Ο Ανδρέας πρόσφατα έκλεισε τα εννιά. Από πέρσι μαθαίνει να παίζει πιο συστηματικά το ποδόσφαιρο, συμμετέχοντας σε τοπική ακαδημία του χωριού που ζούμε εκτός Θεσσαλονίκης, για να το μάθει και να το χαίρεται καλύτερα κι όχι για να γίνει ποδοσφαιριστής. Νομίζω πως του μαθαίνω να αγαπά τον ΠΑΟΚ, ανυστερόβουλα και δίχως μισαλλοδοξία. Τον έχω πάρει μαζί μου στην Τούμπα σε παιχνίδια κυπέλλου και μόνο απέναντι σε ομάδες χαμηλής αντιπαλότητας. Δε του έχω μάθει κάποιο από τα συνθήματα που είναι ακατάλληλα για την ηλικία του και δεν τον πιέζω ποτέ να δει ματς μαζί μου στην τηλεόραση: το κάνει μόνο όταν και εάν θέλει.
Ο Ανδρέας ζει παρόλα ταύτα μέσα στην οικογένειά μας, λαμβάνοντας όπως όλα τα πανέξυπνα παιδιά αυτής της εποχής, ερεθίσματα από την ατμόσφαιρα, τις συζητήσεις των ενηλίκων γύρω του, τα... εξώδικα του Ολυμπιακού που έρχονται σπίτι, την ειδησεογραφία που δυστυχώς στο σπίτι μας συχνά είναι αδύνατο να ξεριζωθεί ακόμη κι από το οικογενειακό τραπέζι. Ο Ουάρντα για παράδειγμα, είναι από τους αγαπημένους του. Φωτογραφήθηκε μαζί του στο γήπεδο, γουστάρει την αφάνα του, στεναχωρήθηκε όταν έφυγε δανεικός και συνεχίζει να τον συμπαθεί ιδιαιτέρως και να τον περιμένει πίσω. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πως η είδηση της επίθεσης που δέχθηκε ο Αιγύπτιος, σφήνωσε στο μυαλό του Ανδρίκου.
Την Κυριακή το πρωί, για απολύτως πρώτη φορά, ήρθε και μου είπε: “Δε θέλω να πας στο γήπεδο”.
“Πως κι έτσι;”
“Φοβάμαι να μη σε ψάχνουν εκείνοι που κυνήγησαν τον Ουάρντα...”
Μετά το αρχικό μου ξάφνιασμα, τον καθησύχασα βεβαίως, εξηγώντας του παράλληλα πως δε γίνεται να επιτρέπουμε σε κανέναν στη ζωή να μας τρομάζει, αλλά η αλήθεια είναι πως αυτό το μικρό οικογενειακό Κυριακάτικο συμβάν, “έγραψε” μέσα μου πολύ περισσότερο από την Οσκαρική παράσταση του Γκαρθία (καλά να γίνει γρήγορα ο άνθρωπος, γιατί είχα μια θειά στο χωριό, που από σχίσιμο στο φράχτη έπαθε τέτανο και πέθανε, ογδοντατριώ χρονώ) , την κατάντια... κοτζάμ Ολυμπιακού, τα δημόσια και τα ιδιωτικά θεραπευτήρια, την σπουδή και πάλι των βλακών της ενοικιαζόμενης αρθρογραφίας να εξισώσουν, να συμψηφίσουν, να λερώσουν τα μυαλά μας.
Κι επειδή το σύμπαν έχει χιούμορ, ήρθε το βράδυ της Δευτέρα ο Τρελό-Αμρ να μου ξαναφέρει την ισορροπία μου, να σφραγίσει με τη γκολάρα του την αγωνιστική, θυμίζοντας σε όλους πως ό,τι κι αν βολεύει, όσο και να πασχίσουν, ό,τι και να σκαρφιστούν, όσοι κι αν πιαστούν αγκαζέ, το ποδόσφαιρο θα θριαμβεύσει στο χορτάρι.
Και στο χορτάρι θα μιλήσει ο καλύτερος, γιατί δεν υπάρχουν αθλητικοί ψευτο - δικαστές της πλάκας πια, αλλά κανονικοί δικαστικοί. Και δεν υπάρχουν Γκιρτζίκηδες για να τους σώσουν, αλλά καθαροί άνθρωποι του ποδοσφαίρου στην ΕΠΟ. Και μπορώ να δείξω και τη γκολάρα του Ουάρντα στον Ανδρέα και να του δώσω να καταλάβει, πως το καλό στο τέλος θα νικήσει.
