Τι μήνυμα στέλνει ο Ολυμπιακός στους αντιπάλους του με τον όρο του Ουόκαπ

Στον Ολυμπιακό υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα: Τα διαβατήρια. Η αποχώρηση του Μουστάφα Φαλ, ο οποίος άρχισε και ολοκλήρωσε τη διαδικασία απόκτησης ελληνικού διαβατηρίου -πέρα για πέρα νόμιμα- όσο ήταν ακόμη στον Πειραιά, ήταν το πρώτο «χτύπημα».
 
Η φυγή του Τόμας Ουόκαπ, για τον οποίο καταστρατηγήθηκε κάθε ηθικός κανόνας, με σκανδαλώδη εύνοια του σωματείου του Πειραιά, πήρε το διαβατήριό του και πήγε στο Ντουμπάι BC. Αυτοί οι παίκτες πάνε να αντικατασταθούν από τον Καραγιαννίδη και τον Τζορτζ Πάπας.
 
Προ ημερών ο Τάιλερ Ντόρσεϊ έκανε δήλωση πως είναι μακριά από τη συμφωνία, οι όποιες συζητήσεις είχε με τον Ολυμπιακό για επέκταση συμβολαίου. Αν δεν γίνει κάτι και με αυτόν μέχρι την άνοιξη, τότε θα ανοίξει κι εκεί… χορός εκατομμυρίων για ελληνικό διαβατήριο.
 
Ο Λιόλιος πιεσμένος, άρα τα… δώρο έχουν τελειώσει σε επίπεδο ελληνοποιήσεων. Κατά συνέπεια η κατάσταση είναι δύσκολη. Σα να μην έφτανε αυτό, ο Ολυμπιακός δείχνει ξεκάθαρο φόβο. Γιατί μέχρι τώρα, βλέπει πως οι παίκτες του δεν έχουν κανένα «δέσιμο» με το σωματείο. Δεν διστάζουν να αλλάξουν «στρατόπεδα».
 
Η συμπεριφορά, η αντιμετώπιση των αθλητών, η έλλειψη σεβασμού -στην οποία είχε αναφερθεί ο Σλούκας πριν τρία χρόνια- οδηγούν στο να γίνονται πιο εύκολες οι «μετακομίσεις» σε μεγάλους αντιπάλους εντός συνόρων.
 
Ο Σλούκας, μετά ο Φαλ, παίκτες με ιστορία στον Ολυμπιακό. Αν το έκαναν αυτοί, γιατί να μην το έκανε και ο Ουόκαπ; Γιατί όχι και ο Ντόρσεϊ; Ειδικά σε μια εποχή, όπου δεν είναι μόνο ο Παναθηναϊκός πλέον. Ο ΠΑΟΚ έχει κι αυτός «μεγάλο πορτοφόλι», ενώ και ο Άρης εμφανίζεται ικανός να δελεάσει κάποια παιδιά.
 
Τι έκανε ο Ολυμπιακός; Πήγε και έβαλε ρήτρα στον Ουόκαπ, σε περίπτωση που γυρίσει στην Ελλάδα για ομάδα. Θα πρέπει να πληρωθεί ένα τεράστιο ποσό. Με τον τρόπο αυτό, οι «ερυθρόλευκοι» ήθελαν να διασφαλίσουν πως ο Τεξανός που έκαναν Έλληνα ετσιθελικά, δε θα γίνει η επιτομή της τιμωρίας τους. Φορώντας άλλη φανέλα.
 
Βέβαια, μιλάμε για αθλητή ο οποίος κλείνει τα 34 του χρόνια τον Δεκέμβριο. Με ένα στάτους το οποίο δεν θα έκανε ποτέ τον Παναθηναϊκό να ασχοληθεί. Κατά συνέπεια ο Ολυμπιακός φοβάται και τις άλλες ομάδες.
 
Το όποιος καεί στο χυλό, φυσά και το γιαούρτι, είναι φυσιολογικό ως ένα σημείο. Στην υπόθεση Γουόκαπ, όμως, φαίνεται το πόσο φοβάται ο Ολυμπιακός πλέον. Γιατί άραγε; Αφού υποτίθεται πως είναι ο ιδανικός προορισμός. Μπασκετικά και μη.
 
Είναι μια έμμεση αλλά ξεκάθαρη παραδοχή αδυναμίας. Πρωτίστως να κρατήσει αθλητές, ακόμη κι αν έχουν χρόνια στο κλαμπ, ενώ από την άλλη δεν έχει καμία εμπιστοσύνη πως αυτά τα παιδιά σε περίπτωση που φύγουν, δεν θα σκεφτούν να πάνε είτε στον αιώνιο είτε σε άλλη ελληνική ομάδα.
 
Άκουσε κανείς για όρο που έβαλε ο Παναθηναϊκός στον Όσμαν ή στον Τολιόπουλο για να πληρώσουν ρήτρα αν μελλοντικά πάνε στον Ολυμπιακό; Το άκουσε για οποιοδήποτε παίκτη στο παρελθόν; Η απάντηση είναι αυτονόητη.
 
Όποιος ζει με τον… φόβο του αντιπάλου ή των αντιπάλων πλέον, είναι καταδικασμένος να το ζει και να τον ξαναζεί. Κάτι που έχει δείξει η ιστορία. Όταν χρειάστηκε να πληρωθούν υπεραξία, ακόμη και παιδιά που ήταν «δεμένα» με το σύλλογό τους, προκειμένου να γυρίσουν πίσω…