Τελευταία φορά είχαμε μιλήσει τηλεφωνικά πριν από λίγες εβδομάδες, προτού έρθει το τελευταίο βαρύ χτύπημα. Με ρωτούσε γεμάτος αγωνία για κάποια πράγματα που εκτυλίσσονταν στην ΑΕΚ. Αλλά η πιο έντονη ανάμνηση θα είναι αυτή που είδε τον Αγγελο μου στην εξέδρα του μπάσκετ και μου σχολίαζε: «Ετοιμάσου Σταυράκη, να σε παίρνει ξημερώματα για να ανέβει στο πούλμαν για την Τούμπα και εσύ να τρελαίνεσαι από την αγωνία».
Πόσοι πατεράδες, πόσες μανάδες δεν πέρασαν τέτοιες αγωνίες στα χρόνια που δεν είχαν φυλακίσει τον κόσμο και μπορούσες να πας σε όλα τα γήπεδα της γης, για να δεις την ομάδα σου. Αυτό ήταν στα δικά μου μάτια το μεγαλύτερο μήνυμα που πέρασε στην κοινωνία της ΑΕΚ, σε χιλιάδες παιδιών που κοντά του έγιναν άνδρες, ο Δημήτρης Χατζηχρήστος. Να είσαι πάντα εκεί, όπου και εάν παίζει η ΑΕΚ, σε οποιοδήποτε άθλημα, στην πιο δύσκολη περιοχή, να είναι ένα πουλμανάκι εκεί και κάποιες ψυχές που θα φωνάζουν: «Την ΑΕΚάρα, την αγαπάω και όπου και αν παίζει θα είμαι και εγώ μαζί».
Ολη η αλήθεια της ΑΕΚ
Οι δρόμοι μας αντάμωσαν πολύ γρήγορα με τον Μίμη. Αλλωστε, στα παλιά χρόνια στα Φιλαδέλφεια, είχες πάντα την αίσθηση πως τους ήξερες όλους, ακόμα και αν δεν ήξερες πως τον λένε. Βέβαια, μέχρι να έρθει η ώρα των πρώτων εκδρομών, των πρώτων… επικίνδυνων αποστολών, έβλεπα μόνο από μακριά. Εκείνον που ανέβαινε στο κάγκελο της σκεπαστής και φώναζε:
«Σε αγαπώ πολύ», για να πάρει την απάντηση: «Πιο πολύ».
Μεγαλώνοντας, άρχισα να καταλαβαίνω πολλά. Επαιρνα και εγώ το 6463… για να ακούσω το μήνυμα στον τηλεφωνητή. Να ακούσω ξανά το «Μείνετε ενωμένοι αδέρφια μας Ενωσίτες». Τόσο απλό, τόσο ξεκάθαρο, τόσο σημαντικό. Σα να περίκλειε σε λίγες λέξεις όλη την αλήθεια για την ΑΕΚ. Αν είναι ενωμένη, όλα γίνονται εύκολα. Αν κυριαρχούν οι εγωισμοί, τα πράγματα γίνονται ζόρικα. Αλλά ο Χατζηχρήστος έδινε πολλές μάχες για όλο αυτό.
Τα καλύτερα μας χρόνια
Ηταν ένας ποιητής της εξέδρας. Ενας φιλόσοφος της μπάλας, που καβαλούσε τον «Ντούσαν» (το πρώτο παπί) και γυρνούσε όλες τις γωνιές της Αθήνας. Ακόμα θυμάμαι το πρώτο κατέβασμα στο δωματιάκι. Με εκείνον αεικίνητο, να μας ρωτάει από πού είμαστε και πότε θα κάνουμε κλαμπάκι στον Πειραιά. Όπως όλες οι σχέσεις, στο πέρασμα των χρόνων υπήρξε φθορά, εντάσεις. Αλλά ήταν δίκαιο, πως λίγο πριν το φινάλε, ο Μίμης πήρε την αναγνώριση και την αγάπη που του άξιζε.
Με την απώλεια του Χατζηχρήστου, κλείνει ένας μεγάλος κύκλος. Τα καλύτερα μας χρόνια. Ρομαντικά. Αγνά. Τότε που μπορούσες να μπεις στο πούλμαν και να πας στην άκρη της γης. Πως το έλεγε τότε; «Με την Original μαζί και στον Θεό θα πάμε». Δεν πήγαμε τόσο ψηλά. Αλλά όλοι, νιώσαμε κάτι από την μαγεία του. Μας πήρε από το χεράκι και μας οδήγησε. Ο μυθικός Αντί – Χούλιγκαν, που έκανε τόσους και τόσους νεωτερισμούς.
Η κληρονομιά
Ραδιοφωνική εκπομπή, τηλεοπτική εκπομπή, τα εφημεριδάκια, τα πούλμαν που περίμεναν πάντα απέναντι από την πλατεία και οι σκιές έμπαιναν μέσα τα ξημερώματα, τον τηλεφωνητή, τα συνθήματα. Εκπληκτικές εμπνεύσεις, μιας αλλοτινής κατάστασης. Που το νόημα δεν ήταν να βρίσεις τον αντίπαλο, αλλά να φωνάξεις δυνατά υπέρ της ομάδας σου. Σε μια γωνιά στην σκεπαστή, ΑΕΚάρα πάντα θα είμαι εκεί που έλεγε και ένα μότο της εποχής.
Η κοινωνία αλλάζει. Η ΑΕΚ αλλάζει. Ψυχές σαν του Μίμη, θα είναι πάντα φάρος και οδηγός. Κουράγιο στην Κατερίνα, στα «παιδιά» του, σε όλους. Δεν είναι τυχαίο, πως για πάρτη του έβγαλαν ανακοινώσεις όλες οι ομάδες και οι σύνδεσμοι οπαδών. Γιατί είναι ωραίο και αμόλυντο να είσαι οπαδός. Με σκέψη, με κριτική, αλλά με άδολη αγάπη γι’ αυτό που έμαθες να λατρεύεις. Και τώρα, όλοι οι επόμενοι πρέπει να συνεχίσουν την κληρονομιά.
