Ο Παναθηναϊκός Aktor έκλεισε τη σεζόν μόνο με το Κύπελλο Ελλάδας στη συλλογή του, το οποίο προφανώς αποτυπώνει μια εικόνα -πολυεπίπεδης- αποτυχίας.
Μια ομάδα που χτίστηκε για να διεκδικήσει (και να κατακτήσει) τα πάντα εντός και εκτός συνόρων, με ένα από τα ακριβότερα ρόστερ της Ευρώπης (Κέντρικ Ναν Κώστας Σλούκας, Τι Τζέι Σορτς, Τζέντι Όσμαν, Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, Νάιτζελ Χέις - Ντέιβις, Ματίας Λεσόρ κ.ά.), τον προπονητή των τριών κατακτήσεων Euroleague μέσα σε μια πενταετία (Εργκίν Αταμάν) και στόχο την παρουσία στην κορυφή, έμεινε μακριά από τους βασικούς της στόχους.
Η αποτυχία δεν μπορεί να αποδοθεί σε έναν μόνο παράγοντα. Δεν είναι μια ιστορία που εξηγείται εύκολα ούτε χωρά σε μια απλή απάντηση. Γι' αυτό όπως μια επιτυχία την πιστώνονται πολλοί, έτσι και μια αποτυχία την χρεώνονται πολλοί. Μόνο έτσι υπάρχει δίκαιη απεικόνιση όσων συνέβησαν.
Υπήρξαν προπονητικά λάθη, αγωνιστικές αδυναμίες και μεταγραφικές επιλογές που δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Υπήρξαν παίκτες που δεν έφτασαν στα επίπεδα που περίμεναν οι ίδιοι και ο οργανισμός. Έτυχαν απρόοπτοι και σοβαροί τραυματισμοί που άλλαξαν τις ισορροπίες της χρονιάς και στέρησαν από την ομάδα κομβικές μονάδες για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Παράλληλα, δεν έλειψαν και οι περιπτώσεις, που οι «πράσινοι» αισθάνθηκαν πως αντιμετωπίστηκαν διαφορετικά από τη διαιτησία σε κρίσιμα παιχνίδια.
Όλα αυτά συνθέτουν το... παζλ μιας αποτυχημένης σεζόν. Το σημαντικότερο, όμως, δεν είναι μόνο να καταγραφούν οι αιτίες, αλλά να γίνουν μαθήματα. Γιατί ο Παναθηναϊκός διαθέτει την ποιότητα, το ταλέντο, το... πορτοφόλι και το πείσμα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, τη μοναδική σχέση με τον κόσμο και τη δυναμική για να επιστρέψει στην κορυφή, αρκεί να αποφύγει τα λάθη που τον οδήγησαν μακριά από αυτή.
Κακή σεζόν από τον Εργκίν Αταμάν
Ο Εργκίν Αταμάν παραδέχθηκε δημόσια πως η σεζόν που ολοκληρώθηκε δεν ήταν καλή για τον ίδιο και αυτή η αυτοκριτική αποτελεί ίσως το πιο ξεκάθαρο σημείο εκκίνησης της συζήτησης. Ο Τούρκος τεχνικός έχει αποδείξει πολλές φορές στην καριέρα του πως ξέρει να οδηγεί ομάδες στην κορυφή. Ωστόσο, η φετινή χρονιά δεν κύλησε σύμφωνα με τα δικά του στάνταρ.
Ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα ήταν η αδυναμία του να πάρει σταθερή παραγωγή από τη second unit. Ο Παναθηναϊκός διέθετε βάθος, επιλογές και παίκτες με παραστάσεις, όμως ελάχιστοι από αυτούς κατάφεραν να προσφέρουν με συνέπεια κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Ταυτόχρονα, σε αρκετές περιπτώσεις η εικόνα της ομάδας έδειχνε πως η «σύνδεση» εντός των αποδυτηρίων δεν ήταν τόσο ισχυρή όσο την προηγούμενη διετία. Υπήρξαν παιχνίδια και περίοδοι της σεζόν που οι παίκτες έμοιαζαν να μην ακολουθούν με την ίδια πίστη και ένταση το πλάνο.
Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, ο Αταμάν επέμεινε σε ορισμένες ιδέες που δεν απέδωσαν. Η αμυντική λειτουργία του «τριφυλλιού» παρουσίασε προβλήματα σε μεγάλο μέρος της σεζόν, χωρίς να βρεθούν έγκαιρα οι απαραίτητες προσαρμογές. Αντίστοιχα, σε στιγμές που ο Κέντρικ Ναν δεχόταν συνεχείς παγίδες και ιδιαίτερη αμυντική πίεση, η ομάδα δεν βρήκε (σχεδόν ποτέ) τους μηχανισμούς που θα τον απελευθέρωναν.
Όλα αυτά, βέβαια, δεν ακυρώνουν το έργο του Αταμάν. Ούτε διαγράφουν τα όσα πέτυχε στα δύο προηγούμενα χρόνια. Το πρόσημο της παρουσίας του στον Παναθηναϊκό Aktor μέσα σε μια τριετία παραμένει ξεκάθαρα θετικό. Όμως, η φετινή σεζόν περιλάμβανε λάθη που δεν μπορούν να αγνοηθούν και αποτελούν κομμάτι της συνολικής αποτίμησης.
Το ρόστερ δεν… τράβηξε σύμφωνα με τις δυνατότητές του
Όταν συγκροτήθηκε το φετινό ρόστερ, η γενική αίσθηση ήταν πως διέθετε λύσεις σχεδόν σε κάθε θέση και ένα σύνολο ικανό να ανταποκριθεί σε κάθε είδους απαιτήσεις. Στην πράξη, όμως, η εικόνα ήταν πολύ διαφορετική. Η ομάδα δεν έπαιξε ποτέ σύμφωνα με το ατομικό, επιμέρους ταλέντο και τις δυνατότητές της.
Με ελάχιστες εξαιρέσεις, αρκετοί παίκτες ολοκλήρωσαν τη σεζόν κάτω από τις προσδοκίες που συνόδευαν το όνομά τους. Άλλοι δεν βρήκαν ποτέ αγωνιστική συνέπεια, άλλοι δεν προσαρμόστηκαν πλήρως στον ρόλο τους και άλλοι δεν κατάφεραν να διατηρήσουν υψηλό επίπεδο απόδοσης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το αποτέλεσμα ήταν ένα σύνολο που σπάνια λειτούργησε στο μέγιστο των δυνατοτήτων του. Γι' αυτό και μέσα στη σεζόν αναφερθήκαμε ουκ ολίγες φορές σε «κακές συνήθειες», που έγιναν... μέρος της «πράσινης» ταυτότητας.
Η πρώτη ευθύνη σε τέτοιες περιπτώσεις βαραίνει πάντα το προπονητικό επιτελείο. Είναι δουλειά του προπονητή να αναδείξει τις αρετές του ρόστερ και να βάλει κάθε παίκτη στις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Ωστόσο, η ευθύνη δεν σταματά εκεί. Περνά και στους ίδιους τους αθλητές, οι οποίοι σε αρκετές περιπτώσεις δεν έδειξαν τη συνέπεια, τη συγκέντρωση και τη «δίψα» που απαιτείται για να φτάσει μια ομάδα στην κορυφή.
Υπήρξαν βραδιές στις οποίες ο Παναθηναϊκός έμοιαζε πνευματικά άδειος και βρισκόταν να κυνηγάει από νωρίς διψήφιες διαφορές. Αγώνες στους οποίους έλειπε η απαραίτητη ένταση, «η αίσθηση του επείγοντος» και τα… γυαλισμένα μάτια που χαρακτηρίζουν τις μεγάλες ομάδες. Όταν αυτό συμβαίνει επανειλημμένα μέσα σε μια σεζόν, δεν μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση, αλλά φανερό και σημαντικό κομμάτι του προβλήματος.
Ακριβές κινήσεις ενίσχυσης που δεν βγήκαν
Κάθε ομάδα που επενδύει μεγάλα ποσά περιμένει αντίστοιχη απόδοση στο παρκέ. Στην περίπτωση του Παναθηναϊκού, δύο από τις πιο ακριβές κινήσεις του καλοκαιριού δεν εξελίχθηκαν όπως περίμεναν οι άνθρωποι του συλλόγου.
