Μπορείς να το πεις και σημαδιακό. Τη χρονιά που η «Μεγάλη κυρία» του ιταλικού ποδοσφαίρου, η άλλοτε κραταιά Γιουβέντους, δεν βρίσκεται στην ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, ήρθε η «Μεγάλη κυρία» του ελληνικού ποδοσφαίρου, η σπουδαία ΑΕΚ του Νίκολιτς για να πάρει εκείνη τα σκήπτρα. Η σκηνή της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης άνοιξε και η ΑΕΚ έκανε το πρώτο μεγάλο πάρτι, με τη νίκη δήλωση επί της ΛΑΣΚ Λιντς στην «καυτή» Νέα Φιλαδέλφεια. Μια νίκη που σημαίνει τόσα πολλά και επιβεβαιώνει, όσα έλεγε ο Νίκολιτς όλες τις προηγούμενες ημέρες. Η ΑΕΚ δεν μπήκε στο γκρουπ των ισχυρών απλά για να είναι διακοσμητική.
Η νίκη της ΑΕΚ επί των Αυστριακών είναι μια δήλωση ξεκάθαρη. Μια κατάθεση υπεροχής, μια ξεκάθαρη ειδοποίηση σε όλη την Ευρώπη, πως η αρμάδα του Νίκολιτς είναι εδώ για να δώσει την δική της ποδοσφαιρική πρόταση, να καταγράψει την δική της Ιστορία. Καταλαβαίνω πως πάντα θα υπάρχουν εκείνοι οι περίεργοι που θα θυμηθούν πως η ΛΑΣΚ Λιντς δεν είναι κανένα μεγαθήριο της ευρωπαϊκής ηπείρου. Η απάντηση έρχεται από τις κατραπακιές που έχουν υπάρξει κατά το παρελθόν απ’ όποιον τόλμησε να σηκώσει ψηλά τη… μυτούλα και βέβαια από την ξεκάθαρη διαπίστωση, πως δεν υπάρχει καμία ομάδα που να μπήκε από τύχη ή συγκυρία στην ελίτ.
Η μεταμόρφωση του Νίκολιτς
Για ακόμα μια φορά, όσα συνέβησαν στα Φιλαδέλφεια, κρύβουν πολλές μικρές ποδοσφαιρικές ιστορίες και έχουν ξεκάθαρες εξηγήσεις. Για την κυριαρχία της ΑΕΚ, υπάρχει αυτός ο συγκεκριμένος, ιδιαίτερος, εντελώς προσωπικός τρόπος του Νίκολιτς. Ο Σέρβος κατάφερε μέσα σε ένα χρόνο και κάτι, να μετατρέψει την καμένη γη που παρέλαβε σε ηγεμονική πρωταθλήτρια Ελλάδας και παράλληλα να εμφανίζει κάτι ακόμα καλύτερο και αποδοτικό, κάνοντας ήδη την αποχώρηση του καλύτερου παίκτη του περυσινού πρωταθλήματος να είναι μια παλιά ανάμνηση που δεν αφορά και πολλούς.
Για την επιβολή της ΑΕΚ επί των Αυστριακών, υπήρξαν πράγματα που έκαναν την διαφορά και έδωσαν τη νίκη στην ΑΕΚ. Το απόλυτα προφανές, αφορά την κατάσταση των δύο χαφ. Ο Νίκολιτς αιφνιδίασε με την χρησιμοποίηση του Βιτάλις δίπλα στον Μάριν. Αλλά ο Μαγυάρος τον δικαίωσε απόλυτα, επιβεβαιώνοντας στην πράξη πως με την κατάλληλη πνευματική προετοιμασία και τις σωστές οδηγίες, ένας παίκτης που έπαιζε παντού, μπορεί να μετατραπεί στο «εξάρι» που κόβει και ράβει με ασφάλεια στη μεσαία γραμμή.
Το «μπομπόνι» και ο Κοϊτά
Από κοντά, ο παίκτης που απ’ όποια πλευρά κι αν το πιάσεις, μοιάζει σαν ψέμα. Να έχουν Ράζβαν από την Ρουμανία οι Ενωσίτες και να φωνάζουν το όνομα του, να φορά τη φανέλα με το 18 σα να κάνει ένα ιστορικό τρολάρισμα και να είναι ο παίκτης των μεγάλων αγώνων, εκείνος που μιλά σε κάθε κρίσιμη στιγμή με τις μαγικές εκτελέσεις του. Εάν μάλιστα όλο αυτό συνδυαστεί με τον τρόπο και το ποσό που αποκτήθηκε ο Μάριν, ίσως να πρόκειται για το μεγαλύτερο ριφιφί των τελευταίων χρόνων για όλες τις ομάδες. Το «μπομπόνι» που εκτόξευσε ανήκει σε ποιητική συλλογή τερμάτων, που θέλεις να απαγγέλεις με δύναμη.
