Ήταν κατάκοποι, κάθιδροι, διαλυμένοι, εξαντλημένοι, πιθανώς αφυδατωμένοι. Είχαν ακόμα 200 παλμούς, η αδρεναλίνη τρυπούσε τα μηνίγγια, αλλά κανείς δεν ήθελε, κανείς δεν σκέφτηκε να πάει για ντους.
Ο γηραιότερος όλων, ο Νικολάς Οταμέντι έδωσε χέρια και όλοι έπιασαν το σινιάλο. Οι μπλούζες έγιναν κασκόλ, σταδιακά όλοι έγιναν μια αγκαλιά, τα αποδυτήρια μεταμορφώθηκαν μέσα σε μία στιγμή, σε πέταλο.
Όλοι ήξεραν τα λόγια. Αυτό έλειπε δα...
Por Malvinas,
Por el Diego,
Por la última de Leo,
Argentina quiero verte bicampeón!
Για τα Μαλβίνας
Για τον Ντιέγκο,
Για το τελευταίο του Λέο,
Αργεντινή θέλω να σε δω πρωταθλήτρια κόσμου ξανά!
Στην Αργεντινή για κάθε παιδί που γεννιέται, υπάρχει το ίδιο όνειρο. Να φορέσει την φανέλα της μπιανκοσελέστε, δεν υπάρχει κάτι ανώτερο από αυτό.
Συνάμα όμως συμβαίνει κάτι μεταφυσικό. Κάθε παίκτης που φοράει την ασήκωτη φανέλα της Εθνικής Αργεντινής έχει μέσα του το ίδιο όνειρο. Να βγάλει λίγο αυτή τη φανέλα και να ξαναγίνει παιδί.
Να πάει στο πέταλο και να ουρλιάξει συνθήματα μαζί με τον όχλο. Να γίνει ένας από τους πολλούς, που θα φτιάξει αυτή την πύρινη λάβα που λιώνει τα πάντα.
Η Αργεντινή είναι η μοναδική εθνική που έχει παίκτες - οπαδούς. Παίκτες που πέρασαν από τα πέταλα, που μπολιάστηκαν με την νοοτροπία των barras, το ποδόσφαιρο της γειτονιάς όπου η νίκη είναι θέμα επιβίωσης, σεβασμού, λόγος ύπαρξης.
Στην Αργεντινή το ποδόσφαιρο, η Εθνική, το Μουντιάλ, δεν είναι αποκομμένο από την υπόλοιπη ζωή. Είναι μέρος της ζωής. Όχι, είναι η ίδια η ζωή.
Σχεδόν σε όλα τα συνθήματα ο Ντιέγκο και ο Λέο αναμειγνύεται με την πολιτική, με τον πόλεμο των Φώκλαντ, με την αδικία του 1990, με την ΦΙΦΑ, με την χρεοκοπία και το Δ.Ν.Τ.
Το ποδόσφαιρο είναι η ναυαρχίδα όλων, η ελπίδα, η προσμονή, το αποκούμπι, η λαχτάρα για δικαίωση.
Υπάρχει λόγος που ο Ντιέγκο και ο Μέσι έχουν αποκτήσει θεολογική υπόσταση στην χώρα. Είναι οι λυτρωτές, οι μπροστάρηδες, οι ηγέτες, οι στρατηγοί, οι τιμωροί, οι μεγαλύτεροι όλων, αυτοί που κάνουν μία πάμφτωχη και χρεοκοπημένη χώρα να νιώθει η πλουσιότερη στον κόσμο.
Είναι αυτοί που πήραν εκδίκηση από τους Άγγλους για τους νεκρούς στα νησιά Μαλβίνας (Φώκλαντς τα λένε οι Άγγλοι) είναι αυτοί που έβγαλαν γλώσσα στο κατεστημένο, αυτοί που ξεκίνησαν ξυπόλητοι, γεννήθηκαν νάνοι και μεταμορφώθηκαν σε γίγαντες!
Είναι η μοναδική εθνική που δεν έχει φιλάθλους, αλλά οπαδούς. Ορκισμένους οπαδούς με ξεχωριστά τραγούδια μόνο για την εθνική.
Soy Argentino, es un sentimiento que no puedo parar
«Είμαι Αργεντινός. Είναι ένα συναίσθημα που δεν μπορώ να σταματήσω», λέει το υπέροχο Olé, olà που βγήκε για το Μουντιάλ 2006 και κάνει την κερκίδα να πάλλεται.
Είναι η μοναδική εθνική που κάθε τέσσερα χρόνια έχει έναν νέο ύμνο, ειδικά φτιαγμένο για να συντροφεύσει την περπατησιά της στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Το 2014 οι Βραζιλιάνοι έβγαζαν αφρούς από το στόμα, ακούγοντας το «Brasil decime que se siente», που τελείωνε με την υποσημείωση ότι ο Μαραντόνα είναι ανώτερος του Πελέ;
Αυτή τη φορά ο ύμνος λέγεται La Cuarta estrella, το τέταρτο αστέρι.
