με επηρεάζει λίγο ο ανταγωνισμός, γιατί εμένα μου αρέσει αν παίζω, μου αρέσει να έχω καλούς αντιπάλους και επίσης μου αρέσει και να πιέζομαι. Όταν πιέζομαι βγάζω τον καλύτερό μου εαυτό. Ένας τρόπος για να πιεστώ είναι να ξεκινήσω με δύο άκυρα και να πρέπει στην τρίτη προσπάθεια να τα δώσω όλα. Στους Ολυμπιακούς ας πούμε που είχα και αντιπάλους, ένιωσα την πίεση όταν ένιωσα ότι χάνω. Για παράδειγμα στη Γαλλία που είχα έναν αγώνα πριν δύο εβδομάδες, προηγούμουν με 7.96μ., όμως επειδή δεν είχα κάνει 8μ., στην τελευταία προσπάθεια πήγα κι έκανα 8.22μ. Ένιωσα να απειλούμαι από τον ίδιο μου τον εαυτό. Φοβήθηκα ότι θα χαλάσω το μεγάλο σερί που έχω από 8 μέτρα. Η τελευταία φορά που έκανα κάτω από 8μ. ήταν το 2019. Θέλω ένα τρόπο να πιεστώ. Στην Ελλάδα δεν είχα ποτέ ανταγωνισμό».
«Σκέφτομαι είναι τα 9μ., γιατί είναι φράγμα, δεν έχει κάνει ποτέ κανείς»
Το χρυσό μετάλλιο του Μίλτου Τεντόγλου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, αποτελεί ένα νέο ορόσημο στην σύγχρονη εποχή του ελληνικού στίβου, όπου οι τεράστιες επιτυχίες του παρελθόντος έχουν αρχίσει να ξεθωριάζουν. Ανταγωνισμό λοιπόν μπορεί να μην είχε ο Γρεβενιώτης άλτης, όμως είχε τον υπέροχο κόσμο που ήταν στο ΣΕΦ για να ανταμείψει τους με το ζεστό χειροκρότημα του όλους αθλητές: «Το μόνο που ήταν φανταστικό στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ήταν ο κόσμος. Νομίζω εγώ δεν έχω ξαναδεί τόσο κόσμο. Ήταν πολύ ωραία ατμόσφαιρα».
Για το αν νιώθει ότι πλέον ο ίδιος είναι πρεσβευτής του ελληνικού στίβου σημείωσε σεμνά όπως πάντα: «Το μήκος είναι εντυπωσιακό αγώνισμα. Είναι ωραίο θέαμα να βλέπεις κάποιον να κάνει 8μ. Μπορεί κάποιος από το σπίτι του ακούσει για τα 8 μ. και να συνειδητοποιήσει ότι είναι εντυπωσιακό να έρθεις να το δεις από κοντά, τι μπορεί να κάνει κάποιος». H Eλέανορ Ρούσβελτ, σύζυγος του Αμερικανού προέδρου, είχε πει κάποτε ότι τα όνειρα ανήκουν σε αυτούς που πιστεύουν στην ομορφιά των ονείρων τους. Ο Μίλτος Τεντόγλου κάνει όχι μόνο όμορφα, αλλά και μεγάλα όνειρα για το μέλλον του, αφού δεν αρκείται στο παγκόσμιο ρεκόρ: «Το παγκόσμιο ρεκόρ είναι κάτι πολύ μακρινό και εγώ σκέφτομαι κομμάτι κομμάτι την εξέλιξη μου.
Να πω την αλήθεια, αυτό που σκέφτομαι είναι τα 9μ., γιατί είναι φράγμα, δεν έχει κάνει ποτέ κανείς αυτή την επίδοση. Πέρυσι έκανα 8.60μ. Του χρόνου δεν θέλω να πάω από τα 8.60μ. στα 9μ., αλλά να πάω στο 8.70μ. Το σκέφτομαι βήμα βήμα. Επίσης στον κλειστό θέλω να βελτιώσω το πανελλήνιο ρεκόρ, το οποίο είναι δικό μου στα 8.38μ. και θέλω να το κάνω στα 8.40μ.».
