Κι ας μην έκανε νύξη για διαιτησία ο Πάμπλο Γκαρσία, οι παίκτες ακόμη και οι οπαδοί του Ατρόμητου που διάβασα τα σχόλια τους στην επίσημη σελίδα της ομάδας τους. Πόσο σοβαρά να πάρεις κάποιον που διαμαρτυρήθηκε 20 ώρες μετά; Όσο θέλεις και όσο εξυπηρετεί το αφήγημα σου. Κρίμα όμως για τον Ατρόμητο που για να μην του πουν ότι δεν διαμαρτυρήθηκε για αδικία από την ΑΕΚ έδειξε φόβο μεγαλύτερο κι από αυτόν που είχαν ο Ουάρντα και ο Φαν Βερτ όταν δόθηκε το πέναλτι με το οποίο θα μπορούσαν να ισοφαρίσουν τον Ολυμπιακό. Πάντως ήταν ωραία ομάδα. Για τρίτη χρονιά σερί έπαιξε παλικαρίσια στη Φιλαδέλφεια και έχασε στις καθυστερήσεις από τον ίδιο άνθρωπο, τον Πέτρο Μάνταλο…
Σε ότι αφορά την διαιτησία, το μόνο σίγουρο είναι πως ήταν ένας διαιτητής που δεν θέλει ποτέ να έχει ένας γηπεδούχος αν είναι η…ΑΕΚ. Άλλοι τον θέλουνε. Εντάξει δεν διαμαρτυρόμαστε για… πέντε πέναλτι όπως ο Ολυμπιακός με τον Αστέρα αλλά κακά τα ψέμματα ο διαιτητής έπαιξε κι αυτός με τον τρόπο το ρόλο ώστε να φτάσει το παιχνίδι να είναι 1-1 στο 94 και η ΑΕΚ να αντιμετωπίζει το φάσμα μιας οδυνηρής ισοπαλίας.
Αν υπήρχε ένα πέναλτι σίγουρα χθες, αν δεχθούμε πως αντιμετώπισε με την ίδια λογική το μαρκάρισμα πάνω στον Λιούμπισιτς με αυτό πάνω στον Βαν Φερτ, ήταν αυτό με το πάτημα του αμυντικού πάνω στον Λαμέλα στην πρώτη μεγάλη ευκαιρία του Ελίασον στο 4. Αν ο Λαμέλα έπεφτε όπως ο Ιωαννίδης στο Καραϊσκάκη θα ήταν ένα πέναλτι που ακόμη και με var τον Κουμπαράκη θα δινόταν. Φυσικά μπορούσε να δοθεί και έτσι αφού η παράβαση έγινε και ήταν μέσα στην περιοχή αλλά μην τρελαθούμε. Δεν πειράζει Ερικ. Είσαι μάγκας. Μπήκαν δυο γκολάρες. Και το φινάλε ήταν το πιο γλυκό…
Ήταν ένα από τα πιο δύσκολα παιχνίδια της σεζόν. Κι αν το διπλό στην όμορφη φέτος Τούμπα ήταν αυτό που έφτιαξε το κέφι και την χρονιά της φετινής ΑΕΚ, η νίκη με τον Ατρόμητο με τον τρόπο ήρθε ήταν η υπογραφή στο ότι η ΑΕΚ θα διεκδικήσει το πρωτάθλημα μέχρι τέλους. Όπως έκανε και τις δύο προηγούμενες σεζόν δηλαδή ανεξάρτητα από το ποιος πήρε το πρωτάθλημα. Όσα έγιναν το Σάββατο στη Φιλαδέλφεια, εκτός από την διαιτησία, ήταν εγγύηση για ένα δυνατό φίνις. Όχι επειδή η ΑΕΚ πήρε τη νίκη στο 94 που πάντα κάνει τα πάντα ομορφότερα από τότε που ανακαλύφθηκε το ποδόσφαιρο. Αλλά για τον τρόπο με τον οποίο έπαιξε και κέρδισε το παιχνίδι.
