MENU

* Φοράει νούμερο παπουτσιού 40,5…

* Γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1997…

* Αγόρασε σπίτι για τη μητέρα του το 2020, ωστόσο η απώλειά της ένα χρόνο μετά τον συνέτριψε ψυχολογικά…

* Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά…

* Όταν έφυγε για το Βέλγιο υποσχέθηκε στη μαμά του ότι σε ένα χρόνο θα βάλει 25 γκολ. Έβαλε 22…

* Ήταν ο ταχύτερος παίκτης στην Τουρκία, την πρώτη περίοδο που έπαιξε με τη Γαλατασαράι…

* Όταν επέστρεψε για το δεύτερο δανεισμό διαγνώστηκε με μαλάρια, με αποτέλεσμα να μείνει κλινήρης για κάποιο διάστημα…

* Η εξαιρετική σεζόν που έκανε στην Τουρκία το 2018-19 έφερε φημολογία ότι η Μπάγερν Μονάχου είχε σκοπό να τον αγοράσει έναντι 40 εκατομμυρίων ευρώ…

* Έπαιζε κεντρικός επιθετικός πριν ο Ζορντί Κοντόμ τον μεταφέρει στις πτέρυγες για να κάνει χώρο για τον Μαμαντού Σιλά…  

* Έχει πάρει το όνομά του από τον Χένρι Νοόσου, τον σπουδαίο Νιγηριανό μέσο της δεκαετίας του ’80…

* Ονειρευόταν να γίνει ο Πρίγκιπας του Μονακό ακριβώς όπως ο Βίκτορ Ικπέμπα και υπήρχε κόσμος που τον αποκαλούσε έτσι. Η πορεία του στο πριγκιπάτο ήταν αποκαρδιωτική…

* Ο ίδιος θεωρεί ότι η Άντερλεχτ τον κατέστρεψε όταν τραυματίστηκε στο γόνατο, με την επιμονή των γιατρών της βελγικής ομάδας να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Τραυματίστηκε στις 13 Δεκεμβρίου του 2017, ειρωνικά σε αγώνα απέναντι στην KAS Eupen…

* Με την πρώτη του ομάδα στην Ευρώπη ήρθε σε κόντρα τον Δεκέμβριο του 2016. Αιτία ήταν, σύμφωνα με τον ίδιο, ότι ήθελαν με το ζόρι να τον πουλήσουν στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Σύμφωνα με την ομάδα, ότι δεν ήθελαν να αποδεχτούν την πρόταση της Σέλτικ. Ο Χένρι Ονιεκούρου εξαφανίστηκε για μερικά 24ωρα…

* Το καλοκαίρι του 2017, είχε προτάσεις από δέκα (!!) ομάδες της Premier League. Επέλεξε την Έβερτον, αλλά δεν έπαιξε ποτέ στην Αγγλία λόγω προβλήματος με την εργατική άδεια…

* Θαύμαζε τον Τιερί Ανρί…

* Έχει δίδυμες αδερφές, είναι ο μικρότερος στην οικογένεια και το μοναδικό αγόρι…

* Ονειρεύεται να παίξει στο μουντιάλ του Κατάρ το 2022, αφού έχασε εκείνο το 2018 λόγω τραυματισμού…

* Λατρεύει τους παιδικούς του φίλους…

… θέλεις να συνεχίσουμε με παράθεση δεκάδων παρόμοιων πληροφοριών ή θες να διαβάσεις την πραγματικότητα του σύγχρονου, επαγγελματικού ποδοσφαίρου;

