Στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης του στην Τίνα Μιχαηλίδου και στο parapolitika.gr, ο γνωστός stand up comedian τονίζει ότι χαρακτήρας του «Τάκη Βαρδούκα» αντιπροσωπεύει τον τρόπο ζωής που προτιμά, απλό και αυθεντικό, κοντά στη φύση και τα απλά πράγματα.
Παράλληλα, μιλά για τους γονείς και την σύντροφό του Εύα – της οποίας την γνώμη εμπιστεύεται απόλυτα - και αναφέρει χιουμοριστικά ότι θα κατέβαινε στην πολιτική γιατί «δεν μου αρέσει αυτό το apolitique που έχουν πολλοί άνθρωποι».
Προτιμά να βοηθά και ας εξαπατηθεί
Ο Αλέξανδρος Τσουβέλας παραδέχεται πως η ανάγκη να σταθεί δίπλα στους άλλους είναι ένα από τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν περισσότερο. Όχι γιατί θεωρεί τον εαυτό του γενναιόδωρο, αλλά γιατί δυσκολεύεται να μείνει αμέτοχος όταν βλέπει έναν άνθρωπο να έχει ανάγκη.
«Είμαι στήριγμα. Αν κάποιος έχει ένα πρόβλημα, ξέρει. Αυτό είναι το πρόβλημά μου. Άμα δω έναν άνθρωπο να έχει μια ανάγκη, ένα πρόβλημα, υποχρεώνομαι», λέει, εξηγώντας πως προτιμά να ρισκάρει να εξαπατηθεί, παρά να γυρίσει την πλάτη σε κάποιον που ίσως τον χρειάζεται πραγματικά.
Η πίστη κατέχει πρωταρχικό ρόλο στη ζωή του - «Προσεύχομαι κάθε βράδυ»
Μεγαλωμένος σε μια οικογένεια όπου ο πατέρας του έγινε ιερέας όταν ο ίδιος ήταν 14 ετών, ξεκαθαρίζει πως τίποτα δεν του επιβλήθηκε. «Δεν μας πίεσε ποτέ ο πατέρας μου. Ούτε για νηστεία, ούτε για προσευχή», λέει, εξηγώντας πως η σχέση του με την πίστη είναι μια καθαρά προσωπική επιλογή. Σήμερα, όπως αποκαλύπτει, προσεύχεται κάθε βράδυ.
«Δεν υπάρχει βράδυ που δεν έχω προσευχηθεί, για τους άλλους, όχι για μένα. Προσεύχομαι να είναι καλά όλοι οι άνθρωποι που αγαπάω», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Οι γονείς του παρακολουθούν τη διαδρομή του, όμως αναφέρει ότι υπάρχει ένα κομμάτι της δουλειάς του που δεν θέλει να δουν ποτέ: τις stand-up παραστάσεις του, γιατί «βρίζει πολύ».
«Εμπιστεύεται απόλυτα την γνώμη της Εύας
Υπάρχει, όμως, ένας άνθρωπος του οποίου τη γνώμη εμπιστεύεται απόλυτα: η σύντροφός του, Εύα.
Είναι εκείνη που δεν θα διστάσει να του πει όταν κάτι δεν της αρέσει, χωρίς ωραιοποιήσεις και χωρίς δεύτερες σκέψεις. Και ίσως γι' αυτό η γνώμη της έχει για εκείνον ιδιαίτερη βαρύτητα. Όχι μόνο γιατί είναι δίπλα του, αλλά γιατί, όπως εξηγεί, έχει την εμπειρία και την καλλιτεχνική παιδεία να ξεχωρίσει το αληθινό από το επιφανειακό.
Τα καλοκαίρια στο χωριό του στην Άρτα
Αν η σκηνή είναι το μέρος όπου διοχετεύει όλη του την ενέργεια, το χωριό του είναι το προσωπικό του καταφύγιο, το μέρος όπου ξεκουράζεται, αποφορτίζεται και γεμίζει ξανά τις μπαταρίες του.
Κάθε καλοκαίρι, ο Αλέξανδρος Τσουβέλας επιστρέφει στη Μεγαλόχαρη Άρτας, αφήνοντας για λίγο πίσω του τα γεμάτα θέατρα, για να περάσει χρόνο με την Εύα, τους παππούδες του και τους ανθρώπους του χωριού.
