Ήταν η Κυριακή της… αποκάλυψης. Η Κυριακή που και ο πιο αγαθός –αν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι- φίλαθλος αντιλήφθηκε τι ακριβώς συμβαίνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Η Κυριακή, του ποδοσφαίρου στην εποχή του Κλάτενμπεργκ.
Η αρχή έγινε με το δίδυμο Τσαγκαράκη - Παπαπέτρου που έδωσαν... ρεσιτάλ διαιτησίας στο Περιστέρι. Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, παρά την βαθμολογική διαφορά που έχουν δημιουργήσει οι ερυθρόλευκοι από τους αντιπάλους τους, εξακολουθούν να παίρνουν εξόφθαλμα σφυρίγματα και… σπρώξιμο, από τους πάντα πρόθυμους για να τον εξυπηρετήσουν διαιτητές.
Τόσο ο Τσαγκαράκης, όσο –και κυρίως- ο Παπαπέτρου, συμμετέχουν στην επιχείρηση επίδειξης δύναμης από την πλευρά των ερυθρολεύκων που απαιτούν τη νίκη όχι μόνο όταν δεν την αξίζουν αλλά και ακόμα όταν δεν τους είναι απαραίτητη.
Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναλύσω τις φάσεις στο Περιστέρι. Τις είδαμε όλοι και βγάλαμε τα συμπεράσματα μας, κυρίως για τον Παπαπέτρου που έχει εξελιχθεί σε πιόνι των ερυθρόλευκων, όπως πολλές φορές έχω αναφέρει το τελευταίο χρονικό διάστημα.
Προφανώς και του είναι αδιάφορο του Παπαπέτρου, το γεγονός ότι θα τον θυμόμαστε όπως θα θυμόμαστε τον Σπάθα και την υπόλοιπη παρέα.
Η συνέχεια δόθηκε στην Τούμπα από τον Σλοβένο Βίνσιτς και τους συνεργάτες του. Ο εκλεκτός του Κλάτενμπεργκ, ήρθε στην Τούμπα για να προκαλέσει και όχι να απονείμει δικαιοσύνη.
Τα απίστευτα λάθη του - εριστικού σε όλη την διάρκεια του αγώνα- Σλοβένου, τίναξαν το παιχνίδι στον αέρα. Τους εξέθεσε ανεπανόρθωτα ο Αντρέ Βιειρίνια με τις αποκαλυπτικές δηλώσεις του. Ο Βίνσιτς δεν είδε δυο πέναλτι υπέρ του ΠΑΟΚ (προσωπικά θεωρώ ότι υπάρχει ανατροπή του Ινγκανσον ενώ φυσικά δεν γίνεται συζήτηση για τη φάση με τον Ουάρντα), δεν είδε το επιθετικό φάουλ που προηγείται του δεύτερου γκολ που πέτυχε η ΑΕΚ και έκανε ότι περνούσε από την σφυρίχτρα του για να κρατήσει τον ΠΑΟΚ μακριά από τι νίκη.
Θεωρώ ότι η ισοπαλία ήταν η πρόθεση του με βάση τις εντολές που είχε λάβει. Το διευκρινίζω διότι δεν θεωρώ ότι αυτά που είδαμε να συμβαίνουν στην Τούμπα, δεν είχαν ως στόχο να ευνοήσουν την ΑΕΚ. Όπως ο ΠΑΟΚ, έτσι και η ΑΕΚ με τον Παναθηναικό, είναι θύματα της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο, με τις ευλογίες της ελληνικής κυβέρνησης, του Λευτέρη Αυγενάκη και… εργαλείων όπως ο Μαρκ Κλάτενμπεργκ.
Αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Είναι μια παρωδία με ξεκάθαρο στόχο την εξυπηρέτηση του Ολυμπιακού.
Υπό αυτές τις συνθήκες, φανταστείτε τι έχει να γίνει στην ΕΠΟ με πρόεδρο κοινής αποδοχής. Οδηγώντας την ομοσπονδία σε διορισμό προέδρου, καταργούν κάθε δημοκρατική διαδικασία και τις ποδοσφαιρικές ενώσεις της χώρας, με ξεκάθαρο στόχο να έχουν τον απόλυτο έλεγχο. Προφανώς και υπάρχει σχέδιο για τον διορισμό (πρόθυμων να εξυπηρετήσουν τα σχέδια τους) μελών στο νέο διοικητικό σχήμα, που θα «τρέχουν» την Ομοσπονδία με πρόφαση την εμπειρία που διαθέτουν από τον «παλιό… καλό καιρό» με συγκεκριμένο φυσικά στόχο και προσανατολισμό.
Η επιλογή Ζαγοράκη για την θέση του προέδρου, αποτελεί στάχτη στα μάτια των υπολοίπων ομάδων και φυσικά της κοινής φίλαθλης γνώμης. Σύντομα ο αρχηγός της εθνικής ομάδας που κατέκτησε το EURO 2004, θα αναγκαστεί να υποβάλει την παραίτηση του, αντιδρώντας με τον τρόπο αυτό σε μεθοδεύσεις και καταστάσεις που θα διαδραματίζονται εντός της ομοσπονδίας. Αυτοί που τον προτείνουν σήμερα και οι συνεργάτες τους, θα τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια του.
Η ΕΠΟ θα μείνει στα χέρια ανθρώπων – εργαλείων, μέχρι τη λήξη της θητείας του συμβουλίου. Το έργο είναι καλά σκηνοθετημένο για να πείσουν τόσο τον Ζαγοράκη όσο και ομάδες όπως ο ΠΑΟΚ, η ΑΕΚ και ο Παναθηναικός με το παραμύθι της συναίνεσης. Οι προθέσεις τους είναι ξεκάθαρες. Όποιος δεν το βλέπει τώρα και έχει αντίθετη άποψη, θα το δει σύντομα αλλά θα είναι αργά. Πολύ αργά για δάκρυα.
Αναφορικά με την απόδοση του ΠΑΟΚ στο ντέρμπι, σαφώς και δεν έφτασε στα επίπεδα απόδοσης των προηγούμενων αγώνων, ωστόσο είχε τη δυνατότητα να κερδίσει τους τρεις βαθμούς.
Τα πολλά προσωπικά λάθη των παικτών του ΠΑΟΚ, έδωσαν δικαιώματα στην ΑΕΚ που εκμεταλλευόμενη την ταχύτητα του Γκαρσία, δημιούργησε προβλήματα στην αμυντική λειτουργία των γηπεδούχων.
