Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΗΦΑΚΗΣ - LIVE SPORT
Ο Παναθηναϊκός νίκησε τον Άγιαξ και είναι αλήθεια ότι εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο δουλειάς του Νίστρουπ, όχι από το αποτέλεσμα. Το σκορ δεν λέει απολύτως τίποτα, αν σκεφτούμε ότι ήταν το πρώτο φιλικό του «Αίαντα». Γρήγορο ποδόσφαιρο, χτίσιμο των επιθέσεων από τον τερματοφύλακα και πρέσινγκ ήταν τα στοιχεία που δουλεύει ο προπονητής των Πρασίνων και τα είδαμε στο χορτάρι. Αυτό που με εντυπωσίασε όμως πιο πολύ από όλα ήταν η σοβαρότητα που υπάρχει στην ομάδα και έβγαινε από όλους!
Φάνηκε και στην τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο Στέφανος Κοτσόλης: «Είμαι ευχαριστημένος από την επιλογή του προπονητή, τη δουλειά που κάνει, τις κινήσεις που έχουμε κάνει μέχρι τώρα. Θεωρώ βέβαια ότι υπάρχει λίγο υπέρμετρος ενθουσιασμός για τη χρονική στιγμή που βρισκόμαστε. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, αλλά νομίζω ότι η εποχή είναι πιο πολύ για δουλειά και λιγότερο για λόγια. Νομίζω όμως ότι τη δεδομένη στιγμή είμαστε σε πολύ καλό επίπεδο». Λόγια μετρημένα… Ο κόσμος, έπειτα από 16 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα, είναι λογικό να ενθουσιάζεται. Ο οργανισμός του Παναθηναϊκού οφείλει να μην κάνει τα λάθη του παρελθόντος για να μην τον απογοητεύσει ξανά! Μέχρι τώρα άπαντες τα έχουν πάει καλά. Μοναδική εξαίρεση ο παίκτης που θα κάνει τη διαφορά στον άξονα. Κάποιος που θα κάνει τον Παναθηναϊκό ξανά ισότιμο διεκδικητή.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΛΗΣ – ΩΡΑ
Ο Καϊρίνεν είναι περίπτωση Ζούμπκοφ. Και ο Ζούμπκοφ ήταν περίπτωση Βάργκα. Περίπου ίδια λεφτά ξόδεψε η ΑΕΚ και για τους τρεις. Που πλέον μπορεί να τα έχει συνηθίσει το μάτι μας, αλλά είναι εξαιρετικά σημαντικά ποσά. Η ΑΕΚ πλέον έχει βάλει σχεδόν… πλαφόν στις επιλογές της, τα τέσσερα εκατομμύρια. Όταν πριν από μερικά χρόνια έκανε… ρεκόρ με τα δύο εκατομμύρια που έδωσε για να πάρει με ελεύθερη μεταγραφή τον Λιβάγια. Ο Καϊρίνεν είναι όσο ψαγμένη επιλογή είναι ο Ζούμπκοφ και ο Βάργκα. Είναι ποδοσφαιριστές που έχουν πίσω τους εντυπωσιακές σεζόν. Είναι παίκτες που με βάση τα αγωνιστικά τους χαρακτηριστικά, είναι ακριβώς αυτό που κουμπώνει στο μοντέλο του Νίκολιτς. Είναι τα κομμάτια που λείπουν από το παζλ του κόουτς.