«Λάτρευα το ποδόσφαιρο από τότε που μεγάλωνα στους δρόμους του Σουρουλερέ στο Λάγος. Παρακολουθούσα την Εθνική ομάδα και τη θαύμαζα. Τον Κουάνκο Κανού, τον Εμάνουελ Αμουνίκε, τον Τζέι Τζέι Οκότσα. Έμενα όσο αργά χρειαζόταν για να τους δω στην τηλεόραση. Μερικές φορές μέχρι τη μία ή τις δύο το πρωί. Ήμουν πολύ μικρός, όμως πάντα έλεγα στον πατέρα μου να με ξυπνήσει για να παρακολουθήσω τους αγώνες. Η μητέρα μου ήταν η ραχοκοκαλιά όσων πέτυχα στην καριέρα μου. Με στήριζε περισσότερο απ’ όσο μπορώ να εκφράσω με λόγια. Με ενθάρρυνε ακόμα και όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Οι περισσότεροι γονείς θα πρόσταζαν το παιδί τους να γυρίσει στο σχολείο, όμως εκείνη περίμενε υπομονετικά και επέμενε μαζί μου.

Η ιστορία με την ακαδημία Aspire ξεκίνησε το 2010. Κάθε χρόνο, η ακαδημία έρχεται στη Νιγηρία να επιλέξει τρεις ή τέσσερις παίκτες που είναι σπουδαίοι. Συνήθως πηγαίνουν στις 36 πολιτείες και επιλέγουν έναν από κάθε πολιτεία και μετά υπάρχει ένα καμπ τεσσάρων ημερών στο Λάγος για να γίνει η τελική επιλογή. Ήμουν τυχερός που ήμουν ένας από τους παίκτες που επιλέχτηκαν για το τελικό τεστ και εντέλει ένας από τους τρεις που επιλεχθήκαμε από τους γεννηθέντες το 1997 στη Νιγηρία. Δεν τελειώνει εκεί, όμως. Μετά το Λάγος, πρέπει να πας για το τελικό τεστ στο Κατάρ. Επιλεχθήκαμε τον Σεπτέμβριο, αλλά έπρεπε να περιμένουμε μέχρι τον Ιανουάριο για το τελικό τεστ. Ταξιδέψαμε μαζί με κάποια άλλα στελέχη από τη Νιγηρία στο Κατάρ για μια δοκιμή τριών εβδομάδων και επιστρέψαμε περιμένοντας τα αποτελέσματα. Ήμουν ευτυχισμένος όταν τον Μάρτιο με ενημέρωσαν ότι πέρασα!

Αργότερα, ταξίδεψα με τη μητέρα μου στο Κατάρ για να υπογράψω ένα πενταετές συμβόλαιο και κάθε χρόνο επιτρεπόταν να μας επισκεφτούν οι γονείς μας μόνο μια φορά! Φυσικά, η ακαδημία μάς έδινε κάποια λεφτά ως χαρτζιλίκι και έδιναν ετησίως ένα μεγάλο ποσό στην οικογένειά μας. Όμως στην αρχή δεν ήταν εύκολο. Ήμουν σε ένα νέο περιβάλλον με παίκτες από διαφορετικές χώρες, οι οποίοι μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες. Ήταν σκληρό για μένα, όμως αφού ποδόσφαιρο ονειρευόμουν πάντα να παίξω, έπρεπε να μείνω. Προσαρμόστηκα, έκανα φίλους και πήγαινα σχολείο, όλα μέσα στην ακαδημία στην Ντόχα. Έμαθα γαλλικά, ισπανικά, αγγλικά. Ήταν ωραίο να είσαι στην ακαδημία γιατί κάθε δύο μήνες ταξιδεύαμε στην Ευρώπη και παίζαμε με ομάδες για να βελτιώσουμε τις ικανότητές μας και να γίνουμε καλύτεροι παίκτες. Ολοκλήρωσα το συμβόλαιό μου το 2015 και είναι αξιοσημείωτο ότι ήμουν ένας από τους μόλις τρεις παίκτες που προωθηθήκαμε από την τάξη του ’97. Κι αν προωθηθείς, πας κατευθείαν στην Eupen στο Βέλγιο».

Πέρασαν 11 χρόνια από τότε που έφυγε για το Βέλγιο. Και τώρα ετοιμάζεται να νιώσει ξανά ελεύθερος. Είναι, όμως, στ’ αλήθεια ή τα δεσμά δεν σπάνε ποτέ;

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Δώδεκα χρόνια σκλάβος!
EVENTS