MENU

«Καλησπέρα σας… είμαι ο Κώστας και έχω δεχτεί βία στο Στάδιο Καραϊσκάκη»

«Γεια σου Κώστα…»

Το Κώστας είναι το μόνο που είναι φανταστικό στον παραπάνω διάλογο. Το όνομα κάθε φορά αλλάζει. Εκείνο που δεν αλλάζει είναι οι νόμοι που διέπουν το καταχρεωμένο γήπεδο του Ολυμπιακού. Τρομοκρατία, ύβρεις, ανομία, ξυλοδαρμοί, απειλές, ρατσισμός και όλου του κόσμου οι ασχήμιες έχουν συμβεί στο Στάδιο Καραϊσκάκη τα τελευταία χρόνια. Με αποκορύφωμα το χθεσινό ξυλοδαρμό ανθρώπου που ακολούθησε την αποστολή του Άρη, επειδή πανηγύρισε το γκολ της ομάδας του. Σε κεκλεισμένων των θυρών αγώνα, από ένα γκρουπ δέκα-δεκαπέντε ανθρώπων, χωρίς να παρέμβει κανείς. Είναι ένα παράλληλο κράτος ή μήπως εμείς ζούμε στο παράλληλο κράτος;

Ο Ολυμπιακός για δεύτερη φορά στη φετινή σεζόν βρίσκεται έκθετος για τη διοργάνωση αγώνα, και για δεύτερη φορά σε παιχνίδι που θεωρητικά είναι μετρημένοι οι άνθρωποι που έχουν το δικαίωμα να βρίσκονται στο γήπεδο δεν καταφέρνει να τους ελέγξει. Σύμφωνα με το αυστηρό υγειονομικό πρωτόκολλο που έχει εκδώσει η ΓΓΑ από το καλοκαίρι και το οποίο ενημερώθηκε τον προηγούμενο Νοέμβριο τα άτομα που μπορούν να βρίσκονται στο γήπεδο δεν δύναται να ξεπερνούν τα 300 και όλα είναι καταχωρημένα σε λίστα. Θεωρητικά, λοιπόν, και τα ονόματα των δραστών πρέπει να υπάρχουν σε μια λίστα, όπως και η αιτιολογία για την οποία βρίσκονταν χθες στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Επίσης, θεωρητικά και χάρη στο εσωτερικό κύκλωμα, θα πρέπει ο Ολυμπιακός να μεριμνήσει για να βρεθούν και να μην επαναληφθούν τέτοια φαινόμενα…

Τι; Όχι;

Θέλετε να μας πείτε ότι δε συνέβη το ίδιο τον προηγούμενο Νοέμβριο μετά το ντέρμπι αιωνίων; Τότε, ο Λάζλο Μπόλονι δεν μπορούσε να ολοκληρώσει τις δηλώσεις του στο συνδρομητικό κανάλι εξαιτίας υβριστικών συνθημάτων, κάτι που επιβεβαιώθηκε και από τον αστυνομικό διευθυντή. Τώρα η κατάσταση ξέφυγε ακόμα περισσότερο. Θα κάνει κάτι για να το αλλάξει ο Ολυμπιακός; Το παρελθόν και οι επαναλαμβανόμενες φορές που το Στάδιο Καραϊσκάκη έχει αποδειχθεί αρένα για Χριστιανούς και λιοντάρια αποδεικνύει ότι δεν πρέπει να περιμένουμε θαύματα.

10. Κάνε πιο πέρα να δω κι εγώ… Σίγουρα το έχετε κάνει κι εσείς κάποια στιγμή. Σε κινητό, σε τάμπλετ, σε υπολογιστή ή στο σταυρόλεξο που θέλετε να λύσετε μαζί με έναν φίλο. Γιατί, λοιπόν, να μην το κάνει ο Κωνσταντίνος Καραπαπάς. Μεγαλωμένος με αρχές κοινοκτημοσύνης θέλησε να μοιραστεί την οθόνη του VAR με τον Στέφανο Κουμπαράκη στον περυσινό αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης. Κι όταν ο Έλληνας ρέφερι δεν του το επέτρεψε, εξοργίστηκε! «Έλεος Κουμπαράκη, έλεος! Φύγε, είναι και οφσάιντ! Δεν είναι τίποτα. Μες την αναμπουμπούλα. Είναι οφσάιντ πολύ. Ένα μέτρο»!