Με την περίπτωση του Καϊρίνεν, όπως και μ’ αυτή του Ζούμπκοφ, η ΑΕΚ έδειξε πως παίρνει αυτόν που ψάχνει. Το έκανε και τον περασμένο Γενάρη με τον Βάργκα. Και αυτό που έψαχνε ήταν αυτό που χρειαζόταν για να πάρει το πρωτάθλημα. Προφανώς και όλα θα φανούν στο χορτάρι και για τον Ζούμπκοφ και για τον Καϊρίνεν. Αλλά το μόνο που ήδη μπορούμε να πούμε με σιγουριά, είναι πως πρόκειται για τους παίκτες που ήθελε, που κυνήγησε να πάρει και που κατάφερε τελικά να τους αποκτήσει.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΣ – SPORTDAY
Αν ο Γκιμαράες είχε ευστοχήσει στο πέναλτι κόντρα στη Νορβηγία νωρίς νωρίς ή αν ο Μαρτινέλι ή ο Έντρικ είχαν ολοκληρώσει τις φάσεις τοςυ λίγο καλύτερα, η Βραζιλία θα είχε προηγηθεί και θα είχε αποφύγει το κάζο από τον Χάλαντ. Αλλά με τα αν δεν κάνουμε τίποτα: η Βραζιλία για έκτο συνεχόμενο Μουντιάλ αποκλείεται από μία ευρωπαϊκή ομάδα. Δεν είναι προφανώς τυχαίο. Όσο έβλεπα τους Νορβηγούς να πανηγυρίζουν για την επιτυχία τους δίνοντας το γνωστό τους σόου, σκεφτόμουν τι διάβολο πήγε να κάνει στη Βραζιλία ο Αντσελότι. Είναι ένας εξαιρετικός προπονητής ο οποίος στην καριέρα του φτιάχνει πάντα την ίδια ομάδα.
Η ομάδα του είναι μία εξαιρετική ομάδα στις αντεπιθέσεις, που βασίζεται σε μία καλή σχετικά άμυνα, αλλά και σε κάποια άλλα σημαντικά όπως σε παίκτες που πρέπει να είναι πολύ καλοί σε συγκεκριμένους ρόλους. Στις ομάδες του Αντσελότι υπάρχει πάντα ένα playmaker που παίζει μπροστά από τους στόπερ και είναι ικανός να κατεβάζει την μπάλα (και λέγεται Πίρλο, Μόντριτς, Ρουί Κόστα, Τόνι Κρόος κτλ), συνήθως υπάρχει ένα “δεκάρι” που μπορεί να περνάει μία τελική πάσα ή να φτάνει σε θέση βολής και πάντα ένας μεγάλος σέντερ φορ. Ποιος απ’ όλους αυτούς υπάρχει στην τωρινή Βραζιλία; Κανείς. Λένε πολλοί ότι αυτό που είδαμε στις ΗΠΑ δεν ήταν η Βραζιλία. Το πράγμα είναι ακόμα χειρότερο. Δεν ήταν ούτε καν μία ομάδα του Αντσελότι...
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΓΛΙΔΗΣ - ΦΩΣ
Ο καθένας ανέλαβε τις ευθύνες του για αυτό που παρουσίασε η Εθνική του μπάσκετ στα ματς με την Ρουμανία και την Πορτογαλία, στο περιβόητο «παράθυρο» που ήταν ορθάνοιχτο και έμπαζε. Από απουσίες. Με συνέπεια να προκύψουν δύο ήττες από αντίπαλους που δεν έχασαν την ευκαιρία για ιστορικές επιτυχίες κόντρα σε μία ομάδα που στο τελευταίο μεγάλο τουρνουά πήρε το χάλκινο μετάλλιο. Αλλά τότε ήταν συμπαγής. «Ερμητική». Δεν έμπαζε από παντού. Ευθύνες ανέλαβε ο πρόεδρος της Η ομοσπονδίας και σίγουρα ο Βαγγέλης Λιόλιος έπρεπε να είχε ενεργήσει διαφορετικά στη συγκεκριμένη περίσταση. Πιθανώς και σε άλλες, αλλά δεν είναι της παρούσης. Τις δικές του πήρε και ο οργισμένος Βασίλης Σπανούλης, ο οποίος όσο περνούσε η ώρα αγρίευε και περισσότερο. Πιο συγκρατημένος στην τηλεόραση, δεν μπορούσε να μην το πει στη συνέχεια και «υποσχέθηκε» ότι στις επόμενες κλήσεις, για τα κρίσιμα πλέον ματς του Αυγούστου σχετικά με την πρόκριση στο Μουντομπάσκετ, θα είναι άπαντες στην ομάδα. Βασικοί «Ευρωλιγκάτο, NBAers.
