Η τιμωρία της Λεωφόρου για το ματς με τον ΠΑΟΚ, ήρθε όπως οι περισσότερες της ΔΕΑΒ: Με κουφό τρόπο. Για κροτίδες αυτή τη φορά. Δεν γίνεται ιδιαίτερη κουβέντα, επειδή η ομάδα δεν κυνηγά τίποτα. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν τρέχει και τίποτα. Γιατί κανείς δεν μπορεί να πείσει κανέναν, πως για τις ίδιες κροτίδες θα είχαν τιμωρηθεί έδρες των υπόλοιπων σε ανάλογα ματς.
Η συζήτηση που έχει ξεσπάσει, δεν αφορά την ίδια την τιμωρία. Έχει να κάνει με τη Λεωφόρο. Το μυαλό των Παναθηναϊκών εύλογα πηγαίνει στο «μήπως έτσι άχαρα και στενάχωρα τελείωσε η παρουσία του ποδοσφαιρικού τμήματος στην ιστορική του έδρα, στο αιώνιο “σπίτι” του;».
Λογική η απορία και η ανησυχία. Όμως μη γελιόμαστε, δεν είναι δυνατόν το αντίο στην ρίζα σου, να ήταν αυτό. Το «Απόστολος Νικολαΐδης» δεν είναι ένα γήπεδο ιστορικό. Είναι κομμάτι της καρδιάς του συλλόγου. Είναι ιστορία για τον τόπο τον ίδιο, δεν μιλάμε μόνο για αθλητισμό.
Θα ήταν αφελές να θεωρήσει ο οποιοσδήποτε πως θα πει ο Παναθηναϊκός «αντίο» στη Λεωφόρο, σε ένα ματς με τον ΠΑΟΚ. Χωρίς κανένα αντίκρισμα, χωρίς βαθμολογικό ενδιαφέρον, απλά ένα ακόμη παιχνίδι. Πέρα από αφελές, θα ήταν και ιερόσυλο.
Δεν είναι τσιμέντα, είναι ιστορία, είναι Αθήνα μαζί με προσφυγιά, είναι μόχθος, μάχη, κόπος, αγώνες, ιδρώτας. Είναι στιγμές που διηγήθηκαν σε όλους μας άνθρωποι που πλέον δεν είναι ανάμεσά μας. Είναι αυτά που θα λέει ο καθένας στα παιδιά και στα εγγόνια του. Έχει… ανάσα, ζωή για τον Παναθηναϊκό.
Οι Πράσινοι προχωρούν και σε ένα χρόνο περίπου θα πάνε σε νέες εγκαταστάσεις. Όμως η Λεωφόρος επιβάλλεται να τιμηθεί όπως της αρμόζει. Αν και για να είμαστε ειλικρινείς, δεν μπορούμε να βρούμε τρόπο ο οποίος θα «γεμίζει» τον καθένα. Συναισθηματικά πάνω απ’ όλα. Είναι απ’ αυτά τα γεγονότα στην ιστορία, τα οποία κάνουν τις λέξεις αδύναμες για να τα περιγράψουν.
Το «αντίο» στη Λεωφόρο, δεν θα ειπωθεί ποτέ. Πάντα θα είναι στις καρδιές, στις ψυχές, στα συνθήματα, ως το μέρος που άρχισαν όλα. Η ρίζα του Παναθηναϊκού. Ξεκίνησε κι έγινε κάτι τεράστιο.
Αστείο και μόνο να συζητάμε πως θα τελείωνε μια τέτοια σχέση, σε ένα ματς με τον ΠΑΟΚ. Ακόμη κι αν είχε κόσμο. Ο τρόπος με τον οποίο ο Παναθηναϊκός πρέπει να τιμήσει τη Λεωφόρο, επιβάλλεται να είναι συνολικός. Συλλογικός. Πάνω απ’ όλα, μυθικός!
Το οφείλει σε όσους είναι εδώ, σε όσους δεν είναι πλέον ανάμεσά μας, στην ίδια του την ιστορία. Άλλοι σύλλογοι γιόρτασαν τα 100 του χρόνια και αν το καλοσκεφτείς δεν μπορούν να συγκριθούν συνολικά μόνο με τη Λεωφόρο. Και δεν είναι μόνο ο Παναθηναϊκός. Είναι ο δήμος Αθηναίων, τα προσφυγικά σωματεία, όλοι όσοι σχετίζονται με τους τόμους ιστορίας που απλά περιγράφουν απλά επιδερμικά το τι συνέβη και τι σημαίνει αυτό το μέρος. Για τον τόπο, τους πολίτες, πάνω απ’ όλα τον Παναθηναϊκό.
Η τιμωρία της ΔΕΑΒ πραγματικά δεν μας λέει απολύτως τίποτα ως προς τη Λεωφόρο. Θα πρόκειται για ιεροσυλία και ιστορικό «έγκλημα» αν δεν οργανωθεί κάτι μυθικό, ανατριχιαστικό, συγκλονιστικό, το οποίο θα μείνει κι αυτό στην ιστορία. Θα μνημονεύεται από τις γενιές που θα ακολουθήσουν. Μόνο έτσι μπορεί ο Παναθηναϊκός να πει «αντίο» στη Λεωφόρο.
Υ.Γ. Πέραν όλων των άλλων, εννοείται πως πρέπει να δοθεί κι άλλο επίσημο ματς στην ιστορική έδρα των Πράσινων. Την επόμενη σεζόν πλέον.
