Η ζωή ευτυχώς ή δυστυχώς συνεχίζεται. Και ο αρχηγός ως αρχηγός δεν άφηνε μέρα να πάει χαμένη. Κι εκεί που είναι τώρα κάτι ετοιμάζει. Πάντα η ΑΕΚ θα είναι υπό την προστασία του. Με έναν μαγικό ORIGINAL τρόπο θα σπρώχνει τα Χατζηχρηστάκια προς την σωστή πλευρά. Βέβαια ΑΕΚ είμαστε, τίποτα δεν είναι εύκολο όμως στο τέλος όταν ενωθούν όλες οι τελείες γίνεται αυτό που πρέπει να γίνει. Όπως έγινε και με το αντίο που σίγουρα δεν είναι αντίο για πάντα προς αυτόν. Τον αρχηγό των ατάκτων…
Η ΑΕΚ στο μεταξύ έχει προπονητή όποτε όλα τα άλλα μπορούν να τρέξουν χωρίς να υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού κάποιο μεγάλο άγχος. Όποτε κι αν ανακοινωθεί σημασία έχει ότι η ομάδα πλέον έχει περάσει στην επόμενη πίστα για την οποία ήταν έτοιμη εδώ και καιρό. Άλλωστε, όποιες αμφιβολίες και να έχει κάποιος για τον Ριμπάλτα όλοι παραδέχονται πως το πιο δυνατό του κομμάτι είναι να βρίσκει τους κατάλληλους ποδοσφαιριστές. Εκεί που συνήθως δεν ψάχνουν οι άλλοι. Φυσικά μετράει το αποτέλεσμα. Όπως με τον Μάρκο Νίκολιτς έτσι και με την ομάδα που θα φτιαχτεί με την σφραγίδα του Καταλανού διευθυντή ποδοσφαίρου σημασία έχει να μπορέσει να είναι όπως και την διετία 22-24 με πολλούς άλλους παίκτες και άλλον προπονητή…
Εκτός από το μεγάλο μάθημα που πήραμε από την Πέμπτη και μετά για το πως πράγματι ότι κάνεις στη ζωή αντηχεί στην αιωνιότητα που ξεκίνησε το βράδυ της 5ης Ιουνίου του 2025 για τον αρχηγό μας, υπήρξαν και κάποια ποδοσφαιρικά μαθήματα πριν από την ημέρα αυτή που έχουν ενδιαφέρον γιατί θα τα βρούμε μπροστά μας. Ας ξεκινήσουμε από το τέλος.
Η Πορτογαλία κέρδισε ξανά το Nations League που μπορεί να είναι μια διοργάνωση πολύ μακριά από το Μουντιάλ και το Euro όμως δεν παύει να είναι μια κούπα την οποία παίζουν για να την σηκώσουν οι ελίτ Εθνικές ομάδες της Ευρώπης. Το μάθημα από την Πορτογαλία είναι σίγουρα το τι έκανε αυτή μετά τα 2004 και τι έκανε η νικήτρια εκείνου του αξέχαστου τελικού. Και τι έχει κερδίσει η Πορτογαλία από τότε αλλά και το που παίζουν οι παίκτες της Εθνικής της ομάδας. Χωρίς καμία δόση υπερβολής την θεωρώ κι ένα από τα φαβορί του Μουντιάλ που έρχεται. Έχει αυτή την βιτρίνα κι από πίσω έρχονται δεκάδες άλλοι. Η δουλειά των Πορτογάλων στις υποδομές είναι τρομακτική. Δεν έχουμε φυσικά απαίτηση η Ελλάδα να είναι στο επίπεδο της Πορτογαλίας αλλά κάπου κοντά. Έστω να αντιγράφουμε σωστά.
Και για να φέρω την συζήτηση στην ΑΕΚ δεν είναι αποδεκτό να πάει άλλη μια χρονιά χαμένη στις ακαδημίες με βήματα προς τα πίσω την ώρα που ο Ολυμπιακός σε μία σεζόν μόνο πουλάει παίκτη 40.000.000 κι ο ΠΑΟΚ έχει πουλήσει με τα μισά παίκτη που ουσιαστικά δεν έπαιξε για αυτόν αλλά απλά τον παρήγαγε. Φυσικά δεν είναι οι πρώτοι και σίγουρα δεν θα είναι οι τελευταίοι. Στο άλλο άκρο η ΑΕΚ όπως είναι αυτή την στιγμή θα κατέβαινε στο κύπελλο με… 10 παίκτες λόγω του νέου κανονισμού. Στα 11 χρόνια Μελισσανίδη ήταν το μόνο κομμάτι που η ΑΕΚ δεν προόδευσε και η πρώτη χρονιά Ηλιοπουλου είχε επίσης απογοητευτικά αποτελέσματα και ακόμη πιο απογοητευτική προοπτική αν συνεχίσει να αντιμετωπίζεται αυτό το τόσο σοβαρό ζήτημα με την λογική του αναγκαίου κακού. Το πραγματικό κακό είναι πως η ΑΕΚ έχει μείνει έτη φωτός πίσω ακόμη κι από τον εγχώριο ανταγωνισμό. Ντρέπομαι να συγκρίνω με τους ξένους…
Ένα άλλο μάθημα είναι η επιστημονική φαντασία κάποιων που παρουσίαζε τον Ποστέκογλου σαν υποψήφιο να πάρει την θέση του Ματίας και η επόμενη δουλειά του μετά την Πρεμιέρ Λιγκ και την κατάκτηση του Europa League να είναι η ΑΕΚ των τριών προκριματικών conference. Στην περίπτωση αυτή το μάθημα δεν είναι ότι ένας προπονητής ακόμη και ΑΕΚτζής, Έλληνας και Φιλαδελφιώτης δεν έρχεται στην ΑΕΚ σε αυτό το σημείο της καριέρας του. Είναι το θα είχε γίνει αν ερχόταν το 2022. Για την ακρίβεια τότε ήθελε σαν τρελός και στεναχωρήθηκε πάρα πολύ που τελικά ο Ματίας Αλμέιδα κέρδισε την θέση.