Όλοι όσοι, τέλος παντων, επέλεξαν να πάρουν ανάσες σε αυτή τη φάση μετά από μία όντως επίπονη σεζόν. Και δεν μπορούν να κατηγορηθούν οι παίκτες ή έστω αποκλειστικά εκείνοι. Προφανώς υπήρξε μία γενικότερη υποτίμηση των δύο αγώνων, από όλα τα μέλη. Παράγοντες, προπονητές, αθλητές. Και τώρα άπαντες σπεύδουν να απολογηθούν. Όχι για την απόδοση και τις ήττες, αλλά προφανώς για την υποτίμηση. Η ευθύνη του Λιόλιου και του Σπανούλη έχει να κάνει με το εξής απλό. Όλη αυτή η «αγριάδα» θα μπορούσε να είχε υπάρξει πριν από τα δύο ματς και όχι τώρα που χάθηκαν. Αφού επικρατεί βεβαιότητα ότι, τέλη Αυγούστου που θα έχουν μπει σε φάση νέας σεζόν οι πρωτοκλασάται διεθνείς, θα είναι όλοι στις επάλξεις, σημαίνει ότι με πίεση θα μπορούσε να ισχύσει και τώρα. Αλλά με τη σιγουριά ότι με τους πιο νέους θα έρχονταν, εύκολα ή δύσκολα, τα αποτελέσματα, τώρα
τρέχουμε και αγριεύουμε.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ - ΤΑ ΝΕΑ
Οσοι δεν αρκούνται σε μια επιδερμική προσέγγιση του ποδοσφαίρου και των όσων καταθέτουν στο χορτάρι οι εθνικές ομάδες, μάλλον δεν εξεπλάγησαν με τον αποκλεισμό της Βραζιλίας. Ακριβέστερα, για το νέο χαστούκι, πολύ απλά επειδή έχουν περάσει πολλές διοργανώσεις από τότε που έκαναν αισθητή την παρουσία τους οι Βραζιλιάνοι. Τις περισσότερες φορές θυμόμαστε τη Σελεσάο για τους άσους που ζωγράφιζαν στο χορτάρι και όχι για τους ανθρώπους στον πάγκο. Τώρα, αντιστράφηκαν τα πράγματα και έτσι μπήκε η υπογραφή ενός πικρού αποκλεισμού.
Ο Άλισον δεν ήταν στην κατάσταση που έδειχνε σε άλλα σημαντικά ραντεβού, ο Κούνια απείχε από τις ωραίες στιγμές που έτσι κι αλλιώς δίνει με το σταγονόμετρο στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο Εντρικ πήγε να... λιποθυμήσει μόλις μπήκε και του παρουσιάστηκε ευκαιρία να σημειώσει γκολ, για τον Ντανίλο που τον είδαμε δεξιό μπακ ας πάμε... παρακάτω καλύτερα, ενώ ο Κασεμίρο αναπολεί τα ωραία χρόνια στη Μαδρίτη. Και βέβαια, καμιά σοβαρή κουβέντα δεν μπορεί να γίνει αναφορικά με τον Νεϊμάρ. Τα βαρίδια ή τους παίκτες που έδυσε το άστρο τους και οι ίδιοι αρνούνται να το αντιληφθούν, στην άκρη τους αφήνεις. Δεν ποντάρεις πάνω τους την ώρα που αναζητείς σωσίβιο. Καθόλου τυχαία όταν έγιναν οι αλλαγές ήρθαν τα γκολ των Νορβηγών, δηλαδή του Χάαλαντ. Ενός θηρίου που πείθει πως μπορεί και με τη φανέλα της εθνικής ομάδας της πατρίδας του να φτάσει πολύ μακριά. Του φορ δυναμίτη που κάνει το δύσκολο να φαίνεται εντυπωσιακά απλό.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