Επόμενος σταθμός για τον Μίλτο Τεντόγλου, o οποίος μάζεψε βιαστικά τα πράγματα του και αποχώρησε, είναι το μίτινγκ του Βελιγραδίου, όπου θα πραγματοποιηθεί στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Kλειστού Στίβου στις 18-20 Μαρτίου, όπου στόχος του είναι να επιβεβαιώσει ποιος είναι ο κορυφαίος άλτης του κόσμου.
«Είναι λοιπόν σημαντικό που ο Μίλτος καταφέρνει να κάνει καλά άλματα χωρίς ανταγωνισμό»
Σειρά αμέσως μετά πήρε δίπλα μου ο προπονητής των αμέτρητων επιτυχιών, Γιώργος Πομάσκι, που είδε τον Μίλτο Τεντόγλου να του κλείνει τη μεγαλύτερη προπονητική του εκκρεμότητα, κατακτώντας το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο. Το μοναδικό που έλειπε έως τότε από τη συλλογή του.
Για το γεγονός ότι ο αθλητής του κατάφερε με μεγάλη άνεση να ξεχωρίσει χωρίς την παραμικρή πίεση σημείωσε: «Αυτοί οι αγώνες είναι σταθμοί πριν από τον μεγάλο αγώνα και τους χρησιμοποιούμε για να προετοιμαστούμε όσο καλύτερα μπορούμε χωρίς να επιβαρυνθεί, δηλαδή χωρίς να ρισκάρουμε να κουραστεί ή να τραυματιστεί. Έχω προηγούμενα γι' αυτό επιμένω να κάνουμε δύο με τρία το πολύ, καλά άλματα. Όμως δεν μπορώ να τον σταματήσω κι εύκολα θέλει να εκφράσει την αγωνιστικότητα του, το οποίο φυσικά είναι καλό και εγώ επειδή είμαι μαλακός αφήνω κι άλλο ένα, κι ακόμη ένα, πολλές φορές.
Είναι λοιπόν σημαντικό που ο Μίλτος καταφέρνει να κάνει καλά άλματα χωρίς ανταγωνισμό, αλλά από την άλλη αυτά είναι να δεδομένα εδώ. Είμαστε υποχρεωμένοι να αγωνιζόμαστε, υπ' αυτές τις συνθήκες και είναι πρεστίζ να αναδεικνύεσαι πανελληνιονίκης, από την άλλη όταν θέλουμε αγώνες με ανταγωνισμό είμαστε υποχρεωμένοι να πηγαίνουμε στο εξωτερικό. Ευτυχώς ο Μίλτος μπορεί να εστιάσει και να ανταγωνίζεται με τον εαυτό του και να βάζει μόνος του επιπλέον στόχους από αυτούς που βάζω εγώ».
Τα στάδια αρχίζουν να γεμίζουν ξανά σιγά-σιγά εξαιτίας του Μίλτου, κάτι που όπως επισημαίνει ο πολύπειρος προπονητής είναι αναμενόμενο: «Πάντα όταν έχει καλά γεγονότα και υψηλού επιπέδου συμμετέχοντες, υπάρχει ανταπόκριση από τον κόσμο και αυτό δεν αφορά μόνο στον αθλητισμό, αλλά τις επιστήμες, τις τέχνες και όλους του τομείς της ζωής. Αυτή είναι η προσπάθεια μας ο ένας να γίνει τρεις, οι τρεις εννέα και πάει λέγοντας. Ήταν πολύ όμορφο χθες αυτό, αλλά και η δουλειά της ομοσπονδίας, η οποία μέσω του κυρίου Κεντέρη έδωσε μία ξεχωριστή πινελιά, δίνοντας χρώμα στους αγώνες και θέτοντας σε λειτουργία και το cube και όχι μόνο. Ήταν το καλύτερο πρωτάθλημα που είδαμε τα τελευταία 30 χρόνια».
