Το είχαμε πει προ καιρού, αλλά τώρα γίνεται ακόμα πιο επίκαιρο. Αυτό που έκανε πέρυσι η ΑΕΚ με την κατάκτηση του πρωταθλήματος, χάλασε πολλές καταστάσεις. Νταραβεριτζήδες ξεβολεύτηκαν, συνήθειες και πρακτικές του παρελθόντος πήγαν στράφι, όσοι ήλπιζαν πως έστω και στο φινάλε θα ανέτρεπαν την κατάσταση, έμειναν παγωτό και να βλέπουν τον Μάριο Ηλιόπουλο να κάνει σπινιές στα Φιλαδέλφεια, με τους παίκτες και τον κόσμο να πανηγυρίζουν για το (πιθανότατα) πιο μάγκικο.
Όπως λέει και μια διάσημη ψυχίατρος σε ανάλυση της, υπάρχουν πέντε στάδια μέχρι τη συνειδητοποίηση της ζοφερής πραγματικότητας. Ξεκινά με την άρνηση, στην αρχή δεν πίστευε κανείς πως η ΑΕΚ μπορούσε να μπει σφήνα στην υπόθεση, δεν την υπολόγιζαν και σίγουρα την υποτιμούσαν. Μετά ακολούθησε ο θυμός, πασπαλισμένος με όμορφες κραυγές απαξίωσης και ειρωνείας. Εχουμε πει, ότι δεν μπορείς να καταλάβεις, ότι δεν μπορείς να κάνεις κτήμα σου, επιχειρείς να το αποδομήσεις.
Η αντεπίθεση
Ετσι, φτάσαμε στο τρίτο στάδιο που ήταν η διαπραγμάτευση. Εδειξαν να αντιλαμβάνονται τι συνέβαινε, έκαναν μια απέλπιδα προσπάθεια να δείξουν πως δεν τους νοιάζει, πως θα είναι πιο δίκαιοι, έψαχναν τρόπο να αποδείξουν πράγματα. Δεν βγήκε ούτε αυτό, μετά επήλθε η αγωνιστική κατάθλιψη. Καλοκαίρια δύσκολα, με αποκλεισμούς και ζόρια, με ριζικές αλλαγές προσώπων και ομάδων που απέτυχαν παταγωδώς σε όσα πίστευαν πως θα μπορούσαν να πετύχουν. Και κάπως έτσι, φτάσαμε στο σήμερα, στο πέμπτο και τελευταίο στάδιο.
Κατά τη φίλη μας ψυχολόγο, τώρα έρχεται η αποδοχή. Στα δικά μου μάτια, έρχεται η αντεπίθεση. Μια ύστατη προσπάθεια, να χρησιμοποιηθεί κάθε μορφής μονταζιέρα, οι ποδοσφαιρικές ομάδες αλήθειας, στον κοινό στόχο. Απαλλαγμένοι από κάθε συναίσθημα χαράς και λύπης, έπαρσης ή φόβου. Και κάπως έτσι, έρχεται η εικονική πραγματικότητα που βιώνουμε σταθερά από την έναρξη του πρωταθλήματος και θα εντείνεται ολοένα και περισσότερο. Ο στόχος είναι συγκεκριμένος: να πληγεί η ΑΕΚ, να βγει από το παιχνίδι, έχοντας φορτωθεί πάνω της όλα όσα κάνουν εκείνοι στην πραγματικότητα.
Φανταστικά γεγονότα
Μετά, υπάρχει μια πανάρχαια τακτική που λέγεται αντιπερισπασμός. Πάμε σε αλλαγή της θεματολογίας (ή η εισαγωγή ενός άλλου ζητήματος) όταν κάποιος βρίσκεται σε δύσκολη θέση στη διάρκεια μιας αντιπαράθεσης (γνωστό και ως τέχνασμα απόκλισης). Τα πρόσωπα και τα γεγονότα της αφήγησης είναι φανταστικά. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα, ζωντανά ή νεκρά, ή με πραγματικά γεγονότα είναι εντελώς συμπτωματική και σίγουρα δεν μπορεί να υφίσταται στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Μπορεί να είσαι μια άλλη ομάδα, που βρίσκεσαι με φουλ της αβάντας στην κορυφή της βαθμολογίας. Μπορεί να κάνεις μια νίκη εκτός έδρας, που για να επιτευχθεί ξεπερνάς το όριο επιφυλακής. Εκεί τι να πεις. Ανακαλύπτεις κεφάλια που σκύβουν, πέναλτι εκεί που δεν υπάρχουν, αλλά θέλεις κάτι πιο δυνατό. Σε τέτοιες στιγμές είναι οι φίλοι. Με ένα τηλέφωνο, μπορεί και να βγαίνουν ανακοινώσεις από όμορες πόλεις της περιοχής σου, που ξαφνικά θα εμφανίζονται θιγμένες και «φαγωμένες» από ένα παιχνίδι που κανείς δεν κατάλαβε που και ποιος αδικήθηκε.
