O Νίκος Παππάς είναι αυτός που είναι. Ούτε «καλός», ούτε «κακός». Είναι ο Νίκος Παππάς.
Ξεκινάω έτσι το κείμενο, μετά λόγου γνώσεως. Όπως θα διαπιστώσετε, πρόθεσή μου δεν είναι ούτε να «ξεπλύνω», ούτε να «δικαιολογήσω», πόσο μάλλον να «προστατεύσω» τον εκλεγμένο Ευρωβουλευτή και πρώην διεθνή μπασκετμπολίστα, ο οποίος αυτή τη στιγμή διαφεύγει της σύλληψης μετά από μήνυση που του υποβλήθηκε για επίθεση και πρόκληση σωματικής βλάβης εναντίον ενός δημοσιογράφου στο Στρασβούργο.
Γιατί, λοιπόν, επιλέγω αυτό τον τρόπο, τον ολότελα διαφορετικό από την ομοβροντία επιθέσεων εναντίον του, που έχει εξαπολύσει πολύς κόσμος, ανάμεσά τους και πολλοί συνάδελφοι δημοσιογράφοι, όταν έγινε γνωστή η επίθεσή του;
Πρόθεση του κειμένου αυτού δεν είναι ούτε να χαρακτηρίσει τον Παππά, ούτε την «δράση» του, αλλά να (κατα)δείξει πόσο ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ είναι όλοι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, και γενικά πολλά μέλη αυτού που λέμε «κοινωνία». Πάρα πολλά. Κι οπωσδήποτε περισσότεροι από τους 132.000 ανθρώπους που έβαλαν ένα σταυρό δίπλα στο όνομά του στις Ευρωεκλογές του 2024 και τον έστειλαν στην Ευρωβουλή να παντελονιάζει δεκάδες χιλιάδες ευρώ, με ελάχιστο έργο. Υπο-ελάχιστο, για να μην γράψω μηδαμινό.
Ο Παππάς δεν είναι άγιος. Ο Παππάς δεν είναι τέρας. Ο Παππάς είναι αυτός που είναι. Το ζήτημα, το μέγιστο, όταν πρόκειται για ένα δημόσιο πρόσωπο, που εκτίθεται και στο κοινό για να το εκπροσωπήσει, δεν είναι ΤΙ είναι ο Παππάς, αλλά ΠΩΣ τον αντιμετωπίζουμε όλοι εμείς.
Ακόμα και σήμερα, θα βρεις πολλούς ανθρώπους που (εν κρυπτώ, βέβαια, διότι σήμερα το trend είναι να λιθοβολείς τον Παππά) θα σου υπενθυμίσουν τις φιλανθρωπίες του, την ευαισθησία του για συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες και την «έγνοια» του, σε άσχετες στιγμές, απέναντι σε κάθε είδους αναξιοπαθούντες. Ενώ ο ίδιος θα μπορούσε να είναι απολύτως αδιάφορος, έχοντας το κομπόδεμά του από την επαγγελματική του καριέρα, θα μπορούσε να έχει μια άνετη ζωή και να μην ασχολείται με τίποτα άλλο πέρα από την καλοπέρασή του.
Και λόγω αυτών που’ χει κάνει, και λόγω αυτής τους της ευαισθησίας, πολλοί, μα πάρα πολλοί, υπήρξαν για πολλά χρόνια τώρα πρόθυμοι να παραβλέψουν (ου μην και να αποθεώσουν) πολλά περιστατικά συμπεριφοράς τραμπούκικης, με λεκτική βία (και όχι μόνο λεκτική, σε κάποιες περιπτώσεις), με δημόσιες ειρωνείες, με απειλές, με υβριστικά σχόλια, και εν τέλει με μια στάση ζωής που δικαιολογείται στο όνομα του «αντισυστημισμού».
Πολλοί απ’ αυτούς τους συναδέλφους και «συναδέλφους», που έχουν εξαπολύσει το «πυρ ομαδόν» κατά του Παππά από χθες το απόγευμα, όταν έγινε γνωστό το περιστατικό, μέχρι και χθες όταν πήγαινε η συζήτηση σ’ αυτόν έλεγαν «εντάξει, έχει λίγα νεύρα παραπάνω, αλλά είναι καλό παιδί»; Πάρα πολλοί.
Πόσοι στάθηκαν στο πλευρό του Βασίλη Σκουντή, όταν ακόμα ο Παππάς έπαιζε; Και μίλησαν ακόμα και για… αντιδεοντολογική συμπεριφορά, που πρέπει να καταδικάσει η ΕΣΗΕΑ, όταν ο Βασίλης επέλεξε να μην λέει το όνομά του σε τηλεοπτική μετάδοση; Σχεδόν κανείς. Λίγοι ήμασταν. Και με κόστος.
