Ενοχλούσε κανέναν ο Παναθηναϊκός των οικονομικών προβλημάτων; Ο Παναθηναϊκός των ποινών από την UEFA; Του περιορισμού μεταγραφών; Των προσφυγών; Των συμβολαίων 300.000 ταβάνι; Τότε που τον έβαζαν να παίζει στα χιόνια, στις ομίχλες, στις βροχές;
Κανέναν δεν ενοχλούσε. Τον έβλεπαν και… φιλικά. Γελώντας εναντίον του. Φορώντας το προσωπείο των καλών που ήθελαν να τον βλέπουν μεγάλο. Ειρωνεύονταν τον Αλαφούζο θεωρώντας πως είναι αδύναμος, δεν φωνάζει, δεν βρίζει, δεν βγάζει ανακοινώσεις, οπότε αισθάνονταν ισχυροί. Δυνατοί. Δεν τον… έβλεπαν.
Το έπαιζαν εχθροί αλλά μια χαρά τα έβρισκαν για να παίξει με μία μέρα αναβολή ενώ είχε πάνω από 20 κρούσματα. Σε αγώνα που έκρινε τίτλο. Πρόδιδαν κάθε ίχνος εμπιστοσύνης και καλής διάθεσης απέναντί τους. Επί σειρά ετών. Με το πρόσχημα «τι μιλάς εσύ, είσαι αδύναμος, δες τα προβλήματά σου».
Γύρισε το χαρτί. Ο Παναθηναϊκός έκανε τον κύκλο της απογοήτευσής του, της πίκρας, της στεναχώριας, της απομάκρυνσης απ’ το ίδιο το στάτους του. Ο κύκλος της αδυναμίας, της εσωστρέφειας. Τώρα είναι αλλιώς. Κι αυτό το αλλιώς το τρέμουν. Γιατί είναι το μέγεθος του συλλόγου τέτοιο, που μόλις σηκώσει το βλέμμα του και το «καρφώσει» πάνω τους, χαμηλώνουν αυτόματα το δικό τους. Αρχίζοντας την… κλάψα και την γκρίνια.
Τον Παναθηναϊκό… Παναθηναϊκάκι, δεν θα τον ξαναδούν. Αυτό πειράζει πρωτίστως. Το ξέρουν κι ας έχουν κοινή ρητορική όλες οι αποχρώσεις. Θέλοντας να δείξουν προς τα έξω μια αγανάκτηση αδικίας, ενώ στην πράξη βάζουν σκέπασμα στο ηφαίστειο για να μη «σκάσει». Ποιο ηφαίστειο; Αυτό της δικής τους εσωστρέφειας. Επειδή γνωρίζουν καλύτερα απ’ τον καθένα την πραγματική αιτία της κατάστασης.
Μέχρι και οι ίδιοι γελάνε με τη ρητορική της… παράγκας Αλαφούζου και του «νομοθετικού διατάγματος». Στην Ελλάδα ζούμε, ούτε παιδί δημοτικού δεν πείθουν τέτοια επιχειρήματα. Ειδικά σε μια σεζόν όπου σε ντέρμπι δεν δόθηκε πέναλτι και αποβολή στον τερματοφύλακα του Ολυμπιακού για την μπάλα που έριξε στο κεφάλι του Τετέι, για την αλλαγή στα μισά του πρώτου ημιχρόνου που έγινε ο Κοϊτά στο ματς με την Κηφισιά και μπορούμε να βρούμε δεκάδες φάσεις ακόμη. Συνήθης τακτική βέβαια, λάσπη μόλις αντιλαμβάνονται πως ο Παναθηναϊκός προχωρά και έχει δυναμική την οποία δεν φτάνουν.
Τι τους φταίει πραγματικά; Απλό είναι: Δείτε το ρόστερ των Πράσινων. Πόσο γεμάτο είναι και τι παίκτες έχει. Δείτε μετά ποιοι είναι αυτοί που δεν κατάφεραν να πάρουν τους παίκτες που πρωταγωνιστούν σε αυτό το σύνολο. Ίσως να σας λέει κάτι…
Ο Ντε Φράι που είναι μακράν ο πιο αρχοντικός και ηγετικός στόπερ στην Ελλάδα, δεν ήταν κοντά στον Ολυμπιακό; Δεν κατάφερε να τον πάρει.
Ο Κυριακόπουλος δεν ήταν… μια ανάσα από την ΑΕΚ; Δεν την πήρε αυτή την ανάσα, τον απέκτησε ο Παναθηναϊκός. Το καλύτερο αριστερό μπακ της σεζόν ως τώρα.
Ο αναπληρωματικός αριστερός μπακ, ο Σαλάχ-Εντίν, ήταν η βασική επιλογή του Ολυμπιακού για τη θέση. Δεν τον πήραν, δεν τα κατάφεραν. Στον Παναθηναϊκό κι αυτός.
Για τον Τσάπρα θεωρητικά έγινε… μάχη με Ολυμπιακό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, να εμπλέκονται. Παναθηναϊκό κι αυτός. Για να δώσει βάθος στη θέση μαζί με τον Καλάμπρια. Το καλύτερο δεξιό μπακ της περασμένης σεζόν.