Στα μεγάλα συν του Νίκολιτς έγκειται βέβαια η αναγέννηση του Κοϊτά. Αναλογιστείτε, πως ο μανουριασμένος, δύσθυμος και κακός αγωνιστικά Αφρικανός, μόλις λίγες μέρες πίσω γίνονταν αλλαγή στο ημίωρο της αναμέτρησης και έκλεινε έναν κύκλο κακών αγώνων. Του μίλησε, τον έφτιαξε, τον άφησε στον πάγκο όταν έπρεπε, τον επανάφερε με τον σωστό τρόπο. Ο Κοϊτά μπήκε και σκόραρε κόντρα στον Αρη και έβγαλε μεγάλο μέρος της έντασης του και κόντρα στην ΛΑΣΚ Λιντς ήταν απολαυστικός.
Τα όργια του Πήλιου και ο Ρότα
Βέβαια, για να είμαστε απόλυτα ακριβείς, ο Κοϊτά δεν θα μπορούσε να κάνει όσα μαγικά έπραττε κατά διαστήματα, εάν δεν είχε πίσω του, πλάι του, μπροστά του, τον υπερηχητικό Πήλιο. Ξέρω πως κάποιοι θα βιαστούν να κράξουν πάλι για τις 1-2 κακές σέντρες που έκανε. Αλλά να σας πω τη μαύρη αλήθεια, ας κάνει όσα φτιάχνει σε κάθε ματς και ας στέλνει και δύο σέντρες στα πουλιά. Εμβολο που παίζει πάνω κάτω όλη την πλευρά, ανοίγει διαδρόμους, είναι απροσπέλαστος αμυντικά.
Ανάλογα βέβαια πράγματα πρέπει να λεχθούν και για την εικόνα του Ρότα, που επίσης κινείται συνεχώς σε τρομερά υψηλά στάνταρ απόδοσης. Παίκτης με φοβερή αυτοπεποίθηση, δυνάμεις που δείχνουν ανεξάντλητες, θεωρώ πως όσο περνά ο χρόνος και βρίσκεται περισσότερο με τον Μάγερ, τόσο τα πράγματα θα είναι πιο όμορφα και καλά για την ΑΕΚ. Γιατί περί της ποιότητας του Κροάτη δεν υπάρχουν και πολλά να συζητήσεις, παρά μόνο πως θα γίνει ακόμα πιο αποδοτικός στο παιχνίδι της ομάδας.
Η μεγάλη δύναμη της ΑΕΚ και τον κληρονομικό χάρισμα
Κοντά στην απόδοση όσων προανέφερα, η μεγάλη δύναμη της ΑΕΚ, που και φέτος ξεκινά από το κέντρο της άμυνας της. Για τον Μουκουντί, την ηγετική προσωπικότητα, για τον απίθανο τρόπο που μπαίνει στις φάσεις, για το πως εξαφάνισε ξανά τους αντίπαλους φορ, είτε ήταν ο μικρόσωμος Ούσορ, είτε το θηρίο Κάλαϊτζιτς. Κάνει τον Ρέλβας καλύτερο, κάνει όλη την άμυνα να αποκτά αυτοπεποίθηση, είναι πραγματικός ηγέτης και ένας παίκτης σημείο αναφοράς για όλη τη λειτουργία της ΑΕΚ.
Αν οι επιθετικοί ήταν σε καλύτερη μέρα, σίγουρα η νίκη της ΑΕΚ θα μπορούσε να είναι πιο ευρεία. Αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία τώρα. Η ΑΕΚ έδειξε πως έχει έτοιμη λύση και στην εστία της, με τον Μπρινιόλι να κάνει τρομερό ματς με περίσσευμα αυτοπεποίθησης και αυτό αναμφίβολα είναι μεγάλο συν για κάθε τερματοφύλακα. Η δουλειά έγινε, η ΑΕΚ είναι ξανά στην ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και μπορεί να μην διαθέτω κληρονομικό χάρισμα, αλλά είμαι βέβαιος πως θα ταξιδέψει τον κόσμο της ακόμα πιο μακριά.