Κι όλη η Αργεντινή ξέρει τους στίχους απ’ έξω κι ανακατωτά. Διότι οι στίχοι είναι η ίδια η Αργεντινή.
Soy hincha de la Selección (είμαι οπαδός της Εθνικής)
La aliento con el corazón (την υποστηρίζω με όλη μου την καρδιά)
Ganamos la tercera con Lionel (κερδίσαμε το τρίτο με τον Λιονέλ)
Queremos ser campeones otra vez (θέλουμε να γίνουμε πρωταθλητές ακόμα μια φορά)
Y 32 años después (32 χρόνια μετά)
La Scaloneta va a vengar (η Σκαλονέτα θα πάρει εκδίκηση)
La Copa que le robaron al diez (για το κύπελλο που έκλεψαν από το δέκα)
La que no nos dejaron levantar (αυτό που δεν μας άφησαν να σηκώσουμε)
Quiero ver la cuarta estrella (θέλω να δω το τέταρτο αστέρι)
Brillar en la camiseta (να λάμπει στη φανέλα)
Soy argento de la cuna hasta el cajón (είμαι Αργεντινός από την κούνια ως τον τάφο)
Por Malvinas, por el Diego (για τα Μαλβίνας, για τον Ντιέγκο)
Por la ultima de Leo (για το τελευταίο του Λέο)
Argentina quiero verte bicampeón (Αργεντινή θέλω να σε δω πρωταθλήτρια ξανά)
Μόνο που αυτό είναι ένα σύνθημα για πριν ή μετά το γήπεδο. Για την μάχη, υπάρχει ένα ειδικό εμβατήριο. Αν το ακούσεις, ξέρεις ότι κάποιος έχει πατήσει το κόκκινο κουμπί, το panic button. Είναι η τελευταία, η έσχατη λύση βγαλμένη από τα βάθη της ψυχής. Είναι η ακροτελεύτια προσπάθεια, όταν όλα μοιάζουν χαμένα.
Λίγο μετά το 1-0 από τον Γκόρντον όλα έμοιαζαν χαμένα. Όπως έμοιαζαν χαμένα και μετά το 2-0 της Αιγύπτου. Είχε έρθει η ώρα για τα μεγάλα μέσα.
Το σινιάλο εξαπλώθηκε μέσα σε δευτερόλεπτα σε όλο το γήπεδο. Ένα ανατριχιαστικό σύνθημα, με τον πιο πωρωτικό ρυθμό που υπάρχει.
Ohhhh Argentina vamos,
Ohhhhhh
Oh Argentina vamos,
Ponga huevos,
Que ganamos...
Και ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Μέχρι που όλο το γήπεδο έγινε μία φωνή, απόκοσμη, διαπεραστική, πύρινη.
Δεν είναι παρά μερικές λέξεις βγαλμένες από τα έγκατα της ψυχής.
Ωωωωωωωωω, Αργεντινή πάμε!
Ωωωωωωωωω….
Ωωωωωωωωω, Αργεντινή πάμε!
Βάλτε αρχ….α και θα κερδίσουμε!
Δωρικό. Απλό και βαθύ συνάμα.
Το γήπεδο κατηφόρισε. Οι Άγγλοι στην εξέδρα βουβάθηκαν. Το μυαλό του Τούχελ παρέλυσε. Ο Λιονέλ Μέσι και η παρέα του άρχισαν να πολιορκούν από παντού. Σφυροκόπημα.
Μετά από κάθε χαμένη ευκαιρία, τα ντεσιμπέλ όλο και ανέβαιναν. Το ίδιο και το ίδιο και το ίδιο σύνθημα. Λούπα. Ασταμάτητα.
Ohhhh Argentina vamos,
Ohhhhhh
Oh Argentina vamos,
Ponga huevos,
Que ganamos...
Δεν γινόταν να μην γυρίσει. Τα δύο γκολ της ανατροπής δεν τα έβαλε ούτε ο Έντσο, ούτε ο Λαουτάρο. Τα έβαλε το ίδιο το ποδόσφαιρο, ως ανταμοιβή για όσα του έχει προσφέρει η Εθνική Αργεντινής. Για το χρώμα, για το τραγούδι, για την αφοσίωση, για την μοναδική υποστήριξη, που προσφέρουν οι οπαδοί της «μπιανκοσελέστε», όπου κι αν παίζει αυτή.
Κατά βάθος, όσοι αγαπάμε το ποδόσφαιρο δεν αγαπάμε ούτε τον Μαραντόνα, ούτε τον Μέσι.
Αγαπάμε, θαυμάζουμε, ζηλεύουμε την αγάπη των Αργεντινών προς τα πρόσωπα τους, προς την Εθνική τους.
Αγαπάμε το συναίσθημα, το πάθος, την δοτικότητα τους.
Χαιρόμαστε με τη χαρά τους, γιατί είναι περισσότερη από οποιονδήποτε άλλων στον κόσμο.
Είναι λόγος ύπαρξης. Ανάγκη...
