Η θητεία του Βαγγέλη Λιόλιου στην προεδρία της ΕΟΚ, είναι γεμάτη εκπλήξεις. Επειδή όποτε θεωρηθεί πως δεν έχει πιο χαμηλά για την αξιοπιστία του θεσμικού του ρόλου, έρχεται να ανοίξει νέο κεφάλαιο στο βιβλίο των ηθικών εκτροπών. Αυτό που θα συνοδεύει ιστορικά την πορεία του στο μπάσκετ ως του πιο εκτεθειμένου προέδρου Ομοσπονδίας που πέρασε από τη χώρα.
Οι… νέες περιπέτειες, ήρθαν πέντε μέρες πριν το τζάμπολ των τελικών της Α1 των γυναικών.
Πέντε μέρες πριν από τους τελικούς, ο Βαγγέλης Λιόλιος επιχείρησε αλλά δεν κατάφερε τελικά να περάσει κάτω από τα ραντάρ το πώς επέστρεψε από την Τουρκία, εκεί όπου πήγε για να στηρίξει την ομάδα του Αθηναϊκού.
Η ομάδα του Νίκου Χαρδαλιά ναύλωσε ιδιωτικό αεροπλάνο για να διευκολύνει την ομάδα ενόψει της ρεβάνς του Eurocup με τη Μερσίν καθώς δεν υπήρχε απευθείας πτήση. Πολύ καλά έκανε. Ο πρόεδρος της ΕΟΚ τι δουλειά είχε να μπει στην πτήση και μάλιστα χωρίς να πληρώσει; Είναι νόμιμο αυτό; Είναι ηθικό;
Αποτελεί ή όχι ευθεία παραβίαση και σηκώνει καταγγελία στην Επιτροπή Δεοντολογίας;
Προφανώς δεν είχε... άλλο τρόπο να ταξιδέψει, έστω τυπικά να μην ισοπεδώσει κάθε ηθική αξία του ρόλου του. Ως ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας δηλαδή, όχι ο αρχηγός ενός συστήματος που κάνει ό,τι γουστάρει, αδιαφορώντας για κάθε μορφή παραβίασης ισονομίας. Δίχως να υπολογίζει γυναίκες ή παιδιά σε σχολικό πρωτάθλημα μπροστά στην εκπλήρωση του όποιου σκοπού του.
Και το ερώτημα πλέον δεν είναι αν πρόκειται για ατόπημα. Αυτό δεν τίθεται προς συζήτηση. Είναι αν μιλάμε για μέγα ζήτημα ηθικής τάξεως. Μιας και ο επικεφαλής της ΕΟΚ, έδειξε σε όλους με ποια πλευρά είναι «δεμένος». Συνταξιδιώτης για την ακρίβεια. Δωρεάν φυσικά.
Γιατί εδώ δεν υπάρχει γκρίζα ζώνη. Όταν κατέχεις μια τόσο κρίσιμη θεσμική θέση, δεν αρκεί να είσαι σωστός, πρέπει να φαίνεσαι και αδιαμφισβήτητα σωστός. Η αρχή της «γυναίκας του Καίσαρα» δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι υποχρέωση. Και αυτή τη στιγμή καταπατάται με τον πιο προκλητικό τρόπο. Βέβαια ποιο το νόημα να ασχολείσαι με τη γυναίκα του Καίσαρα, όταν ο ίδιος ο... Καίσαρας διαρκώς δεν δείχνει την τιμιότητά του. Κι αν ο φίλαθλος έχει δεδομένη άποψη γι’ αυτόν -φίλαθλοι ακόμη και των πλευρών που απολαμβάνουν την εύνοια του συστήματος -το σοβαρό πρόβλημα είναι τι αντίκτυπο θα έχει αυτή η κίνηση σε αγώνες που αρχίζουν και θα κρίνουν την φετινή πρωταθλήτρια στην Α1 γυναικών. Από τη μία η συνταξιδιώτισσα πλευρά του Αθηναϊκού, από την άλλη η τιμωρημένη με απαγορεύσεις και ποινές, πλευρά του Παναθηναϊκού.