«Τα έχουμε ξαναπεί και θα τα εξακολουθήσουμε να τα λέμε μήπως και μας ακούσει κανείς και ξανανοίξει η Παιανία»
Δεν θα μπορούσαμε να μην μείνουμε στην κατάσταση του σταδίου, μία πονεμένη ιστορία όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Γιώργος Πομάσκι, που μαζί με τον υπόλοιπο ελληνικό λαό βλέπει τη διοίκηση του ΣΕΦ να σπαταλά άσκοπα χρήματα, στη γεφυρούλα με τις κλειδαριές, σε κουμπαράδες, βασιλόπιτες και κουραμπιέδες και να αδιαφορεί για τη βελτίωση των συνθηκών για τους αθλητές. Μάλιστα, η διοίκηση του ΣΕΦ με ανακοίνωση της που ξεπερνούσε τα εσκαμμένα προσπάθησε να αποποιηθεί οποιασδήποτε ευθύνης για το φιάσκο, όπως εξελίχθηκε μετά τις δηλώσεις Τεντόγλου, σημειώνοντας ότι για τους διαδρόμους, οι οποίοι είναι περιουσία του ΣΕΦ, ευθύνεται ο ΣΕΓΑΣ: «Αυτό είναι μία πονεμένη ιστορία, τα έχουμε ξαναπεί και θα τα εξακολουθήσουμε να τα λέμε μήπως και μας ακούσει κανείς και ξανανοίξει η Παιανία. Το 1985 άνοιξε αυτό το στάδιο. Από τότε δεν έχει αλλάξει ούτε το δάπεδο, ούτε το ταρτάν. Η τεχνολογία τρέχει, αναφορικά με τα υλικά και τις εφαρμογές τους και εμείς δεν την χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα. Αυτό είναι ένα μεγάλο μειονέκτημα για τα δικά μας παιδιά, τα οποία μένουν σε χαμηλές επιδόσεις. Αν η κατάσταση ήταν καλύτερη χθες, ο Μίλτος θα πηδούσε άνετα 8.40μ., ακόμη και στην Παιανία θα είχαμε καλύτερη επίδοση, όμως λόγω της κατάστασης μένουμε πίσω... Και να πω και κάτι άλλο πάμε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με πέντε αθλητές, γιατί να μην πάμε με 12 ή 15; Αυτός είναι το στόχος, να διακρίνονται και να εκπληρώνουν τα όνειρα τους όσο περισσότερα Ελληνόπουλα. Τις συνθήκες τις προσφέρουμε για τα παιδιά μας».
«Το ΣΕΦ δεν έχει αλλάξει»
Για το αν φοβήθηκε ότι οι συνθήκες στο ΣΕΦ ήταν τόσο επικίνδυνες ώστε υπήρχε κίνδυνος τραυματισμού, ο Γιώργος Πομάσκι επισημαίνει: «Το ταρτάν δεν έχει αλλαχτεί 37 χρόνια, δεν υπάρχει σπίτι που να μην έχει βαφτεί έστω για τόσα χρόνια. Δεν έχει γίνει η παραμικρή αλλαγή από το 1985. Το ΣΕΦ δεν έχει αλλάξει. Σε αυτό το γήπεδο είχαν γίνει σπουδαίες επιδόσεις και μερικά παγκόσμια ρεκόρ, όπως αυτό της Κονσταντίνοβα και του Σιόμπεργκ. Παγκόσμιο ρεκόρ λοιπόν, πλέον, δεν πρόκειται να ξαναγίνει εκεί μέσα και να εξηγήσω γιατί. Το γήπεδο είναι ένα παζλ, τα ξύλα έχουν λασκάρει μεταξύ τους με αποτέλεσμα η δύναμη που ασκείται από το πόδι του αθλητή να διαχέεται προς όλες τις κατευθύνσεις, έχει μειωθεί λόγω της παλαιότητας του δαπέδου, η αντίδραση του εδάφους, είναι φυσική αυτά... Βλέπετε πολλά παιδιά στη φόρα τους αντί να φεύγουν μπροστά να χοροπηδάνε. Πέραν αυτού βέβαια έχουν φαγωθεί κιόλας τα λάστιχα, μπορεί με γυμνό μάτι να το παρατηρήσει κανείς ειδικά στα βιράζ. Δεν φτάνει βέβαια που είναι παλιό είναι και κακή ποιότητα».