9. Χτυπάς εσύ, μα πονάω εγώ… Έτσι είναι οι οικογένειες. Αν κάνεις ότι πειράζεις ένα μέλος τους, τότε θα έρθει η τιμωρία από κάποια άλλο. Μπορεί να είναι στον αγωνιστικό χώρο, μπορεί στις εξέδρες ή μπορεί στα αποδυτήρια. Φίλοι-φίλοι, αλλά να προσέχουμε και λίγο. Ο παράλογος Νίκος Βασιλείου το 2012 χτύπησε πάνω στη φάση τον Μάρκο Πάντελιτς και θέλησε αργότερα να του ζητήσει συγγνώμη. Συγγνώμη; Είσαι καλά παλικάρι μου; «Όταν αντικαταστάθηκα από τον προπονητή μου θεώρησα καθήκον μου και πήγα στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού να ζητήσω συγγνώμη από τον Πάντελιτς. Μόλις μπήκα στα αποδυτήρια είδα περίπου 10 σεκιούριτι. Φορούσαν και διακριτικά. Τη στιγμή που επέστρεφα όμως δεν βρισκόταν κανείς εκεί, παρά μόνο δύο άλλοι άνδρες και μαζί τους ένας πρωτοκλασάτος ποδοσφαιριστής. Με στενοχώρησε πάρα πολύ. Δεν ξέρω αν με «έδειξε» εκείνος, ότι εγώ ήμουν που τραυμάτισα τον Πάντελιτς, αλλά είμαι σίγουρος ότι το επιβεβαίωσε. Αφού πέρασα από μπροστά τους, μου επιτέθηκαν, ο ένας με κλώτσησε, ο άλλος μου έδωσε μία μπουνιά στο κεφάλι. Αντέδρασα όμως κι εγώ, φώναξα και στη συνέχεια έφυγαν, δεν πήρε μεγαλύτερη έκταση».

8. Σου είπε κανείς να μιλήσεις…; Γιατί αν μπορούμε με κόσμο, γιατί να μην μπορούμε και σε ματς κεκλεισμένων των θυρών; Ναι, η πρόκληση ήταν μεγάλη, η πίστα ήταν πιο δύσκολη και στον Ολυμπιακό το κατάφεραν και αυτό. Στο ντέρμπι κεκλεισμένων των θυρών με τον Παναθηναϊκό, κατόρθωσαν οι VIP, οι ελάχιστοι που έχουν το δικαίωμα εισόδου στα παιχνίδια, να τραμπουκίσουν τον αντίπαλο προπονητή την ώρα που έκανε δηλώσεις, σε ζωντανή μετάδοση! Μιλάμε για επίτευγμα, όχι αστεία…

7. Διψάς; Στο Καραϊσκάκη να πας! Όχι πώς τέτοιου είδους φιλοξενία δεν προσφέρουμε και στα υπόλοιπα γήπεδα της Ελλάδας, αλλά στο Στάδιο Καραϊσκάκη φροντίζουν και για το ανάλογο promotion. Μαθαίνουμε τις λεπτομέρειες του περιεχομένου του πλαστικού ποτηριού, το βάρος που έχει, την ταχύτητα με την οποία έπεσε και, φυσικά, αν ο αντίπαλος προπονητής, ο Γιάννης Αναστασίου εν προκειμένω, έκανε θέατρο ή όχι. Εντάξει, όμως, πταίσμα…

6. Αννίτα κοίτα… Κακώς, κάκιστα που δεν έχει βγει μια εκπομπή live από το Στάδιο Καραϊσκάκη. Γιατί πολλές φορές οι εκφράσεις που ακούγονται συναγωνίζονται εκείνες στην γνωστή εκπομπή της Πάνια. Μόνο που ο ρόλος του παρουσιαστή είναι ο εκάστοτε φιλοξενούμενος και καλεσμένος πάντα ο Κώστας Καραπαπάς, να εξαπολύει ύβρεις. Όπως συνέβη με τον Γιώργο Παράσχο. «Ξαφνιάστηκα, όταν άκουσα τον κ.Καραπαπά να με βρίζει και να με αποκαλεί «καραγκιόζη και νούμερο». Χωρίς να έχει συμβεί το παραμικρό, πριν καν αρχίσει το παιχνίδι δέχτηκα άνευ λόγου και αιτίας φραστική επίθεση, από έναν άνθρωπο που μάλιστα εκπροσωπεί έναν μεγάλο και ιστορικό σύλλογο όπως ο Ολυμπιακός. Είναι κρίμα, γιατί αν μη τι άλλο δεν έχω δώσει κανένα δικαίωμα, όχι μόνο στον συγκεκριμένο, αλλά σε κανέναν, για να έχω τέτοια αντιμετώπιση και μετά από τόσα χρόνια θα περίμενα περισσότερο σεβασμό».

5. Βάλε Βαλάντη να παίζει… Είναι κάτι παραπάνω από έπος. Είναι μια στιγμή cult του ελληνικού ποδοσφαίρου, η οποία θα μνημονεύεται όσα χρόνια και να περάσουν. Είναι η στιγμή του Γιάννη Αλαφούζου, η στιγμή του Twitter, η στιγμή αργότερα του Βαγγέλη Μαρινάκη και του «τον κλειδώσαμε, αλλά μυαλό δεν έβαλε»… Είναι η βραδιά που στο Στάδιο Καραϊσκάκη μπλόκαραν το ασανσέρ με τον πρόεδρο του Παναθηναϊκού και τη συνοδεία του να μένουν εγκλωβισμένοι για περίπου δέκα λεπτά.