Δεν γίνεται πλέον να μιλάς για ουδετερότητα και την ίδια στιγμή να εμφανίζεσαι, να ταξιδεύεις και να συνδέεσαι -έστω και συμβολικά- με πλευρές που έχουν άμεσο συμφέρον από τις εξελίξεις. Δεν γίνεται να ζητάς εμπιστοσύνη όταν ο ίδιος δημιουργείς λόγους να αμφισβητείσαι.
Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η διαιτησία παύει να είναι απλώς ένα κομμάτι του παιχνιδιού. Με ορισμούς που προκαλούν, με αποφάσεις που σηκώνουν θύελλα αντιδράσεων, με μια γενικευμένη αίσθηση ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι εκρηκτική. Όταν ο πρόεδρος δεν κρατά ούτε τα προσχήματα, τότε κάθε σφύριγμα μπαίνει στο μικροσκόπιο και όχι άδικα.
Με τους διαιτητές μάλιστα, να έχουν δει τον πρόεδρο δίπλα στη μία ομάδα που καλούνται να σφυρίξουν. Κόντρα σε μια άλλη ομάδα, την οποία αρνήθηκε πεισματικά να την παρακολουθήσει στις ευρωπαϊκές της προσπάθειες. Αρνήθηκε να της επιτρέψει να έχει κόσμο σε κρίσιμες αναμετρήσεις. Συμβολικά έστω, είναι σα να έχει σταλεί ξεκάθαρο μήνυμα για το τι πρέπει να συμβεί.
Ο Παναθηναϊκός, ως ο μεγάλος αντίπαλος, βλέπει αυτές τις εικόνες -βλέπει τον πρόεδρο της ΕΟΚ δίπλα δίπλα με τον Περιφερειάρχη Νίκο Χαρδαλιά- και εύλογα αναρωτιέται: υπάρχει πραγματικά ίση μεταχείριση ή απλώς υποκρινόμαστε ότι υπάρχει; Υπήρξε ποτέ ίση μεταχείριση, ή ήταν ένα ακόμη παραμύθι που λέγαμε ρομαντικά στους εαυτούς μας, εθελοτυφλώντας για όσα ήταν μπροστά στα μάτια μας. Κυριολεκτικά απ’ την πρώτη αγωνιστική.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο αγωνιστικό. Είναι βαθιά θεσμικό. Είναι ζήτημα εμπιστοσύνης. Είναι το κατά πόσο το ίδιο το άθλημα διοικείται με κανόνες ή με «σχέσεις». Οι οποίες επιδεικνύονται με καμάρι. Σαν να λέει ο... Καίσαρας «αυτή είναι η γυναίκα μου, θα υποκλίνεστε είτε είναι τίμια είτε όχι». Μόνο που τέτοιες πρακτικές, θα ταίριαζαν περισσότερο σε προσωπικότητες τύπου Φράνκο ή Πινοσέτ. Αν κι αυτοί οι σκληροί δικτάτορες, θα απέφευγαν να ταξιδέψουν με αποστολή ομάδας πριν από τελικούς. Έτσι, για τα μάτια του κόσμου...
Αν αυτό δεν θεωρείται σκάνδαλο ηθικής τάξεως, τότε ο πήχης έχει πέσει τόσο χαμηλά που δεν υπάρχει πλέον μέτρο σύγκρισης. Με κανένα άθλημα, με καμία κατάσταση που έχει βιώσει ο αθλητισμός της χώρας.
Και τότε, το πρόβλημα δεν είναι ένα πρόσωπο. Είναι ολόκληρο το σύστημα.
Το ερώτημα αφορά πλέον ξεκάθαρα τον υφυπουργός αθλητισμού. Βλέπει τι συμβαίνει;
Η σημερινή αποκάλυψη του SDNA κρούει ξεκάθαρα καμπάνες καθώς παραβιάζονται οι κώδικες δεοντολογίας του αθλήματος.
Στα πόσα ατοπήματα και σκάνδαλα ηθικής τάξεως επεμβαίνει στο... δήθεν αυτοδιοίκητο όταν αυτό καταπατάται τόσο απροκάλυπτα;
