Όμως γιατί θα έπρεπε να είναι διαφορετικά τα πράγματα; Η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού έφερε έναν πακτωλό δισεκατομμυρίων, ο οποίος σχετίζεται με τις επιχειρηματικές αντιλήψεις και φυσικά όχι με την άμιλλα. Το ξέρουμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια, απλώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ το επιβεβαίωσε με τρόπο κυνικό. Προσπαθεί να κερδίσει ό,τι είναι δυνατόν, ακόμη και από τη φωτογράφιση των τροπαιούχων ποδοσφαιριστών, μένοντας παράτυπα στο κάδρο της.
Εφτασε στο σημείο να πουλάει τις αναρτήσεις του 100 χιλιάδες δολάρια το μήνα για όποιον θέλει τις επενδυτικές συμβουλές του πλανητάρχη. Οπότε ήταν απολύτως λογικό να δημιουργήσει συνθήκες επιχειρηματικότητας και στο ποδόσφαιρο. Είναι το τελευταίο μαζικό και λαϊκό κοινωνικό κίνημα που προσφέρει δημοσιότητα στους πολιτικούς και χρυσοφόρα συμβόλαια στους αξιωματούχους του.
Έγινε μεγάλη συζήτηση για το γεγονός ότι η FIFA επιχειρεί να αλλάξει τους κανόνες του ποδοσφαίρου όποτε και όπως τη βολεύει. Για παράδειγμα στον τελικό η ανάπαυλα κράτησε ένα ημίωρο όχι για να ξεκουραστούν οι παίκτες, αλλά για να τραγουδήσει η Σακίρα. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από τους ανθρώπους του ποδοσφαίρου, οι οποίοι αποδέχονται τα εμπορικά ή τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του, αλλά ταυτόχρονα θέλουν να προστατεύσουν την ίδια τη φύση του αθλήματος.
Οι εποχές αλλάζουν και θεωρείται απολύτως λογικό να εισβάλλει η show biz στον βασιλιά των σπορ. Όμως αν συνεχιστεί η αποδόμηση της αρχέγονης αντίληψης για ένα άθλημα που στηρίχθηκε στην ιστορικότητά του και στο σεβασμό στους κανόνες, τα χαρακτηριστικά του θα αλλοιωθούν σε τέτοιο βαθμό που κινδυνεύει να του γυρίσουν την πλάτη εκείνοι που το περιβάλλουν με τόση αγάπη. Άλλωστε το ποδόσφαιρο δεν γεννήθηκε στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις, αλλά στις παράγκες. Χωρίς την αλάνα δεν θα μπορούσε ποτέ να ευδοκιμήσει.
Το διακύβευμα βρίσκεται πλέον στη διαδρομή που θα επιλέξουν να ακολουθήσουν όσοι διαφεντεύουν το άθλημα. Αν επικρατήσει η λογική Ινφαντίνο, τότε θα δούμε όχι μόνο 64 ομάδες στο Μουντιάλ, αλλά και θα δούμε να αλλάζουν κανόνες που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί. Αν ακολουθηθεί μια πιο μετριοπαθής αντίληψη που εκφράζεται κυρίως από τους Ευρωπαίους, τότε υπάρχει ελπίδα.
