Αρχικά να δεχθούμε πως έχουμε δημοκρατία και όλοι μπορούν να εκφράζουν τη γνώμη τους, να ασκήσουν την κριτική τους και να εκφέρουν την γνώμη τους για οποιοδήποτε θέμα τους αφορά. Αθλητικό, πολιτικό, πολιτιστικό και ό,τι άλλο θέλει ο καθένας.
Μέχρι εκεί όλα καλά. Τι γίνεται όμως όταν η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης γίνεται «όπλο» στα χέρια κάποιων επωνύμων που θέλουν να βρίσουν, να λασπολογήσουν κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία; Εδώ σε θέλω κυρία Δίωξη…
Διότι η δημόσια κριτική με αποδέκτη τον πρόεδρο και τους παίκτες της αντίπαλης ομάδας είναι κατανοητή. Υπάρχει αντιπαλότητα, τίτλοι παίζονται, το να καταφέρεις να δημιουργήσεις ένα πρόβλημα στον αντίπαλο και να δημιουργήσεις μία αναστάτωση, έστω και με δυσκολία, είναι κάτι που καταπίνεται.
Ας το ξεδιαλύνουμε ακόμα περισσότερο. Είναι κοινώς αποδεκτό πως η κατάσταση στο Χ (πρώην Twitter για τους ρομαντικούς) έχει ξεφύγει εντελώς. Γράφονται πράγματα που ξεπερνούν τα όρια της άποψης, της κριτικής και την εκφοράς γνώμης. Υπάρχει ασυδοσία κοινώς.
Ο καθένας πίσω από έναν fake λογαριασμό πλέον μπορεί να γράψει ό,τι θέλει, να κατηγορήσει ευθέως τον άλλον για ό,τι κατεβάσει η γκλάβα του και να δημιουργήσει ένα trend. Χωρίς συνέπειες, ποινικές ή οικονομικές.
Αρχικά να δεχθούμε πως ο αθλητισμός είναι ένα μέσο διασκέδασης. Που έχει ως απόρροια να πειράζονται οι φίλοι μεταξύ τους, ο καθένας να υποστηρίζει την δική του ομάδα και πλευρά και να την λέει στον άλλον όταν κερδίζει. Φυσιολογικά όλα μέχρι εδώ. Και έτσι είναι ο αθλητισμός. Έχει χαρές και λύπες, αλλά δεν σου διαμορφώνει την καθημερινότητα, ούτε θα σε βοηθήσει όταν κληθείς να πληρώσεις λογαριασμούς και υποχρεώσεις.
Το τελευταίο διάστημα όμως παρατηρείται έντονη κλιμάκωση που φτάνει στα όρια της χυδαιότητας. Τα χτυπήματα είναι απανωτά και έχουν αυξήσει την τοξικότητα σε ακραίο σημείο. Με κάθε τρόπο. Αντίπαλοι είναι εντός γηπέδου, θα ρίχνουν το δηλητήριο τους, είναι έως ένα σημείο και λογικό. Γιατί αν πιστεύει κάποιος πως οι φίλοι της Ρεάλ μπορούν να χαίρονται με τις νίκες της Μπαρτσελόνα και το αντίθετο, μάλλον είναι από άλλον πλανήτη.
Μπαρτσελόνα είπαμε; Θυμάστε το σκάνδαλο που είχε ξεσπάσει στις τάξεις των Καταλανών με το Τwitter τότε, όταν η διοίκηση «συνελήφθη» επ αυτοφώρω να βρίσκεται πίσω από χυδαία τουίτ εναντίον συγκεκριμένων στελεχών.
Κι εδώ φαίνεται πως είμαστε στον προθάλαμο μιας ολόκληρης κατάστασης που έχει στηθεί. Γιατί τα «πάθη» οδήγησαν σε μοιραία λάθη. Και είτε οδηγείς Porsche πολυτελείας είτε οδηγείς ΚΙΑ αργά ή γρήγορα θα φτάσεις στον προορισμό σου.
Το talk of the town, λοιπόν, στο περίφημο Χ το τελευταίο διήμερο είναι η εξαφάνιση λογαριασμών και ειδικά ενός συγκεκριμένου. Που εδώ και κάποιες ώρες αγνοείται και που το χρώμα που φοράει η Αγγελική Νικολούλη όταν βρίσκει κάποιον αγνοούμενο ταιριάζει γάντι.
Γάντι είπαμε; Όπως αυτό που κάποιος πετάει όταν θέλει μία μάχη; Απολύτως σωστά. Γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε πέρα από τα χτυπήματα στον εχθρό και με έναν εμφύλιο, με χτυπήματα κάτω από τη ζώνη στον απέναντι. Απέναντι εννοούμε απέναντι κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά. Κι άντε η κριτική ακόμα και η κακόπιστη ή οξεία ή κάτω από τη μέση να είναι μέρος του προγράμματος. Αν όμως χλευάζεις παιδιά ή γυναίκες αντιπάλων, είσαι απλά αξιοθρήνητος.
Κάπως έτσι το κόκκινο πάθος εξαφανίστηκε το τελευταίο διήμερο. Αφού πρώτα (νόμιζε ότι) είχε σβήσει τα ίχνη της λάσπης.
Τώρα έμειναν τα δύο Πόκεμον μόνα τους. Νομίζουν ότι όλα είναι φορφάν και ποτέ δεν θα τους έπιαναν. Μαζί με τον άλλον μάγκα 160 εκατοστών που πέρυσι έβριζε χυδαία από την πρώτη πρώτη σειρά κι ανήκει και στο στενό κύκλο. Απέναντι απέναντι κάθονται στο γήπεδο. Για φανταστείτε να είναι ο ένας στην κορυφή της πυραμίδας, ο άλλος να κάθεται στο τραπέζι της γραμματείας και ο τρίτος να είναι χορηγός. Και όλοι μαζί να βρίζουν τους ίδιους ανθρώπους εμμονικά.
Τα στοιχεία συγκεντρώνονται ένα ένα μετά την έγκληση που έχει κατατεθεί και όταν θα κουμπώσει όλο το παζλ ετοιμαστείτε για έκρηξη που θα ακουστεί σε όλη την Ευρώπη. Με πυρήνα και οργάνωση που θα ξεσκεπάσει και στον τελευταίο αφελή την στρεβλή εικόνα που υπήρχε μέχρι πρότινος στην κοινή γνώμη.
