Ολοκληρώθηκε η κανονική περίοδος για τον ΠΑΟΚ, με την ομάδα του Ράζβαν Λουτσέσκου να εξελίσσεται μέρα με τη μέρα. Ο αγώνας στη Λαμία, είναι ενδεικτικός του πως λειτουργεί ο ΠΑΟΚ πλέον. Πως η εικόνα του δεν αλλοιώνεται πραγματικά, ακόμα και όταν δεν παίζουν οι τέσσερις ηγέτες του, Κούρτιτς, Ζίφκοβιτς, Βιεϊρίνια και Κρέσπο.
Με ευρωπαϊκό παιχνίδι που φέρνει υπέρβαση μπροστά του, σε δύσκολο αγωνιστικό χώρο λόγω βροχής, με αρκετά νέα πρόσωπα, με ντέρμπι που προηγήθηκε που έπαιζε με παίκτη λιγότερο για 75 λεπτά, απέναντι σε μία ομάδα που καιγόταν για να σώσει τη χρονιά, ο ΠΑΟΚ κυριάρχησε από το πρώτο λεπτό, απειλούσε μόνο αυτός και για μία αγωνιστική ώρα είχε πετύχει τα γκολ με τους Ζαμπά – Μιχαηλίδη και θα μπορούσε να πετύχει ένα τρίτο στη μεγάλη ευκαιρία του Βραζιλιάνου από τη δημιουργία του Σάστρε.
Προφανώς και το τελευταίο ημίωρο δεν θα μπορούσε να είναι στα ίδια επίπεδα, όμως η δουλειά έγινε όπως την προγραμμάτισε ο προπονητής.
O ΠΑΟΚ είχε πρωταγωνιστή τον Ζαμπά που καιρό τώρα πιστεύω πως στα αριστερά είναι πιο αποδοτικός αλλά δεν υπάρχει χώρος, είχε παίκτη κλειδί μετά από καιρό τον Ομάρ που έλεγξε τον ρυθμό και είχε πολλές ποιοτικές στιγμές και από εκεί και πέρα τα περισσότερα παιδιά ήταν σοβαρά.
Αυτό που έχω να πω αγωνιστικά, είναι πως ο ΠΑΟΚ εξελίχθηκε στη διάρκεια της σεζόν, πάτησε σε σωστές βάσεις και το μέλλον θα είναι σίγουρα καλό. Πλέον, ψάχνει την υπέρβαση στην Ευρώπη, ψάχνει την κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδος και πλέον, προγραμματίζει το μέλλον του. Η εικόνα της ομάδας, προφανώς και δικαιώνει τους υποστηρικτές της επιστροφής του Ράζβαν. Ήταν η πλέον σοβαρή απόφαση που πήρε το κλαμπ και ο Ιβάν Σαββίδης και ακολουθεί αυτή του Ζοσέ Μπότο.
Δεν θα ασχοληθώ με τα ποδοσφαιρικά του ΠΑΟΚ άλλο, αλλά θα πιάσω μία άλλη παράμετρο. Την αντιμετώπιση που τυγχάνει όπου κι αν παίζει, σε όποιο άθλημα και αν συμμετέχει.
Το μεσημέρι στη Λαμία, η Κ19 του ΠΑΟΚ, αντιμετώπισε την αντίστοιχη της τοπικής ομάδας. Εμφανώς επηρεασμένοι από το κλίμα κατά του ΠΑΟΚ οι τοπικοί μπαμπάδες εκεί, έβριζαν χυδαία τους νεαρούς παίκτες του Δικεφάλου, δημιουργούσαν εντάσεις ανά πάσα στιγμή με συμμέτοχο τον προπονητή της τοπικής ομάδας και το αποκορύφωμα, μετά το τέλος του αγώνα, διαπιστώθηκε πως κλάπηκαν έξι κινητά νεαρών παικτών του ΠΑΟΚ.
Χθες, στο Ιβανώφειο, ενώ υπάρχει ο νόμος για το 50%, το γήπεδο εξαρχής είναι υπεράριθμο αλλά η αστυνομία σφυρά αδιάφορα όπως και οι διαιτητές. Στο ημίχρονο αφού διαπιστώνουν πως ξεφτιλίζονται άπαντες, αποφασίζουν να εκκενώσουν το γήπεδο. Ο ΠΑΟΚ θέλει να παίξει αλλά οι άνθρωποί του τρώνε μπινελίκια από τον κάθε τυχάρπαστο χωρίς καμία απολύτως προστασία. Εν τέλει, παρακαλάνε να γίνει το παιχνίδι, το παίζουν και το κερδίζουν. Ο Τολιόπουλος που βιώνει αυτή την κατάσταση, βάζει τρία τρίποντα, παίρνει ουσιαστικά μόνος του το παιχνίδι και πανηγυρίζει εντελώς μπασκετικά. Γύρισε και κοίταξε την κερκίδα απλά. Ο καθένας μπορεί να βρίζει, να ξεφτιλίζει ανθρώπους του ΠΑΟΚ αλλά οι αθλητές του δεν μπορούν να πανηγυρίσουν.
Γενικά υπάρχει μένος για τον ΠΑΟΚ. Από αντιπάλους, από θεσμικούς φορείς, από Φιλιππινέζες, από ΜΜΕ. Οι ομάδες μας είναι η απάντηση. Δεν χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο.
Το να μας κουνάνε το δάχτυλο όλοι αυτοί, απλά μας συσπειρώνει. Τα αφηγήματα, τα χρειάζονται τα λαμόγια και οι ανύπαρκτοι.
Το να έχει ο ΠΑΟΚ απέναντί του δημοσιογραφικές κατευθυνόμενες απάτες, εκδότες που στηρίζονται σε κρατικά προγράμματα και όχι στην αξία τους, οπαδούς δεκάδων ΑΦΜ και Φιλιππινέζες, είναι το μεγαλύτερο παράσημο που θα μπορούσε να έχει.
Και αυτό που είμαι σίγουρος πως στο τέλος θα συμβεί, είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που επιδιώκουν.
Κλείνοντας, δεν ξέρω πως να αντιμετωπίσω την νίκη του Άρη επί του Ολυμπιακού. Για τον Άρη ήταν μονόδρομος γιατί μένει στο κόλπο της Ευρώπης με αρκετές πιθανότητες. Επίσης διώχνει το φάντασμα των αποτελεσμάτων απέναντι στον Ολυμπιακό.
Προφανώς επειδή έβλεπα ΠΑΟΚ δεν έχω εικόνα μετά τη μαγική απόφαση της Λίγκας να βάλει τα παιχνίδια την ίδια ώρα, ενώ δεν υπήρχε λόγος. Αν και η εικόνα του Ολυμπιακού στα προηγούμενα, δεν ήταν και τόσο θελκτική. Δεν άξιζε ένα αήττητο πρωτάθλημα.