Ο Παναγιώτης Κονέ από τότε τον πίστευε πάρα πολύ ενώ είχαν φιλική σχέση από τότε που έπαιζε στην Αυστραλία και φωτογραφίες σαν αυτή που είδαμε τις προάλλες έχουν βγει πάρα πολλές από τότε. Ολόιδιες από κάποιο σημείο και μετά. Πάμε παρακάτω. Δεν ήρθε το 22 λοιπόν ο Ποστέκογλου παρότι έπαιξε γερά για ένα διάστημα. Φυσικά όπως αποδείχτηκε αυτό ήταν το καλύτερο και για την ΑΕΚ και για τον αγαπητό Άγγελο. Η ΑΕΚ με τον Ματίας πήρε τίτλους, έπαιξε φανταστικό ποδόσφαιρο και με εξαίρεση το τελευταίο τρίμηνο της τριετίας του όλα ήταν καλά και κάποιες στιγμές ζήσαμε ένα υπέροχο ποδοσφαιρικό παραμύθι.
Ο Ποστέκογλου πήγε σε δύο τεράστιες ομάδες, πήρε τίτλους, έγινε προπονητής σε μεγάλη ομάδα της Πρεμιέρ και έσπασε και την κατάρα της. Κερδισμένοι όλοι. Σκέφτεστε όμως να ερχόταν το 2022; Με την ΑΕΚ να ξεκινάει από πέμπτη να ερχόταν Έλληνας - Αυστραλός προπονητής από το πρωτάθλημα Ιαπωνίας που στο μοναδικό του πέρασμα από την Ελλάδα είχε δουλέψει κάτι μήνες στην Παναχαϊκή της Β Εθνικής με ένα “γραφικό” ιδιοκτήτη και είχε εκδιωχτεί ουσιαστικά από τον… Κούγια. Το μάθημα λοιπόν είναι πως τα κριτήρια μας δεν πρέπει να είναι τόσο επιφανειακά και παράλληλα να έχουμε και λίγη εμπιστοσύνη, μέχρι αποδείξεως του ενάντιου, στους ανθρώπους που πληρώνονται και ζουν τις οικογένειες τους επιλέγοντας για μια ομάδα.
Παρόμοια διδακτική ιστορία είναι και του Ελληνογερμανού σέντερ μπακ Αντώνη Παπαδόπουλου. Έκανε μια φανταστική σεζόν στη Λουγκάνο και είναι στη λίστα του Ριμπάλτα αλλά και πολλών άλλων ομάδων. Το πάτωμα του κόστους είναι 3.000.000 από ότι λένε οι πληροφορίες. Οπως έγραψε ο έγκριτος δημοσιογράφος Αντώνης Οικονομίδης πέρυσι το καλοκαίρι ο Παπαδόπουλος είχε προταθεί σε όλες τις μεγάλες Ελληνικές ομάδες ως ελεύθερος από την Ντόρτμουντ Β. Η ερώτηση γνωστή. Φαντάζεστε η ΑΕΚ να έπαιρνε τον Παπαδόπουλο ελεύθερο από την Ντίρτμουντ Β;; Η απάντηση γνωστή επίσης.
Κατά τα άλλα όταν εμφανίζεται κάποιος παίκτης που μια ομάδα τον πήρε τσάμπα και σε ένα χρόνο η αξία του εκτοξεύεται η εύκολη λύση είναι να λέμε πως δεν υπάρχει στην ΑΕΚ ή και στις άλλες ομάδες σκάουτινγκ να ανακαλύψει τον παίκτη πριν εκτοξευθεί η αξία του. Αν τον ανακαλύψει όμως και τον φέρει ως… αχαρτογράφητο επειδή εμπιστεύεται τις αναλύσεις χωρίς να κοιτάει συμμετοχές, γκολ, ασίστ κτλ τότε το κράξιμο πάει σύννεφο. Το μάθημα του Παπαδόπουλου ίδιο όπως και με τον Ποστέκογλου. Ας έχουμε αυτά τα διδάγματα στο μυαλό μας. Ίσως μας χρειαστούν στο άμεσο μέλλον…