4. Η στραβός είναι ο γυαλός ή παράλυτη η πόρτα… Εντάξει, όσο σύγχρονο κι αν είναι ένα Στάδιο χρειάζεται τη συντήρησή του. Το Καραϊσκάκη έχει μπει στην εφηβεία και είναι λογικό μερικές φορές να συμβαίνουν πράγματα, τα οποία δεν υπολογίζαμε. Όπως, για παράδειγμα, να παραμείνει κλειστή μια πόρτα, να γίνει «ντου» σε ένα λεωφορείο, να υπάρξει προπηλακισμός και επεισόδια με τα ΜΑΤ, αλλά ευτυχώς για όλους ενημερωθήκαμε αργότερα ότι δεν υπήρχε πρόθεση, απλώς ήταν παράλυτη η πόρτα. Δόξα τω Θεώ…

3. Μπιιιιιιιιμπ… Από τα αμέτρητα περιστατικά βίας στο Στάδιο Καραϊσκάκη, ξεχωρίσαμε εκείνο με τα περισσότερα αποσιωπητικά. Ούτε του Δημήτρη Τομαρά, ούτε του Νίκου Γιαννόπουλου, ούτε του Γιώργου Τσελίκα (σ.σ. έτσι για να θυμίσουμε ενδεικτικά μερικά), αλλά εκείνο που σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση θα κοβόταν από τα «μπιιιιιιιμπ» στα λόγια – ποιανού άλλου – του Κώστα Καραπαπά προς τον Χρήστο Κοντό. «Αμέσως γύρισε, κόλλησε το πρόσωπό του στο δικό μου με έντονο τρόπο, αλλά χωρίς να με κτυπήσει, και σπρώχνοντάς με, με το σώμα του, άρχισε να με εξυβρίζει και να με απειλεί με εκφράσεις όπως «ειρωνεύεσαι ρε μου…νο;», «ήλθες εδώ για να προκαλέσεις», «θα σε γαμ… παλιόπ…», «κωλ…δα», «αρ…δι», «κα…λη» κλπ.. Αντέδρασα ψύχραιμα κοιτώντας τον απλώς, χωρίς να κάνω κίνηση να του επιτεθώ ή να του ανταπαντήσω, λέγοντάς του μόνο στην αρχή ότι «δεν σε ειρωνεύομαι» και ρωτώντας τον «πώς προκαλώ;», για να πάρω την απάντηση εν μέσω ύβρεων ότι «και μόνο που είσαι εδώ προκαλείς κα…λη!»».

2. Smile, είναι η Candid Camera (α, συγγνώμη, πάμε άλλη μία γιατί την είχα κλειστή). Μπορείτε και να το ταξινομήσετε κάτω από το διπλό ημίχρονο, άσσος τελικό, αλλά δεν είναι αυτό που νομίζετε… Απλώς τα παιδιά του Πλατανιά, εκεί που κέρδιζαν στο πρώτο ημίχρονο 1-0, μάλλον μύρισαν κάτι μανιτάρια στον αγωνιστικό χώρο του σταδίου Καραϊσκάκη και φαντάστηκαν ότι στο ημίχρονο τους την έπεσαν κάποιοι φουσκωτοί, ότι χτυπούσαν, έφτυναν, προπηλάκιζαν, κλωτσούσαν πόρτες και μετά στο δεύτερο ημίχρονο έχασαν με 2-1. Που μπορεί και πάλι να έχαναν, αλλά άλλο αυτό. Ζητήθηκε υλικό από τις κάμερες, αλλά ήταν απασχολημένες εκείνη τη στιγμή. Είχαν ζουμάρει στη Μαριαλένα που κοιτούσε τον πρώην της που κοιτούσε τη νυν του, που έπαιζε ποδόσφαιρο με την Ανθή.

1. All time classic! Επειδή κάθε αφιέρωμα χρειάζεται ένα τέτοιο. Η στιγμή που καθόρισε το τι θα σημαίνει φιλοξενία στο Στάδιο Καραϊσκάκη για κάθε ποδοσφαιριστή, προπονητή, και σύλλογο που θα επισκεπτόταν το γήπεδο και μπορεί να σκεφτόταν κάτι διαφορετικό από την ήττα. Ακόμα και να το παλέψεις, βρε αδερφέ... Ο Τζιμπρίλ Σισέ, ο Βαγγέλης Μαρινάκης, η βραδιά του «I screw you», η βραδιά του «διδάξαμε ήθος» και όλα εκείνα που έχουν μείνει αλησμόνητα από το ματς του 2011. Ήταν η πρώτη σεζόν του μεγαλομετόχου του Ολυμπιακού κι εκείνη που όρισε το «we rule this land», με τον τρόπο που το εννοούν στον Πειραιά.

Και μέχρι τώρα με τον ίδιο τρόπο κυριαρχούν στη δική τους γη… Κάμερες κλειστές, στόματα κλειστά, αγκαλιές ανοικτές…

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
We rule… every land!
EVENTS