Η πλατιά μάζα εξακολουθεί να θεωρεί ότι οι συστηματικά μεροληπτικές διαιτησίες σε λαοπρόβλητα ομαδικά αθλήματα αποτελούν απλώς το μέσο για την οικονομική [και με ενωτικό υπόβαθρο] κατίσχυση των ελέγχοντων τις ευνοούμενες μεγάλες ομάδες επιχειρηματιών.
Λάθος. Μια από τα βαθύτερες επιδιώξεις του ευρύτερου συστήματος είναι ο διαρκής και έντεχνος εθισμός των εκατομμυρίων φιλάθλων-οπαδών και εν γένει θεατών στην αδικία. Το ζήτημα είναι κοινωνικά [αλλά και νομικά] σημαντικό ακριβώς λόγω της απίστευτης επίτασής του τα τελευταία χρόνια.
Στόχος τυγχάνει η σιωπηρή ανοχή, αν όχι αποδοχή, του φαινομένου της ατιμώρητης κατάχρησης ισχύος και εξουσίας: ισχύος από τον διαθέτοντα τα μέσα επιβολής, εξουσίας από την εντεταλμένη κρατική αρχή να επιβάλει ισονομία και δικαιοσύνη.
Έτσι, ακόμη και οι οπαδοί -που τις Κυριακές [ή και τις Τετάρτες] της ραστώνης επιχαίρουν για την εύνοια της ομάδας τους (λ.χ. Ρεάλ, Γιουβέντους, Αστέρας Ραχούλας) και για τη με κάθε τρόπο επικράτηση έναντι των αντιπάλων τους- έχουν εμμέσως αποδεχθεί τη δυνατότητα του αφεντικού, του προϊσταμένου, του πολιτευτή, του δημάρχου, μιας κρατικής αρχής να τους αδικήσει κατάφωρα, απροσχημάτιστα και επανειλημμένα.
Με τον τρόπο αυτόν ο μακιαβελισμός εισέρχεται στην καθημερινότητά μας, τις διαπροσωπικές και επαγγελματικές σχέσεις, τις κοινωνικές συναναστροφές και την πολιτεία ενός εκάστου.
Ο κανόνας είναι η αδικία, λοιπόν, ακόμη και σε παιχνίδια, όπως το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ.
Η ουσία όμως είναι ο υποσυνείδητος εθισμός στην αδικία και την άκρατη επιβολή του ισχυροτέρου με κάθε μέσο και με την ανοχή της κρατικής αρχής απονομής δικαίου.
Το ποδόσφαιρο ή/και το μπάσκετ είναι απλώς το μέσο, το εργαλείο της "διδασκαλίας" και του επηρεασμού...
Δημήτριος Κ. Ρούσσης
Επ. Καθηγητής Νομικής Σχολής
