Υπάρχει μια έκφραση που αποτελεί ξεκάθαρα δημοσιογραφικό κλισέ και χρησιμοποιείται για να αναδείξει την αγωνιστική μετάλλαξη κάποιων ποδοσφαιριστών. Την επιστροφή τους στην ποδοσφαιρική κανονικότητα έπειτα από ένα διάστημα… ανομβρίας. Αυτό που συνήθως αποκαλούμαι «εσωτερικές» μεταγραφές. Παίκτες που για κάποιο λόγο δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες, όταν αποκτήθηκαν. Έμειναν στα ρηχά νερά. Από… δαύτους έχει αρκετούς ο Άρης. Παίκτες που ειδικά μέχρι να έρθει το νέο αίμα θα προσπαθήσει να πάρει βοήθεια ο Άκης Μάντζιος. Τουλάχιστον περισσότερα πράγματα από αυτά που έδωσαν- για διάφορους λόγους ο καθένας- την περασμένη σεζόν ώστε να μην επωμιστούν το βάρος εκ νέου οι γνωστοί σεσημασμένοι Γκάμα, Μπερτόγλιο, Ρόουζ, Μαντσίνι, Σάσα και Μάνος. Κάθε εσωτερική βοήθεια κοινώς… καλοδεχούμενη για τον Έλληνα τεχνικό…
Πρώτος και καλύτερος στη συγκεκριμένη κατηγορία ο Κώστας Μήτρογλου. Βαρύ όνομα, χαρισματικός σκόρερ, μεγάλο συμβόλαιο. Στο πρώτο του εξάμηνο, λίγα πράγματα με εμφανή την απουσία αγώνων τα τελευταία χρόνια. Ο Έλληνας αποτελεί το πρώτο μεγάλο στοίχημα. Για τον εαυτό του πρωτίστως. Σε πρώτη φάση μοιάζει αλλαγμένος. Αρχικά σωματικά. Έχει επιστρέψει πιο… fit, με λιγότερα κιλά αλλά κυρίως καλύτερη διάθεση. Ακόμη και στην παρουσία του στα αποδυτήρια. Φαίνεται να προσπαθεί να μπει στο κλίμα, να αποδείξει ότι παραμένει ένας ποδοσφαιριστής που έχει να δώσει πράγματα. Από το πώς θα τον διαχειριστεί το club και ο ίδιος τον εαυτό του θα φανεί αν αυτή η ευδιάκριτη αλλαγή θα έχει συνέχεια και χειροπιαστό αποτέλεσμα.
Ακολουθεί ένας άλλος χαρισματικός παίκτης. Ο Ματέο Γκαρσία. Πέρσι δεν έκανε προετοιμασία και ήρθε όντας ένα εξάμηνο ουσιαστικά ανενεργός από τον Ερυθρό Αστέρα. Εκτός της έλλειψης ρυθμού είχε να αντιπαρέλθει και την προπέρσινη καταπληκτική εικόνα του. Αυτή είχε εντυπωθεί στο μυαλό των φίλων του Άρη και έπρεπε να την επαναλάβει ή και να την ξεπεράσει. Να γίνει ο ηγέτης. Δεν το κατάφερε ποτέ. Εκτός από κάποιες σποραδικές εκλάμψεις και παρότι πήρε ευκαιρίες, δεν… κούμπωσε στο σύνολο. Καλός παίκτης δεν αμφισβητεί κανείς ότι παραμένει. Όπως και ότι είναι άριστος επαγγελματίας. Η σεζόν που ξεκινάει μοιάζει κομβική για τον αργεντινό. Στα 25 του πλέον καλείται να… βγει μπροστά. Να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο. Να συνεισφέρει στο σκοράρισμα. Κοινώς να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του μέσα στην ομάδα.
Παρόμοια περίπτωση όσον αφορά της έλλειψης ρυθμού αποτελεί και ο Γιόχαν Μπεναλουάν. Μηδαμινή συμμετοχή στην τελευταία του σεζόν στη Νότινχαμ Φόρεστ και με τα χρόνια να βαραίνουν την πλάτη του, ξεκίνησε εντυπωσιακά αλλά γρήγορα… ξεφούσκωσε ταλαιπωρημένος και από τραυματισμούς. Παίκτης με πλούσιες παραστάσεις σε υψηλό επίπεδο, έμπειρος, προσωπικότητα εντός αποδυτηρίων, θα έχει φέτος μια δεύτερη ευκαιρία να διεκδικήσει περισσότερο χρόνο.
Άλλο ένα στοίχημα για τον Μάντζιο αποτελεί ο Μπρούνο Φελίπε. Ήρθε μετά από μια περιπέτεια με τον κορωνοϊό στον Ολυμπιακό και δεν κατάφερε ποτέ να βρει τον ρόλο του στην ομάδα. Ημιτελείς προσπάθειες και αρκετά σκαμπανεβάσματα ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά της παρουσίας του. Μπορεί να αγωνιστεί και στον άξονα όπως είχε κάνει με τον Ατρόμητο και δεν αποκλείεται, τώρα που υπάρχει και έλλειψη στους χαφ να δοκιμαστεί και σε αυτό το ρόλο. Πρέπει όπως και να έχει να γίνει πιο ενεργός και σίγουρα πιο ωφέλιμος.
Λέριν Ντουάρτε. Το μεγάλο ερωτηματικό. Προέρχεται από ένα πολύ σοβαρό τραυματισμό που τον πήγε πίσω σε σημείο να μην γνωρίζει κανείς αν θα επανακάμψει και σε ποιο βαθμό. Το ζήτημα με τον ολλανδό είναι σύνθετο. Καταρχήν σε ποια θέση μπορεί να τον χρησιμοποιήσει ο προπονητής του. Δηλαδή να βρει το στίγμα του στην ομάδα. Παίκτης με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, καλό σουτ και υψηλή ποδοσφαιρική ευφυΐα θα χρειαστεί να πιστέψει πρώτα ο ίδιος στον εαυτό του και να προσπαθήσει σκληρά για να βρει θέση στο… ροτέισον του Μάντζιου. Κοινώς να αποδείξει ότι δεν είναι… καμένο χαρτί όπως πολλοί θεωρούν.