Τα τηλέφωνα και η ντροπή
Μπορεί να είσαι μια άλλη ομάδα, που βρίσκεσαι με φουλ της αβάντας στην κορυφή της βαθμολογίας. Μπορεί να κάνεις μια νίκη εκτός έδρας, που για να επιτευχθεί ξεπερνάς το όριο επιφυλακής. Εκεί τι να πεις. Ανακαλύπτεις κεφάλια που σκύβουν, πέναλτι εκεί που δεν υπάρχουν, αλλά θέλεις κάτι πιο δυνατό. Σε τέτοιες στιγμές είναι οι φίλοι. Με ένα τηλέφωνο, μπορεί και να βγαίνουν ανακοινώσεις από όμορες πόλεις της περιοχής σου, που ξαφνικά θα εμφανίζονται θιγμένες και «φαγωμένες» από ένα παιχνίδι που κανείς δεν κατάλαβε που και ποιος αδικήθηκε.
Και βέβαια, πάντα σε αυτό τον χώρο, μπορεί να υπάρχει και μια άλλη ομάδα, που θεωρεί πως δεν παίρνει τίποτα. Εχοντας ξεπεράσει το όριο λογικής, χωρίς πλέον να ντρέπεται κανείς – θα πεις μπορεί να έχουν βιώσει και 30 χρόνια ποδοσφαιρικής χούντας, οπότε μειώθηκαν τα αισθήματα ντροπής – δεν ζητούν απλά να μην αδικούνται, που συμβαίνει κιόλας. Με θράσος, ζητούν να ευνοούνται. Να πάρουν ένα σφύριγμα βρε αδερφέ. Και το τρελό είναι, πως σε αυτό το φανταστικό σενάριο μπορεί και να τα παίρνουν, αλλά είπαμε: αντιπερισπασμός.
Τα μάτια και το μυαλό σας
Το παιχνίδι θα ενταθεί, όσο η ΑΕΚ δεν πέφτει και όσο εμφανίζονται αδύναμοι να εκμεταλλευθούν αυτήν την περίοδο της μεγάλης έντασης με τα σπουδαία ματς στην Ευρώπη. Λένε πως δεν μπορείς να μάθεις σε γέρικα σκυλιά νέα κόλπα, αλλά εδώ εμφανίζονται παιδιά που είναι τζιμάνια. Παίρνουν σοβαρό ύφος, μερικοί είναι καλοντυμένοι κιόλας, άριστα χτενισμένοι, και μοιράζουν τεχνογνωσία. Η λεπτομέρεια πως όσο πιο πολύ εκτίθενται, τόσο χάνουν σε κύρος, προφανώς δεν απασχολεί. Η δουλειά να γίνεται και όλα καλά.
Ο καθένας μπορεί να λέει – ακόμα τουλάχιστον – ό,τι θέλει. Δεν υπάρχει κανένα ευαγγέλιο. Υπάρχουν μόνο κανονισμοί που γίνονται λάστιχο, προκειμένου να ικανοποιήσουν όσα εκείνοι επιθυμούν. Φάσεις που εξαφανίζονται, μια επιτροπή που δεν αισθάνεται καν την ανάγκη να διαψεύσει το όργιο προπαγάνδας που γίνεται στην πλάτη της, αν και την περασμένη εβδομάδα έβγαζε διαρροές αναφορικά με τη μη τιμωρία των Τσέτσιλα και Ματσούκα. Εσείς, να εμπιστεύεστε μόνο τα ματάκια και το μυαλό σας και αφήστε τους να ζουν το δικό τους όνειρο. Εφιάλτης θα γίνει κι αυτό…