Η περίπτωση του Τι Τζέι Σορτς είναι ιδιαίτερη. Ο Αμερικανός αποκτήθηκε δικαιολογημένα ως ένας από τους κορυφαίους παίκτες της προηγούμενης σεζόν στην Ευρώπη, ένας εκ των εν δυνάμει MVP της Euroleague. Ωστόσο, το περιβάλλον που συνάντησε δεν ταίριαξε στα χαρακτηριστικά του. Ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε το μπάσκετ που τον ανέδειξε στην Παρί και ο ίδιος δεν μπόρεσε ποτέ να αισθανθεί πραγματικά άνετα μέσα στο πλαίσιο της ομάδας. Δεν δημιούργησε προβλήματα, δεν δυσαρέστησε με τη συμπεριφορά του, αλλά συχνά έμοιαζε σαν ψάρι έξω από το νερό.
Από την άλλη πλευρά, η υπόθεση του Ρισόν Χολμς αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων -και εκ των υστέρων- μια λανθασμένη επιλογή. Οι συνθήκες έγιναν ακόμη πιο δύσκολες όταν προέκυψε το νέο χειρουργείο του Ματίας Λεσόρ, γεγονός που αύξησε κατακόρυφα τις απαιτήσεις γύρω από τον Αμερικανό σέντερ. Ο πρώην NBAer δεν κατάφερε να «δέσει» ούτε τακτικά ούτε πνευματικά με την ομάδα. Δεν βρήκε ποτέ τον ρυθμό που χρειαζόταν και το πέρασμά του από την Αθήνα δεν δικαίωσε τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί.
Όταν δύο επενδύσεις τέτοιου οικονομικού μεγέθους (2,5 εκατ. δολ. έκαστος per season) δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα, το κόστος δεν αποτυπώνεται μόνο στα οικονομικά δεδομένα, όσο κυρίως στο αγωνιστικό αποτέλεσμα.
Σοβαροί τραυματισμοί σε σημεία - κλειδιά
Η αποτίμηση μιας σεζόν οφείλει να περιλαμβάνει και τα δεδομένα που δεν ελέγχονται από κανέναν, όπως οι τραυματισμοί, που ήταν αναμφίβολα ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που επηρέασαν την πορεία του «τριφυλλιού».
Το μεγαλύτερο πλήγμα αφορούσε τον Ματίας Λεσόρ. Ο Γάλλος σέντερ ετοιμαζόταν να επιστρέψει, όμως το νέο χειρουργείο άλλαξε ξανά τα δεδομένα. Στην πράξη, οι «πράσινοι» έπαιξαν σχεδόν έξι μήνες χωρίς τον βασικό τους σέντερ, τον παίκτη γύρω από τον οποίο χτίστηκε μεγάλο μέρος της αγωνιστικής τους ταυτότητας.
Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Κέντρικ Ναν έμεινε εκτός δράσης για 40+ μέρες μέσα στη σεζόν λόγω διαφορετικών προβλημάτων. Η απουσία του κορυφαίου επιθετικού «όπλου» της ομάδας επηρέασε άμεσα τη λειτουργία της επίθεσης και τη συνολική δυναμική του συνόλου, σε μια περίοδο αμφισβήτησης και «κακών» ηττών.
Ακόμη πιο επώδυνο αποδείχθηκε το πρόβλημα του Κώστα Σλούκα. Ο αρχηγός έχασε τη σειρά με τη Βαλένθια και ουσιαστικά δεν μπόρεσε να βοηθήσει στο επίπεδο που ήθελε στους τελικούς απέναντι στον Ολυμπιακό. Ο Έλληνας γκαρντ αποτελεί παίκτη - βαρόμετρο για τους «πράσινους» και μέχρι να έρθει ο τραυματισμός του πραγματοποιούσε σπουδαία σεζόν.
Σε όλα τα παραπάνω πρέπει να προστεθούν και τα μικρότερα ή μεγαλύτερα προβλήματα που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της χρονιάς.
Η ουσία είναι απλή: Με τον Λεσόρ εκτός για περίπου έξι μήνες, τον Ναν στα «πιτς» για ενάμιση μήνα και τον Σλούκα νοκ - άουτ στα κρίσιμα, ο Παναθηναϊκός είχε να ανέβει ένα εξαιρετικά δύσκολο βουνό. Δεν αποτελεί δικαιολογία, είναι, όμως, σίγουρα άλλη μια διάσταση της πραγματικότητας που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Διαιτητικές «πιστολιές»
Η διαιτησία δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως η βασική εξήγηση για μια αποτυχημένη σεζόν. Ούτε μπορεί να σβήσει τις αγωνιστικές αδυναμίες που παρουσίασε ο Παναθηναϊκός Aktor. Από την άλλη πλευρά, δεν γίνεται και να «μην μιλάμε για τη διαιτησία», καθώς και τα κριτήρια των ρέφερι αποτελούν στοιχείο του ευρύτερου παιχνιδιού.
