MENU

Η επίτιμη Πρόεδρος Εφετών Θωμαΐτσα Πατρώνα ούτε λίγο ούτε πολύ είπε ότι υπάρχουν συνάδελφοί της που δεν επιθυμούν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης!

Δηλαδή υπάρχουν δικαστές που βολεύονται με την πρόσδεσή τους σε πολιτικά άρματα και σε πολλές περιπτώσεις κάνουν καριέρες μέσα από κομματικούς διαδρόμους.

Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα οι πρόεδροι των ανώτατων δικαστηρίων διορίζονται από την εκτελεστική εξουσία. Οπότε χρωστάνε την εξέλιξή τους στους πολιτικούς που τους ψηφίζουν.

Με αυτόν τον τρόπο παύει να υφίσταται η διάκριση των εξουσιών που επιτάσσει το ίδιο το Σύνταγμα. Όταν ο δικαστής εξαρτάται από τον πολιτικό, δημιουργείται στρέβλωση ακόμη και για το δημοκρατικό πολίτευμα.

Πάρτε παράδειγμα το ζήτημα που ανέκυψε με την οπαδική βία. Η ατιμωρησία των χούλιγκανς συνδέεται όχι μόνο με αναβλητικούς δικαστικούς λειτουργούς, αλλά και με πολιτικούς που θέλουν να χαϊδέψουν τα αυτιά της υπέρτατης εξουσίας, της οικονομικής. Δηλαδή να γίνουν αρεστοί στους μεγαλοεπιχειρηματίες που διοικούν τις ΠΑΕ.

Εκπληκτοι παρακολουθήσαμε τον υφυπουργό Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη να ισχυρίζεται ότι το ιδιώνυμο στο ζήτημα της αθλητικής βίας ισχύει από τον Σεπτέμβριο του 2021. Ισχυρίστηκε ότι το νομοθέτησε τότε και πως τώρα καλείται να κλείσει τις τρύπες. Μάλλον πιστεύει ότι απευθύνεται σε αφελείς.

Τον Σεπτέμβριο του 2021 ο κ. Αυγενάκης και συνεπώς η κυβέρνηση έφεραν στη Βουλή ένα νόμο που ήταν επιεικέστερος από το νόμο Κοντονή. Και φυσικά δεν ήταν ιδιώνυμο, καθώς απέφυγε να προβλέψει ότι όποιος κάνει επεισόδια πηγαίνει κατευθείαν στη φυλακή.

Η υποκρισία περισσεύει και ο καθένας θέλει να φυλάξει τα νώτα του. Όμως η κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της για τη διετή απραξία, η οποία οδήγησε στη δολοφονία του Αλκη. 

Τώρα εμφανίζεται άτεγκτη απέναντι στους συνδέσμους φιλάθλους και στους χούλιγκανς. Μόνο και μόνο για να κερδίσει τις εντυπώσεις. 

Όμως η επικοινωνία κρατάει ένα μήνα. Οσο ακριβώς κράτησε το επικοινωνιακό σόου της κυβέρνησης για τις φωτιές στην Εύβοια και για την ταλαιπωρία της Αττικής Οδού. Όταν έρθει η ώρα του απολογισμού, ο κάθε κατεργάρης θα πάει στον πάγκο του.  

Ο θανάσιμος εναγκαλισμός της πολιτικής με τη Δικαιοσύνη