Έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από κάθε τι στο γήπεδο. Ένα κάθετο κάθετο σπριντ, στον κενό χώρο σε μία ανοιχτή γωνία πάσας.
Ο Αντρίγια σημάδεψε με ευκολία το ποδοβολητό του -παιχνιδάκι για το αριστερό πόδι του Σέρβου, που έχει ακρίβεια μοιρογνωμονίου.
Δεν μπορούσε πια να τον προλάβει κανείς. Ήταν αυτός και ο τερματοφύλακας.
Είχε τον χρόνο να φτιάξει τον βηματισμό του.
Είχε την πολυτέλεια να φτιάξει την γωνία του σώματος του πριν την εκτέλεση.
Έγειρε σωστά το κορμί του και πλάσαρε όπως ήθελε, με το καλό του πόδι, το δεξί.
Η μπάλα έφυγε άουτ!
Η μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία όλης της βραδιάς, μία φάση που πιθανώς να άλλαζε την ροή ενός ντέρμπι, μπορεί και μιας ολόκληρης σεζόν.
Ο Χρήστος Ζαφείρης έπεσε στα γόνατα, έπιασε το κεφάλι του με απόγνωση, μα σηκώθηκε γρήγορα και επέστρεψε στο πόστο του.
Μόνο που το πόστο της βραδιάς δεν ήταν το συνηθισμένο.
Κι όταν οι παίκτες βγαίνουν από τις συνήθειες τους, χάνουν τα γράδα τους, μετατίθενται κάπου αλλού, είθισται να είναι κακόκεφοι.
Να βγάζουν ένα παράπονο για αυτή την μετάθεση.
Εκείνος, δεν είναι από αυτούς.
Δεν το πήρε κατάκαρδα που για πρώτη φορά χρειάστηκε να παίξει αριστερά.
Αντιθέτως, ήταν σαν να πείσμωσε, σαν να ήταν το έξτρα κίνητρο για να δείξει πράγματα στο γήπεδο.
Κι όντως, το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, ήταν στατιστικά το πιο γεμάτο φετινό βράδυ του Έλληνα μέσου.
Αυτό με τις περισσότερες κερδισμένες μονομαχίες, τις περισσότερες ανακτήσεις μπάλας, τις περισσότερες πρωτοβουλίες, τις περισσότερες σωστές ενέργειες.
Κι όλα αυτά, σε μία θέση, σε ένα ρόλο που δεν είχε παίξει ποτέ του, σε ένα ντέρμπι με μεγάλο δείκτη δυσκολίας.
Ακραία δύσκολο και δεν πήρε τα credits που του αναλογούν.
Υπάρχει και κάτι ακόμα, που ελάχιστοι του το δίνουν, θεωρείται περίπου… αυτονόητο, ενώ δεν θα ‘πρεπε.
Σε έναν ΠΑΟΚ που από το ξεκίνημα της σεζόν μαστίζεται από ασταμάτητα προβλήματα τραυματισμών, τιμωριών, απουσιών, εκείνος είναι εκεί.
Μαζί με τους μικρούς και άφθαρτους σωματικά Μύθου, Χατσίδη και τους ultra professionals Μπάμπα και Σανταμαρία είναι ο μόνος που ήταν εκεί και στα 19 παιχνίδια.
Καλός, κακός, μέτριος ήταν εκεί.
Ένα παιδί που δεν τραυματίζεται, ελέγχει τα νεύρα του, δεν παίρνει κάρτες, κάποιος που είναι εκεί, παρότι δεν λουφάρει ούτε κάνει οικονομία δυνάμεων στο χορτάρι.
Δεν έχω πρόχειρο κάποιο στατιστικό, αλλά θα πόνταρα χοντρά ότι είναι ο παίκτης του ΠΑΟΚ με τα περισσότερα σπριντ, τα περισσότερα χιλιόμετρα.
Δεν έχει τα λεπτά του Τζόντζο Κένι (1.303 έναντι 1.593 του βιονικού Άγγλου), αλλά έχει πολύ μεγαλύτερη ευθύνη, πολύ μεγαλύτερη καταπόνηση στο γήπεδο.
Έχει παίξει στο έξι, στο οκτώ, στο δέκα, τώρα στο αριστερά.
Έχει παίξει με τριάδα στα χαφ, με κάθε πιθανό παρτενέρ (Γιάκιτς, Τέιλορ, Σανταμαρία, Ούγκρεσιτς, Λουσέ, Μαντί Καμαρά), έχει παίξει στην πρώτη ζώνη πρέσινγκ, έχει παίξει σε χαμηλά μέτρα.
Είναι εκεί για να βουλώνει ό,τι τρύπα προκύπτει.
Ο κόσμος είθισται να κοιτάζει τα “χοντρά” νούμερα. Γκολ και ασίστ. Ο Ζαφείρης σκόραρε δύο φορές το καλοκαίρι με την Ντινάμο Κιέβου και την Μπραν και αυτό είναι όλο.
Μόνο, που δεν είναι ακριβώς έτσι.
Στο φετινό ΠΑΟΚ, ακόμα και ένας μέτριος Ζαφείρης μοιάζει αναντικατάστατος.
Έχει την ατυχία να κουβαλά στις πλάτες του σαν βάρος, το τεράστιο ποσό που κόστισε.
Μόνο, που το ποδόσφαιρο δεν είναι λογιστικά.
Η προσφορά ενός παίκτη στο γήπεδο ούτε εκτιμάται, ούτε αποτιμάται με το ποσό που κόστισε.
Είναι δύο διαφορετικές συζητήσεις.
Και για όσους τέλος πάντων, τα συγχέουν ο Ζαφείρης εξακολουθεί να είναι το κορυφαίο περιουσιακό στοιχείο του ΠΑΟΚ.
Για την αγορά, που όλο και κάτι παραπάνω θα ξέρει, δεν έχει χάσει ουδόλως από την αξία του.
Ο Ζαφείρης είναι αυτό που οι αγγλοσάξωνες λένε, “Jack of all trades, master of none”.
Ικανός να παίξει σε όλες τις θέσεις του κέντρου, όπου χρειαστεί, σε ότι τακτικό σχηματισμό, αλλά δυσκολεύεσαι να βρεις την εξειδίκευση.
Την απάντηση σε όλο αυτό την έδωσε ο Ούλιαμ Σέξπηρ: “A jack of all trades is a master of none, but oftentimes better than a master of one”.
Είναι προτιμότερο να ξέρεις λίγο από όλα, παρά να είσαι ικανός μόνο σε ένα πράγμα...
Photo credits: Vaggelis Hantzis