Οι «πράσινοι» έχουν λόγους να αισθάνονται αδικημένοι από συγκεκριμένες διαιτητικές αποφάσεις μέσα στη χρονιά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε το τέταρτο παιχνίδι της σειράς των πλέι οφ με τη Βαλένθια, που οι διαμαρτυρίες ήταν έντονες και συνοδεύτηκαν από μεγάλη συζήτηση γύρω από τα κριτήρια των διαιτητών σε κρίσιμες φάσεις.
Αντίστοιχα, στους τελικούς της GBL ήταν φανερό πως τα κριτήρια δεν ήταν απολύτως ίδια για τις δύο ομάδες. Οι συζητήσεις που ακολούθησαν κάθε αγώνα και η ένταση γύρω από τις αποφάσεις των διαιτητών έδειξαν πως το θέμα δεν αφορούσε μόνο τους ανθρώπους του Παναθηναϊκού, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι του μπασκετικού κοινού.
Να πάμε και σε ένα πιο απλό και... χαρακτηριστικό παράδειγμα; Η αντιμετώπιση του Ναν. Ο Αμερικανός γκαρντ όχι μόνο δεν πήρε ουδέποτε τα "superstar calls", αλλά συχνά έπρεπε να παίξει απέναντι σε δύο - τρεις αντιπάλους και... αμέτρητα χτυπήματα, που δεν τον έστελναν στη «γραμμή της φιλανθρωπίας».
Φυσικά, όλα αυτά δεν σημαίνουν πως η διαιτησία καθόρισε ολοκληρωτικά την κατάληξη της σεζόν. Ωστόσο, υπήρξαν βραδιές στις οποίες ο Παναθηναϊκός ένιωσε ότι δέχθηκε διαιτητικές «πιστολιές» που είχαν κόστος. Το φινάλε της χρονιάς τον βρίσκει να διατηρεί δικαιολογημένα παράπονα για την αντιμετώπιση που είχε σε ορισμένες περιπτώσεις.
Συμπερασματικά
Οι ευθύνες για την αποτυχία είναι πολυεπίπεδες και αφορούν τους πάντες. Από το προπονητικό επιτελείο και τους παίκτες μέχρι τις μεταγραφικές επιλογές και τις συγκυρίες που διαμόρφωσαν την εξέλιξη της σεζόν. Ο Παναθηναϊκός είχε ένα πανάκριβο και εξαιρετικά ποιοτικό ρόστερ, έναν προπονητή που έχει κατακτήσει τρεις Euroleague μέσα σε πέντε χρόνια, αλλά και το Final Four στο "T-Center". Οι φιλοδοξίες δικαιολογημένα έφταναν μέχρι την κορυφή της Ευρώπης, όμως η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ διαφορετική.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο κόσμος αποτέλεσε ίσως τη μεγαλύτερη σταθερά. Το κλειστό των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων γέμιζε ξανά και ξανά, το σερί των sold out έμοιαζε αδιανόητο και η παρουσία των φίλων της ομάδας ήταν ηχηρή σε κάθε γήπεδο που αγωνιζόταν το σύνολο του Εργκίν Αταμάν. Η στήριξη δεν έλειψε ποτέ, γι' αυτό και ο κόσμος είναι ο πραγματικός (ίσως και μοναδικός) άτυπος MVP της σεζόν.
Το ταμείο, όμως, βάσει τίτλων, παραμένει «φτωχό» σε σχέση με τις προσδοκίες. Βλέπετε, δίπλα στην τεράστια αγάπη του κόσμου βρίσκεται μόνο το Κύπελλο Ελλάδας. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: Ο Παναθηναϊκός Aktor απέτυχε τη σεζόν 2025-2026.
Το ζητούμενο πλέον δεν είναι η αναζήτηση δικαιολογιών ή ουσιαστικών αιτιών. Το θέμα πλέον έγκειται στη σωστή ανάγνωση των λαθών. Αν οι «πράσινοι» μάθουν από όσα πήγαν στραβά σε αυτή την πολυεπίπεδη αποτυχία, τότε η φετινή σεζόν μπορεί να αποτελέσει τη βάση για μια πολύ πιο δυνατή επιστροφή εκεί που παραδοσιακά ανήκουν: στην κορυφή.