Εκεί η καθημερινότητα κυλά διαφορετικά. Το πρόγραμμά του περιλαμβάνει ποτάμι, πανηγύρια, μπιρίμπα και φαγητό από τον κήπο, χάνοντας εντελώς την αίσθηση του χρόνου. «Στο χωριό μου η ώρα είναι 11 και μετά από μία ώρα είναι… 11 και 5», λέει γελώντας. Η συζήτηση τον ταξιδεύει πίσω στα παιδικά του χρόνια, στη Μεγαλόχαρη Άρτας και στις στιγμές που έζησε δίπλα στους παππούδες του.
Ανάμεσα στις πιο ζωντανές αναμνήσεις του ξεχωρίζει μια ιστορία που ακόμη τον κάνει να γελά. Όπως παραδέχεται, ένα από τα αγαπημένα του παιχνίδια ήταν να βάζει επίτηδες τον παππού και τη γιαγιά του να τσακώνονται, σκαρώνοντας απίθανες ιστορίες.
«Η επιτυχία είναι κάτι χαοτικό»
Παρότι ο Αλέξανδρος Τσουβέλας γεμίζει θέατρα και οι παραστάσεις του συγκεντρώνουν χιλιάδες θεατές, αποφεύγει να χαρακτηρίσει τον εαυτό του επιτυχημένο. «Η επιτυχία είναι κάτι χαοτικό. Είναι κάτι που έχει να κάνει με τη ζωή που έχουν επιλέξει άλλοι για εμάς. Δεν την πιστεύω», λέει χαρακτηριστικά.
Για τον ίδιο, η επιτυχία δεν είναι μια στιγμή ούτε ένας αριθμός εισιτηρίων. Είναι κάτι εύθραυστο, που μπορεί να ανατραπεί από τη μια μέρα στην άλλη. «Μπορείς να πεις ότι στον τομέα μου έχω πετύχει. Αλλά αν αύριο πω μια κοτσάνα που ακυρώσει ό,τι έχω φτιάξει και με πετάξουν σε μια γωνιά, είμαι επιτυχημένος;» αναρωτιέται.
Αυτό που αναγνωρίζει, ωστόσο, είναι ότι κάθε επιλογή έχει το κόστος της. «Είμαι ταγμένος στη δουλειά μου και δεν υπάρχει καμία προσωπική ζωή», παραδέχεται. Χιλιάδες χιλιόμετρα στον δρόμο, ατελείωτες ώρες δουλειάς και χρόνια έλλειψη ύπνου είναι το τίμημα μιας ζωής που έχει επιλέξει συνειδητά.
Η επιλογή αυτή, όπως παραδέχεται, έχει αντίκτυπο και στις προσωπικές του σχέσεις. Οι ατελείωτες ώρες δουλειάς και οι συνεχείς μετακινήσεις αφήνουν ελάχιστο χώρο για φίλους και κοινωνικές στιγμές. Ωστόσο, ο ίδιος δεν φαίνεται να το βιώνει ως απώλεια. Αντιθέτως, εξηγεί πως ήταν ανέκαθεν άνθρωπος των λίγων και ουσιαστικών σχέσεων. Η στάση αυτή συνδέεται και με τον τρόπο που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής.
Δηλώνει βαθιά εσωστρεφής και επιλέγει να διαχειρίζεται μόνος του όσα τον βαραίνουν. «Δεν μου λείπει το ότι δεν έχω φίλους…Τα προβλήματά μου θα τα λύσω εγώ. Μόνος μου», λέει, εξηγώντας πως μόνο ένας πολύ μικρός κύκλος ανθρώπων γνωρίζει τι πραγματικά τον απασχολεί. «Η κοινοποίηση των προβλημάτων, για μένα, σε άλλους ανθρώπους μόνο προβλήματα μπορεί να φέρει», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Αλκοόλ και τζόγος
Στη συνέχεια, ο Αλέξανδρος Τσουβέλας μιλά με ειλικρίνεια και για τις εξαρτήσεις που πέρασαν από τη ζωή του. Παραδέχεται πως ο τζόγος ήταν η πιο δύσκολη, ενώ το αλκοόλ το σταμάτησε όταν κατάλαβε ότι άρχισε να γίνεται συνήθεια. «Είπα "ώπα". Πάει αυτό.» Για τον τζόγο, όμως, χρειάστηκε μεγαλύτερη προσπάθεια.