Ο Κάνγκουα ήταν η πρώτη επιλογή του Ριμπάλτα για αντί-Πινέδα. Οι ίδιοι το έγραφαν. Δεν μπόρεσαν να τον πάρουν, ο Παναθηναϊκός που τον είχε εντοπίσει πρώτος, τελικά τον απέκτησε. Ως τώρα απ’ τους κορυφαίους χαφ της λίγκας. Ή μήπως όχι;
Ο Αντίνο, ο… νέος Ντι Μαρία όπως χαρακτηρίστηκε από ανθρώπους του Ολυμπιακού. Τον ήθελαν 30 ομάδες δήλωναν, δεν τον πήραν. Το κατάφερε κι αυτό ο Παναθηναϊκός. Το τι κάνει ο νεαρός το βλέπουν όλοι, δεν χρειάζεται ανάλυση.
Για τον Ντέσερς η ΑΕΚ… πάλευε πόσο καιρό. Μαντέψτε που αγωνίζεται κι αυτός. 10 γκολ μέχρι αρχές Νοέμβρη. Καθόλου άσχημα.
Ο Τετέι βρισκόταν κάπου ανάμεσα σε Ολυμπιακό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ. Ώσπου ξύπνησαν ένα ωραίο πρωί και τον είδαν να έχει συμφωνήσει με τον Παναθηναϊκό. Ακόμη και τότε διέρρεαν πως άξιζε το πολύ 500.000 και να δοθεί δανεικός στη Ρίο Άβε. Επιτυχημένη πρόβλεψη.
Αυτά που εκείνοι δεν μπορούσαν να κάνουν, ο Παναθηναϊκός τα πέτυχε. Έτσι φτιάχνει – ακόμη δεν την έχει φτιάξει όπως θέλει – την ομάδα της νέας εποχής του. Αυτής που από φέτος θα τον οδηγήσει και θα μπει στο νέο γήπεδο. Αλλάζοντας την ιστορία συνολικά.
Εκείνοι μένουν με τις δικαιολογίες. Ο Παναθηναϊκός με τις πράξεις, με τις μεταγραφές, τις επενδύσεις, την ποδοσφαιρική ενίσχυση, τη συσπείρωση. Βλέπουν τον βουτηγμένο στην εσωστρέφεια, να γεμίζει το Πανθεσσαλικό, να έχει 40.000 με την ΑΕΚ ενώ οι μετεωρολόγοι μιλούν για βιβλικές καταστροφές από τις καταιγίδες. 1.000 στη Θεσσαλονίκη «σπάζοντας» τις παράλογες απαγορεύσεις και με άψογη συμπεριφορά. Ετοιμάζονται τώρα 2.000 για Δανία, 4.000 για Γερμανία.
Αυτή η δυναμική του Παναθηναϊκού, τρομοκρατεί. Το μέγεθος αυτό δεν αντιμετωπίζεται. Για να το λυγίσουν, πρέπει να είναι με ρόστερ μακριά απ’ το μέγεθός του, με εσωστρέφεια, τον κόσμο μακριά και τη διοίκηση χωρίς δύναμη. Τώρα που γύρισε το χαρτί, βλέπουν την άλλη όψη του νομίσματος. Και δεν τους αρέσει καθόλου…
Δεν αγγίζει κανέναν η προσπάθεια να κρύψετε τα προβλήματά σας κάτω απ’ το χαλάκι. Εσείς που τσακωνόσασταν μέχρι χθες για τα «Μεντιλίμπαρ οε, οε, οε» και τα «αλλιώς ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό», ή εσείς που βγάζετε σεζόν Champions League με 15-16 παίκτες. Στις πλάτες του Παναθηναϊκού επικοινωνιακά παιχνίδια, δεν γίνονται πλέον. Γιατί το κλαμπ ατσαλώθηκε.
Υ.Γ. Διακοπή πρωταθλήματος και η συζήτηση θα γυρίσει στις μεταγραφές. Το σημαντικότερο για τον Παναθηναϊκό, είναι πως έχει τους ανθρώπους και τις δυνατότητες, για να είναι ήρεμος ο κόσμος πως θα γίνει το καλύτερο δυνατό.
Υ.Γ.1: Να φανταστεί κανείς πως αυτή η ομάδα έχει τρεις πολύμηνους τραυματισμούς. Ίνγκασον έχασε τη σεζόν, Παντελίδης εκτός για πολλούς μήνες με κάταγμα και επέμβαση, Ουναΐ – ο καλύτερος παίκτης του πρωταθλήματος – επέμβαση και εκτός μέχρι άνοιξη. Ακόμη κι έτσι, το ρόστερ θέλει… πινελιές.
Υ.Γ.2: Η τηλεοπτική νίκη του Αλαφούζου που πήρε τα δικαιώματα των διοργανώσεων της UEFA για τέσσερα χρόνια, δεν αφορά τον Παναθηναϊκό. Υπάρχει όμως κάτι πίσω απ’ αυτό. Η σιγουριά που προσφέρει στον κόσμο. Ως προς τη δυναμική της ιδιοκτησίας, την οποία συνασπίστηκαν «κολοσσοί» επιχειρηματικοί – γνωστοί απ’ το ποδόσφαιρο – χωρίς να κατορθώσουν να τη νικήσουν. Στη συνείδηση των φιλάθλων, Παναθηναϊκών και μη, μετρά και αυτό…
