MENU

Είναι κάποιες φορές που ούτε η φαντασία δεν αρκεί για να προβλέψει κανείς πόσο μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα μέσα σε 16 χρόνια. Βέβαια, θα απαντήσει κάποιος πως εδώ τα πάντα μπορεί να αλλάξουν μέσα σε μία σεζόν. Ας αναλογιστούμε όμως πόσα άλλαξαν από εκείνο το βράδυ της 13ης Μαρτίου του 2003 όταν ο Παναθηναϊκός έκανε τους φίλους του να πιστέψουν ακόμα και στην κατάκτηση ενός ευρωπαϊκού τροπαίου.

Εκείνο το βράδυ, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός του Σέρχιο Μαρκαριάν έφευγε νικητής από το «Ντας Άντας», την έδρα της Πόρτο πριν ακόμα χτιστεί το «Ντραγκάο». Ένα γκολ του «Μανωλάκη» μετά από μία υπέροχη σέντρα του Γιόνας Κόλκα έκανε την Πόρτο του Ζοζέ Μουρίνιο να υποκλιθεί στο τριφύλλι. Οι πράσινοι είχαν κερδίσει στην έδρα της την ομάδα εκείνη που στο φινάλε πανηγύρισε την κατάκτηση του τροπαίου στον τελικό της Σεβίλλης κόντρα στη Σέλτικ, ενώ έναν χρόνο αργότερα πήρε και το Τσάμπιονς Λιγκ επικρατώντας με 3-0 της Μονακό στον τελικό του Γκελζενκίρχεν. Στον επαναληπτικό της Λεωφόρου, η κόπωση από τα συνεχόμενα παιχνίδια, η απουσία του Άγγελου Μπασινά αλλά και μία απόφαση του διαιτητή Τέμινκ να μην καταλογίσει πέναλτι σε μαρκάρισμα του Καρβάλιο στον Ολισαντέμπε, «λύγισαν» τον Παναθηναϊκό στην παράταση και οι Πορτογάλοι πήραν την πρόκριση.

Ο Σέρχιο Μαρκαριάν μετά από χρόνια είχε αποκαλύψει πως ο Μουρίνιο την παραμονή του επαναληπτικού της Αθήνας του είχε πει πως «Αυτός που θα κέρδιζε αυτό το ματς θα έπαιρνε και το Κύπελλο». Προφητικά τα λόγια εκείνα του Πορτογάλου που στην πορεία εξελίχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους προπονητές στην Ευρώπη. Οι πράσινοι για να φτάσουν στα προημιτελικά είχαν αφήσει εκτός συνέχειας εκτός των Λίτεξ Λόβετς και Σλόβαν Λίμπερετς, την πολύ δυνατή τότε Άντερλεχτ αλλά και την επίσης πολύ ισχυρή Φενέρμπαχτσε. Σε περίπτωση, λοιπόν, που απέκλειαν και την Πόρτο τότε ο δρόμος για τον τελικό θα ήταν ορθάνοιχτος. Αν, μάλιστα, αναλογιστεί κανείς πως οι άλλες τρεις ομάδες των ημιτελικών ήταν η Σέλτικ, η Μποαβίστα και η Λάτσιο (την οποία η Πόρτο είχε αποκλείσει με συνοπτικές διαδικασίες και συνολικό σκορ 4-1), τότε κανείς δεν θα μπορούσε να απαγορεύσει στους φίλους του Παναθηναϊκού να ονειρεύονται ευρωπαϊκό τίτλο.

Τι θυμηθήκαμε όμως; Περασμένα μεγαλεία… Σήμερα, 16 χρόνια μετά, ο Παναθηναϊκός παλεύει για να «σβήσει» την ποινή ενός ντροπιαστικού αποκλεισμού έτσι ώστε την επόμενη σεζόν να προσπαθήσει να μην μείνει και τρίτη χρονιά μακριά από τα Κύπελλα Ευρώπης. Απέχει 32 βαθμούς από την κορυφή στο πρωτάθλημα (26 στον αγωνιστικό χώρο και… 6 προίκα από τον Γιάννη Αλαφούζο), ενώ ακόμα και η τελευταία κατάκτηση εγχώριου τίτλου αρχίζει να μοιάζει με μακρινό παρελθόν αφού ήταν πριν από σχεδόν πέντε χρόνια. Επιπλέον, ψάχνει την Κυριακή κόντρα στον Ολυμπιακό την πρώτη του νίκη μετά από δέκα ματς κόντρα στους τρεις μεγάλους του αντιπάλους στην Ελλάδα. Το τριφύλλι που εξαιτίας των διοικητικών αστοχιών, έχει να αγωνιστεί στην Ευρώπη μετά τα Χριστούγεννα από το 2011, ενώ την τελευταία φορά που έπαιξε σε όμιλο, το 2016, πήρε έναν μόλις βαθμό.

Ίσως, όμως το χειρότερο όλων τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι πως στις τάξεις των φίλων του Παναθηναϊκού έχει πάψει να υπάρχει η ελπίδα, η προοπτική πως τα πράγματα θα αλλάξουν και πως η ομάδα θα επιστρέψει και πάλι εκεί που πραγματικά ανήκει. Επειδή όμως στη ζωή τα πάντα είναι «φεγγάρια» και επειδή η δυναμική αυτού του συλλόγου είναι τεράστια, είναι βέβαιο πως θα έρθει η μέρα που όλα αυτά θα μοιάζουν με έναν εφιάλτη.

Παναθηναϊκός: Από το βράδυ του ονείρου ενός ευρωπαϊκού, στο «σήμερα» του -32
EVENTS