Οι αθλητικές εκπομπές, οι ατελείωτες συζητήσεις για στοιχήματα και κυρίως η μοναξιά των περιοδειών τον έφεραν πιο κοντά σε αυτή τη συνήθεια. «Τελείωνα διπλή παράσταση, πήγαινα μόνος στο ξενοδοχείο και ασχολούμουν με αυτό.» Σήμερα, όπως λέει, μπορεί να παίξει ένα στοίχημα χωρίς να γίνεται εμμονή. «Το έδιωξα μόνος μου», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Ο Αλέξανδρος Τσουβέλας δεν ανήκει σε εκείνους που πιστεύουν ότι η επιτυχία λύνει τα πάντα. Αναγνωρίζει πως αλλάζει την καθημερινότητα και φέρνει μεγαλύτερη οικονομική άνεση, όμως μέχρι εκεί. «Τα προβλήματα των σχέσεων, το άγχος, τα ψυχολογικά... όλα αυτά μένουν», λέει, ξεκαθαρίζοντας πως η αναγνωρισιμότητα δεν αποτελεί εισιτήριο για μια πιο εύκολη ζωή. Το ίδιο επιφυλακτικός δηλώνει και απέναντι στη λογική της διαρκούς αισιοδοξίας «Δεν μπορώ την επιτηδευμένη χαρά», λέει, εξηγώντας πως ο καθένας κουβαλά τις δικές του δυσκολίες.
Αυτό που πιστεύει, όμως, είναι πως, αν σταθείς πρώτα εσύ στα πόδια σου, τότε μπορείς να σταθείς πραγματικά και δίπλα στους άλλους. «Αν δεν μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου, δεν μπορείς να βοηθήσεις έναν συνάνθρωπό σου». Και μπορεί για τους περισσότερους να είναι ο άνθρωπος του «χαβαλέ», εκείνος όμως έχει άλλη άποψη. «Τη λέξη "χαβαλές" τη σιχαίνομαι…Δεν κάνω χαβαλέ. Κάνω χιούμορ επαγγελματικά», λέει χαρακτηριστικά, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι το χιούμορ δεν είναι επιφανειακή διασκέδαση, αλλά ένας διαφορετικός τρόπος να βλέπεις και να αφηγείσαι τη ζωή.
«Θα κατέβαινα στην πολιτική, μπορεί να φτιάξω και το δικό μου κόμμα»
Η κουβέντα δεν θα μπορούσε να μην περάσει και από την πολιτική, με τον Αλέξανδρο Τσουβέλα να απαντά κι εδώ με χιούμορ.
«Κάποια στιγμή, όταν θα τελειώσω τα αστεία για το προσωπικό μου όφελος, θα πουλήσω την αγάπη του κόσμου κατεβαίνοντας κάπου υποψήφιος», λέει γελώντας, ενώ δεν διστάζει να συμπληρώσει:
«Θα κατέβαινα στην πολιτική. Μπορεί να φτιάξω και το δικό μου κόμμα». Το χιούμορ, ωστόσο, δεν αναιρεί τις απόψεις του. Ο Αλέξανδρος Τσουβέλας θεωρεί πως όλοι πρέπει να έχουν θέση για όσα συμβαίνουν γύρω μας και δεν του αρέσει η ουδέτερη στάση, ειδικά όταν αυτή επιλέγεται μόνο και μόνο για να μη δυσαρεστηθεί κανείς.
«Δεν μου αρέσει αυτό το apolitique που έχουν πολλοί άνθρωποι, ούτε οι άνθρωποι των social media που δεν παίρνουν θέση για να μη χαλάσουν καρδιές ή χορηγίες. Θέλω να έχω τη θέση μου και την άποψή μου, για να έχει και νόημα η ύπαρξή μου», λέει χαρακτηριστικά.
Ο ίδιος ξεκαθαρίζει πως δεν βασίζει τις παραστάσεις του στην πολιτική σάτιρα, καθώς προτιμά ιστορίες που αντέχουν στον χρόνο από αστεία που εξαντλούνται μαζί με την επικαιρότητα. «Με αφορά περισσότερο να είμαι εγώ το κωμικό θύμα των πραγμάτων», εξηγεί.
Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι ο εκάστοτε πρωθυπουργός μένει εκτός σάτιρας. Όπως λέει, πρόκειται για το πρόσωπο που κυβερνά και, ως εκ τούτου, βρίσκεται αναπόφευκτα στο επίκεντρο της δημόσιας κριτικής και του χιούμορ.
