Η Άννα-Μαρία Πρίφτη, η οποία έχει βρει τον τρόπο για να μοιράσει το χρόνο της ανάμεσα στις απαιτητικές σπουδές της στην Ιταλία -σπουδάζει Μοριακή Βιολογία, Φαρμακευτική Χημεία και Φαρμακευτικές Εφαρμογές- και το μπάσκετ, άρχισε να ασχολείται με το 3×3 το 2024. «Μου έβαλε το μικρόβιο ο κόουτς Τσαγκαράκης όταν με κάλεσε εκείνη την χρονιά στην ομάδα», λέει και προσθέτει. «Είχα ακούσει και άλλα κορίτσια που είχαν συμμετάσχει με τις ομάδες Open και Youth και μου άρεσαν αυτά που είχαν πει για το πώς παίζεται το άθλημα, τι ενέργεια βγάζεις και πώς μπορεί να σε βοηθήσει στην καριέρα σου γενικότερα. Όπως έλεγε και το κόουτς Νίκλας, το 3×3 μπορεί να σου δώσει πράγματα για 5×5 και να σε κάνει καλύτερο παίκτη».
Η Κατερίνα Τσινέκε, η οποία φέτος κατέκτησε το νταμπλ με την ΑΕ Λεμεσού (με συμπαίκτρια στην Κυπριακή ομάδα τη Νεφέλη Στούποα), άρχισε να ασχολείται με το 3×3 πριν από «περίπου 3-4 χρόνια. Με κέρδισε αμέσως ο ρυθμός του παιχνιδιού. Είναι γρήγορος, έντονος και με πολλές προσωπικές μονομαχίες».
Οι δυο παίκτριες, μέλη της επαγγελματικής ομάδας ΔΕΗ Team Athina, μιλούν για τις ιδιαιτερότητες του αθλήματος, το μέλλον του στην Ελλάδα και θυμούνται τα χρόνια που έπαιζαν “μονό” με τους φίλους και τις φίλες τους, με την Κατερίνα Τσινέκε, να εξιστορεί τις «κόντρες» με την αδερφή της, Έλενα Τσινέκε.
– Πρώτο stop η πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη, μία πόλη η οποία απέδειξε, μέσω της παρουσίας των φιλάθλων στο 3×3 ΔΕΗ Street Basketball αλλά και τη στήριξή τους στην επαγγελματική ομάδα ΔΕΗ Team Athina που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, ότι αγαπά το μπάσκετ. Ποιες ήταν οι δικές σας εντυπώσεις από την πρώτη στάση στη Θεσσαλονίκη;
Άννα-Μαρία Πρίφτη: «Προσωπικά, αλλά και με τις συμπαίκτριές μου που συζητούσαμε, νιώσαμε πολύ μεγάλη στήριξη από τον κόσμο. Τόσο στους αγώνες των αγοριών όσο και στους δικούς μας, οι φίλαθλοι ήταν παρόντες. Το βράδυ του τελικού μας, μάλιστα, οι κερκίδες ήταν γεμάτες ενώ τις ημέρες της παραμονής μας στη Θεσσαλονίκη υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι μάς σταματούσαν στο δρόμο και μας ρωτούσαν σε ποιες ομάδες παίζουμε στο 5×5. Γενικότερα υπήρχε πολύ μεγάλος ενθουσιασμός. Ένιωσα τη θέρμη και την υποστήριξη του κόσμου κάτι το οποίο με χαροποίησε πάρα πολύ. Επιπλέον, δίνει σε όλες μας το κίνητρο ώστε όταν πάμε προσεχώς στα προκριματικά στο Βουκουρέστι, να καταφέρουμε να προκριθούμε στο EuroCup που θα πραγματοποιηθεί τον Σεπτέμβριο».
Κατερίνα Τσινέκε: «Οι εντυπώσεις μου ήταν πάρα πολύ θετικές απ’ όλη τη διοργάνωση. Η Θεσσαλονίκη είναι και η πόλη μου, οπότε χάρηκα ιδιαίτερα που ήμουν εκεί. Ήταν πολύ όμορφο να βλέπω την πλατεία Αριστοτέλους γεμάτη παιδιά και οικογένειες που ήρθαν να παρακολουθήσουν τους αγώνες, αλλά και να γνωρίσουν το 3×3».