Πόσοι ανέδειξαν με τον τρόπο που πρέπει την (ποινικά κολάσιμη, καθώς πρόκειται για ευθεία απειλή κατά ζωής) συμπεριφορά του Παππά όταν έγραφε sms για «πεϊνιρλί» και για πατεράδες και μανάδες που θα κλαίνε το γιο τους; Ελάχιστοι.
Πόσοι την εποχή που διεκδικούσε σταυρούς ως υποψήφιος Ευρωβουλευτής έκρυβαν κάτω από το χαλί τα «ενοχλητικά» περιστατικά της ζωής του κι αναδείκνυαν, με παρρησία μάλιστα, τα «καλά»;
Πολλοί. Πάρα πολλοί.
Κι ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος, αυτός του ΣΥΡΙΖΑ, κάποτε ισχυρός και τώρα κατακερματισμένος, όταν διάλεγε τον Νίκο Παππά να τον εκπροσωπήσει (με μια ασφαλώς κουτοπόνηρη λογική, ότι «και οι άλλοι βάζουν σελέμπριτις, φέρνουν ψήφους») δεν ήξερε; Ήταν ο Παππάς κάποιας αμέμπτου ηθικής και «χάλασε» αργότερα, όταν πήρε το «ευρωβουλευτιλίκι»; Φυσικά και όχι.
Όσοι έχουν παρακολουθήσει την πορεία του Νίκου Παππά στο μπάσκετ από τα μικρά του χρόνια κι έχουν πρόσβαση σε off the record συζητήσεις, κουβέντες μεταξύ τυρού και αχλάδου που δεν θα μεταφερθούν ποτέ δημόσια (όπως η αφεντιά μου), έχουν να πουν πολλές «ακραίες» ιστορίες. Από την εποχή του Πανιωνίου ακόμα. Με προπονητές, παράγοντες, συμπαίκτες και αντιπάλους.
Σε αυτές τις ιστορίες δεν είχαν πρόσβαση όσοι, με ελαφρά καρδιά και ακόμα πιο ελαφρύ αισθητήριο, τον επέλεξαν;
Ή μήπως κατάλαβαν ότι αυτή η συμπεριφορά, αυτή η στάση ζωής, που σήμερα δέχεται ομοβροντία επίθεσης, είναι αποδεκτή (αν όχι γοητευτική) για ΜΕΓΑΛΗ μερίδα της κοινωνίας; Αυτό το προφίλ που πιπλάει την καραμέλα του «αντισυστημισμού», και βρίζει, και τραμπουκίζει, και κοροϊδεύει, και καμιά φορά ρίχνει και καμιά μπουνιά, πόσοι το βλέπουν και από μέσα τους αγαλλιάζουν; Το «από μέσα τους» ισχύει για σήμερα, βέβαια, που είπαμε πως η λογική της ημέρας λέει να σταυρώσουμε τον Παππά για να φανούμε καλοί. Μέχρι χθες ήταν «απ’ έξω τους», κι από αύριο, ποιος ξέρει, όταν θα’ χει κατακαθίσει ο κουρνιαχτός, μπορεί να επανέλθουν σ’ αυτή την οπτική.
Για να συνοψίζουμε: Ο Παππάς είναι αυτός που είναι. Το θέμα είναι ποιο μήνυμα του στέλνουμε εμείς. Όχι ως δημοσιογράφοι ή ως πολιτικός κόσμος, αλλά ως ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
Ως κοινωνία επιλέξαμε, αντί να τον στείλουμε σπίτι του, αντί να τον καταδικάσουμε στην αφάνεια, αντί να του πούμε «κλείσου σ’ ένα δωμάτιο, σβήσε τα φώτα και σκέψου τι έκανες λάθος» (του το’ χει πει παλιός προπονητής του αυτό, δεν είναι δικό μου), τον επιβραβεύουμε στέλνοντάς τον στην Ευρωβουλή, του χτυπάμε την πλάτη και δικαιολογούμε τη συμπεριφορά του, συζητάμε μέχρι και να τον χρίσουμε υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων, τότε το πρόβλημα το’ χουμε εμείς, όχι ο Παππάς.
Ο Παππάς είναι αυτός που είναι. Και για τις πράξεις του θα αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη, όπως ο καθένας μας. Την ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Είναι μεγαλύτερο πρόβλημα. Διότι η υποκρισία «γεννάει» Παππάδες. Δεν είναι θέμα προσώπου, αλλά νοοτροπίας.