Είχε ήδη σημαντικές απουσίες, έχασε τον Μαρσιάλ των 11 γκολ/ασίστ παραμονή του αγώνα, χάνοντας και όλη την δουλειά που είχε γίνει για σχήμα με τον Γάλλο σούπερ σταρ στην κορυφή της επίθεσης και ως κερασάκι στην τούρτα το παιχνίδι στράβωσε στην πρώτη καλή επίθεση του Ατρόμητου. Παρόλα αυτά η ΑΕΚ έδειξε υπομονή και ο Αλμέιδα πάντα έψαχνε την λύση μέχρι που την βρήκε στο τέλος με την τελευταία του έμπνευση. Το καθαρό μυαλό και το θάρρος του Ματίας να ανακατέψει τόσες φορές την τράπουλα με αλλαγές εσωτερικές και κανονικές είναι για μένα το πιο σημαντικό του αγώνα και θα το έγραφα ακόμη κι αν δεν έλαχε μπει το μαγικό γκολ στο τέλος παρότι η απώλεια των δύο βαθμών θα ήταν τεράστια. Ξεκίνησε πολύ νωρίς βλέποντας πως έπρεπε να φέρει τον Πινέδα στον άξονα κι ας μην ήταν ο Ορμπελίν στα γνωστά του επίπεδα. ΤΟ Λιούμπισιτς - Περέιρα δεν λειτουργούσε.
Μετά ψάχτηκε για την κορυφή της επίθεσης με πολλές εσωτερικές αλλαγές. Η ΑΕΚ χωρίς φορ σημείο αναφοράς στην περιοχή δημιούργησε πολλές ευκαιρίες, κάποιες από αυτές πολύ μεγάλες σε όλα τα διαστήματα του παιχνιδιού. Είτε με Ελίασον και Λιούμπι, είτε με Λαμέλα και Λιούμπι αλλά και στο τέλος με τον Τσιλούλη φορ. Είναι φανερό πως ο Ματίας είναι σε μεγάλη φόρμα από τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό και μετά και με τις 5 αποχωρήσεις παικτών έχει φύγει από την φάση να προσπαθεί να βρει τρόπο ώστε να διαχειριστεί ένα τεράστιο ρόστερ στο οποίο περίσσευαν από την εικοσάδα παίκτες όπως ο Τζούμπερ και ο Αμραμπατ αλλά είναι στη φάση να αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο τους πάντες, ακόμη και τον Τσιλούλη που ουδείς περίμενε ότι θα είναι στην ΑΕΚ μετά τον Ιανουάριο και ήδη έπαιξε και μάλιστα στο κρίσιμο διάστημα ενός κρισιμότατου αγώνα. Παρεμπιπτόντως όσοι έλεγαν για… αλχημείες. Με τον Ατρόμητο έκανε τις περισσότερες. Και η ομάδα νίκησε παίζοντας ωραίο ποδόσφαιρο. Με ανατροπή…
Ιδιαιτερα ανεβασμένοι είναι και παίκτες που κάποιοι βιάστηκαν να κρίνουν. Ο Περέιρα είναι το απόλυτο παράδειγμα. Ένας πραγματικός ηγέτης - μετρονόμος στον χώρο του κέντρου αλλά και αριστερά, άμα λάχει, όπως το Σάββατο. Ένας παίκτης που ποτέ δεν κρύβεται, που πάντα ζητάει την μπάλα και όλοι οι συμπαίκτες του χαίρονται να του την δίνουν. Η χημεία του με τον Πινέδα είναι εντυπωσιακή. Θα λείψει πολύ στην Τρίπολη. Αλλά θα βρεθεί λύση. Αν ο Αλμέιδα και οι παίκτες του είναι έτσι δεν θα λυγίσει η ΑΕΚ ούτε από το γεγονός πως έχει δεκάδες περισσότερες κάρτες από τους βασικούς της αντιπάλους. Η κάρτα στον Πινέδα το Σάββατο μιλάει από μόνη της. Το ότι και οι τρεις παίκτες που έφαγαν κίτρινη, σε ομάδα που είχε πάνω από 70% κατοχή, συμπλήρωσαν και θα χάσουν ένα αγώνα θα ήταν μεγάλη σύμπτωση. Και δεν πιστεύω στις συμπτώσεις…