– Ποιο ή ποια είναι τα στοιχεία που σας κινούν το ενδιαφέρον στο παιχνίδι και ποια είναι τα προσόντα που απαιτούνται για να ανταπεξέλθει ένας παίκτης στις απαιτήσεις του αγώνα;
Άννα-Μαρία Πρίφτη: «Αυτό που μου αρέσει στο 3×3 είναι ότι κανένας δεν έχει ένα συγκεκριμένο ρόλο. Σε αντίθεση με το 5×5 όπου κάθε αθλήτρια έχει την θέση της, στο 3×3 όλοι πρέπει να έχουν την ικανότητα να τα κάνουν όλα. Είτε να σουτάρεις τρίποντο, είτε να κάνεις drive, είτε να ποστάρεις ή να κάνεις σκριν. Αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες διαφορές που υπάρχουν».
Κατερίνα Τσινέκε: «Μου αρέσει πάρα πολύ το γεγονός ότι πρέπει να σκέφτεσαι πολύ γρήγορα. Να παίρνεις πολύ γρήγορα αποφάσεις. Αυτό σίγουρα με βοηθάει μετά και στο 5×5. Επίσης, το 3×3 είναι ένα άθλημα που χρειάζεται καλή φυσική κατάσταση και είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ένας αθλητής, γιατί το παιχνίδι είναι αρκετά απαιτητικό. Μόλις τελειώσει μία φάση, πρέπει να ξεκινήσεις αμέσως την επόμενη».
– Το 3×3 είναι ένας αγώνας ο οποίος «γεννήθηκε» στους δρόμους και στις αλάνες απ’ όπου προφανώς περάσατε κι εσείς πριν ασχοληθείτε επαγγελματικά με το μπάσκετ. Θυμάστε πού παίξατε για πρώτη φορά ένα «μονό» με τους φίλους σας;
Άννα-Μαρία Πρίφτη: «Πρώτη φορά που έπαιξα “μονό” ήμουν στα γήπεδα του Ρουφ στα Πετράλωνα, όπου και ξεκίνησα να ασχολούμαι με το μπάσκετ. Είμαι μεταξύ των παιδιών που μέχρι 15 χρόνων έπαιζα σε ανοιχτά γήπεδα και πάντα μου άρεσε η αίσθηση που σου δημιουργείται όταν παίζεις σε ένα ανοιχτό. Όπως επίσης μου άρεσε το κλίμα που υπήρχε μεταξύ μας όταν παίζαμε “μονά” αλλά και ο ανταγωνισμός. Γενικότερα, το Street Basketball είναι πολύ ωραίο και σου βγάζει πάρα πολλά συναισθήματα.
Κατερίνα Τσινέκε: «Προσωπικά έπαιζα συνέχεια με την αδερφή μου, την Έλενα. Στο ανοιχτό γήπεδο στο ΔΑΚ Ευόσμου. Ήταν ακριβώς απέναντι από το σπίτι μας. Περνούσαμε όλη την ημέρα εκεί και δεν φεύγαμε παρά μόνον την στιγμή που έσβηναν τα φώτα. Ακόμη όμως κι όταν έσβηναν, ανακαλύπταμε διάφορους τρόπους για να φωτίσουμε τον χώρο και να μείνουμε λίγο περισσότερο στο γήπεδο. Θυμάμαι ότι οι μεταξύ μας αναμετρήσεις ήταν πολύ δυνατές. Ήμασταν πολύ ανταγωνιστικές. Πότε νικούσε η μία και πότε η άλλη. Ο ανταγωνισμός μάλιστα ήταν τόσο μεγάλος, που στο τέλος καταλήγαμε να…τσακωνόμαστε. Δεν άρεσε σε καμία να χάνει!»
– Από τότε μέχρι σήμερα το 3×3 έχει εξελιχθεί, παρουσιάζεται σε πιο οργανωμένη μορφή, έχει μπει στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων και η Ελλάδα προσπαθεί να πάρει τη δική της θέση στον χάρτη. Ποιες είναι οι σκέψεις που κάνετε για την εξέλιξη μελλοντικά του αθλήματος στη χώρα μας;
Άννα-Μαρία Πρίφτη: «Η αλήθεια είναι ότι χρειάζονται πολλά περισσότερα βήματα για φτάσουμε σε χώρες όπου το 3×3 είναι σε υψηλό επίπεδο. Όπως η Ολλανδία, για παράδειγμα, η οποία πέρυσι αναδείχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια στην κατηγορία των Γυναικών. Γίνεται μια τεράστια προσπάθεια από την ΕΟΚ για να μπορέσουμε να καταφέρουμε κάποια στιγμή να μπορέσουμε να προκριθούμε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά χρειάζεται περισσότερη στήριξη παικτριών και παικτών για να πω την αλήθεια, γιατί για παράδειγμα στη Θεσσαλονίκη, στο ΔΕΗ Street Basketball, ήμασταν τρεις ομάδες γυναικών.
