Μπορεί η εικόνα του Άρη να μην έπεισε, όμως υπάρχουν αρκετά στοιχεία στα οποία μπορεί κανείς να σταθεί, από την εμφάνηση των κιτρινόμαυρων στην Τρίπολη.
Η ισοπαλία απέναντι στον Αστέρα σίγουρα δεν ικανοποιεί κανέναν, όμως εκτός από το αποτέλεσμα είδαμε και κάποια κομμάτια του παιχνιδιού της ομάδας της Θεσσαλονίκης, τα οποία άλλαξαν. Δε γράφω "βελτιώθηκαν". Προσέχω πως το διατυπώνω.
Η ομάδα του Μιχάλη Γρηγορίου έπαιξε για πρώτη φορά με δύο κανονικά στόπερ. Μπορεί να μην ήταν οι βασικές επιλογές της σεζόν, όμως ήταν κανονικοί κεντρικοί αμυντικοί. Ο Τιάμ μάλιστα ήταν εξαιρετικός και έβγαζε ενέργεια στο παιχνίδι του. Για τον Σούταλο δεν έχουμε να κρατήσουμε και πολλά θετικά, ενώ, την ίδια στιγμή, ο Κροάτης ευθύνεται και για το 1-0 του Μακέντα. Αυτό που παρατηρήσαμε ήταν πως ο Άρης άλλαξε για αυτό το παιχνίδι τον τρόπο λειτουργίας του, με τον αριστερό του στόπερ να παίρνει περισσότερα μέτρα και να δημιουργεί στο γήπεδο, ενώ όλο αυτό το διάστημα την ίδια δουλειά έκανε το δεξί στόπερ, ο Φαμπιάνο. ίσως αυτό να μπέρδεψε κάπως τον προσανατολισμό των φιλοξενούμενων, που έδειχναν σε αρκετά σημεία του αγώνα κάπως βιαστικοί, τσαπατσούληδες και άστοχοι.
Μια σύγχυση που πέρασε και στην γραμμή του κέντρου, κυρίως μετά το 4-4-2, στο οποίο γύρισε ο Μιχάλης Γρηγορίου, μετά το 1-0. Εκεί ειδικά οι παίκτες του Άρη φάνηκαν να βρίσκονται σε αμηχανία για το πως θα κυκλοφορήσουν τη μπάλα για να δημιουργήσουν ανοίγματα στην επίθεση. Πράγμα που δεν έγινε, με το γκολ (ευτυχώς) να έρχεται από κάθετη προερχόμενη από την δεξιά πλευρά.
Για την γραμμή κρούσης, δε, λίγα είναι τα πράγματα που μπορούμε να πούμε. Σε παιχνίδια στα οποία ο Άρης βγάζει αβεβαιότητα και δεν πατάει περιοχή, αντιθέτως αρκείται σε γιόμες και σέντρες, δίχως αρκετά πρόσωπα στο "κουτί" το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.
Εκτός αν έχεις παίκτες της μιας επαφής...
Ο Λορέν Μορόν είναι η αλήθεια πως από πέρσι αποτελεί σκιά του εαυτού του. Δεν φταίει κανείς Γρηγορίου, Χιμένεθ, Ουζουνίδης για αυτή την κατάσταση. Το ποδόσφαιρο απαιτεί συμμετοχικότητα, πρέσσινγκ και τρεξίματα. Ο Ισπανός αυτά δείχνει να μην τα διαθέτει ή τουλάχιστον επιλέγει να μην τα δείξει. Μικρή σημασία έχει. Η ικανότητά του όμως να σκοράρει με μισή φάση και να χωθεί σε μικρούς χώρους, ώστε να απειλήσει, τον κάνουν μοναδικό.
Αυτή την μοναδικότητα πρέπει να καταφέρει να ενσωματώσει ο Άρης στο παιχνίδι του. Χωρίς να χαλάσει το υπόλοιπο στυλ της ομάδας. Αυτό θα επιτευχθεί μόνο αν βάλει και ο Μορόν λίγο νερό στο κρασί του, για το ποσοστό λεπτών που λαμβάνει και τις ευκαιρίες που θεωρεί ο ίδιος πως του στερούν. Να βρει τον Γρηγορίου και τους συνεργάτες - συμπαίκτες του κάπου στη μέση. Γιατί, δε θέλω να πιστεύω και δεν γίνεται να σκοράρεις και να σε πιάνει η κάμερα να ρίχνεις "γαλλικά" δείχνοντας την φανέλα σου. Ελπίζω να μη μάθουμε ποτέ που την έδειχνε και να βρεθεί η λύση. Είναι πολύ κρίμα ο κορυφαίος σκόρερ της σύγχρονης ιστορίας του Άρη να χαθεί για τέτοια πράγματα.
Η απώλεια είναι δεδομένη για τον Άρη. Δύο βαθμοί πετάχτηκαν και ελπίζουμε να μην χρειαστεί να τους αναζητήσει στα αζήτητα στο άμεσο μέλλον, ώστε να μην μπει σε περιπέτειες το ταξίδι του στο Κύπελλο. Το να μην κερδίζεις τα "κυκλωμένα" παιχνίδια της σεζόν ήταν και παραμένει το άλυτο ζήτημα για την ομάδα της Θεσσαλονίκης. Ένα από τα πρώτα που πρέπει να μάθει να λύνει στο πολύ άμεσο μέλλον, ώστε να χτίσει συνήθειες νίκης και να ανέβει σε όλους τους τομείς.
Το σύνολο επιμένω πως είναι εξαιρετικό, ιδίως και με την απόκτηση του Σούταρ. Τώρα το μόνο που μένει είναι να δέσει...
Επόμενο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ, στην Τούμπα. Τελείως διαφορετικό από τα δύο προηγούμενα και με άλλα κίνητρα. Ένα ντέρμπι πάντα έχει εκπλήξεις και ανατροπές. Ο Άρης καλείται να δείξει περισσότερο πάθος από σήμερα και να διορθώσει την απώλεια απέναντι στην ΑΕΚ, ώστε να υποδεχθεί Μαρκό και Ηρακλή πριν την διακοπή, με αρκετό κόσμο στο γήπεδο του.
ΥΓ Θέλουμε να δούμε Κάμτση με Μαρκό. Αν όχι τότε, πότε;