Χρειάζεται να συμμετέχουν περισσότερες ομάδες γυναικών στα τουρνουά. Να έχουν κάποιο κίνητρο για να συμμετάσχουν και όχι να το βλέπουν σαν μία αγγαρεία.
Μέσα από τους αγώνες θα μπορέσουμε και εμείς να βελτιωνόμαστε στο 3×3. Από αυτά που βλέπω από την Ομοσπονδία υπάρχει πολύ μεγάλη στήριξη και έχει δοθεί το κίνητρο σε εμάς του αθλητές για να μπούμε μέσα στο γήπεδο, να παλέψουμε και να διεκδικήσουμε κάτι πολύ καλύτερο. Να ονειρευτούμε ότι κάποια στιγμή εμείς οι γυναίκες μπορούμε να πετύχουμε τη συμμετοχή μας στο Women Series και οι άνδρες να παίζουν στα World Tour.
Τώρα μάλιστα και με το challenger που πήραμε στην Αθήνα στην κατηγορία των Ανδρών, θα γίνει ένα πολύ σημαντικό βήμα. Γιατί θα έρθει κόσμος από το εξωτερικό που πρωτοστατεί στο 3×3. Έτσι θα μπορέσουν να δουν τα νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, πώς είναι αυτό το άθλημα σε κανονική, επαγγελματική διοργάνωση και μπορεί να τους κινήσει το ενδιαφέρον.
Κατερίνα Τσινέκε: «Κάνω αισιόδοξες σκέψεις. Το 3×3 νομίζω ότι έχει κάνει πάρα πολύ μεγάλα βήματα και το γεγονός ότι πλέον έχει μπει στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων, έχει βοηθήσει σημαντικά στην αναγνώρισή του. Από ‘κεί και πέρα, βλέπουμε πολύ περισσότερες διοργανώσεις και πολύ περισσότερο κόσμο να παρακολουθεί τους αγώνες, οπότε θεωρώ ότι υπάρχει μεγάλο περιθώριο ανάπτυξης και στην Ελλάδα».
– Αν είχατε τη δυνατότητα να παίξετε έναν αγώνα 3×3 και να διαλέξετε εσείς τους αντιπάλους σας, ποιες τρεις παίκτριες πρώην ή νυν WNBAerς θα επιλέγατε και για ποιον λόγο;
Άννα-Μαρία Πρίφτη: «Θα επέλεγα την Έλενα Ντέλε Ντον, γιατί μου άρεσε πολύ ως παίκτρια, σίγουρα την Μπριάνα Στιούαρτ, και θα πω και μία Ελληνίδα, την Αναστασία Κωστάκη. Την είχα προλάβει όταν με προπονούσε στον Παναθηναϊκό και παίζαμε πολλές φορές αντίπαλες. Θα ήθελα πολύ να δω πώς θα ήμασταν ως αντίπαλες και σ’ έναν κανονικό αγώνα».
Κατερίνα Τσινέκε: «Μου αρέσει πάρα πολύ η Μαρίν Γιοχάνες, επομένως αυτή θα ήταν η μία παίκτρια. Είναι πολύ δημιουργική στο παιχνίδι της και είναι απρόβλεπτη, Το ιδανικότερο για μένα βέβαια θα ήταν να την έχω συμπαίκτρια, αλλά αφού μιλάμε για αντιπάλους, την ήθελα απέναντί μου.
Η δεύτερη θα ήταν η Σα Κάρτερ με την οποία είχαμε παίξει μαζί στον Παναθλητικό.
Η τρίτη είναι μια παίκτρια που θέλω μελλοντικά να τη δω στο WNBA: Την αδερφή μου, την Έλενα. Να παίξουμε ξανά αντίπαλες, έτσι, για να θυμηθούμε και τα παλιά στα ανοιχτά γήπεδα!»
– Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά στους Street Basketball αγώνες είναι η μουσική και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται από τον κόσμο. Αν σας ζητούσαν να επιλέξετε ένα τραγούδι το οποίο θα «ανέβαζε» την ενέργειά σας, ποιο θα επιλέγατε;
Άννα-Μαρία Πρίφτη: «Θα έλεγα το «Not Like Us» από τον Κέντρικ Λαμάρ, γιατί κανένας δεν είναι σαν εμάς!».
Κατερίνα Τσινέκε: «Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο τραγούδι. Οποιαδήποτε μουσική σε afrobeat μπορεί να με “ανεβάσει”. Μπορεί να άκουγα Burna Boy. Μπορεί όμως και Κέντρικ Λαμάρ…».
