Υπάρχει εκείνος ο μαθηματικός τρόπος. Ακριβής. Συνεπής. Αλάνθαστος. 201 συμμετοχές, 44 γκολ, 32 ασίστ, 44 κίτρινες κάρτες, μία κόκκινη, 500 Χριστοπαναγίες. Υπάρχει ο πρόσφατος τρόπος του αναθέματος. Το χαμένο πέναλτι στη Ρωσία, η σπαταλημένη ευκαιρία στον επαναληπτικό της Τούμπας. Σε μια σύνοψη έξι ετών καριέρας (1+5), επί της ουσίας υπήρχε και υπάρχει μόνο ένας δρόμος για τον Δημήτρη Πέλκα: Ο δρόμος της καρδιάς. Ο ΠΑΟΚ αποχαιρετά τον μικρό του πρίγκιπα και εκείνος αφηγείται τη διαδρομή του με δέκα δανεικά αποφθέγματα.
«Όλοι οι μεγάλοι ήταν παιδιά πρώτα… Αλλά λίγοι το θυμούνται».
Από μικρός έπαιζε μπάλα. Στο 2ο δημοτικό σχολείο των Γιαννιτσών, οι δύο του φανέλες (της Εθνικής του δικεφάλου) κρέμονται στον τοίχο των διαδρόμων. Να θυμίζουν, να μαρτυρούν και να φουσκώνουν από περηφάνεια για την ιστορία. Τότε, ήταν ο πιο μικροκαμωμένος. Ακόμα είναι και το μικρό του δέμας ήταν ένας από τους λόγους που καθυστέρησε η ποδοσφαιρική του ανάπτυξη. Το όνειρό του ήταν να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και ο πατέρας του, ο οποίος είχε παίξει ερασιτεχνικά, του το ενίσχυσε.
Ο Πρόδρομος Πέλκας είναι μία από τις εκατομμύρια χαμένες ποδοσφαιρικές ιστορίες στο πέρασμα των χρόνων. Ένας στους πέντε άντρες έχει μια τέτοια να σου διηγηθεί. Θα έπαιρνε μεταγραφή, θα έπαιζε στον Εδεσσαϊκό, θα πήγαινε Β’ Εθνική, αλλά προτίμησε μια πιο σταθερή απασχόληση για να είναι εξασφαλισμένοι η σύζυγός του Ειρήνη και οι δύο τους γιοι, ο Γιάννης και ο Δημήτρης. Ο Δημήτρης, ο οποίος ήξερε πάντα ποια φανέλα θέλει να φορέσει όταν μεγαλώσει. Έστω κι αν κάποια στιγμή κόντεψε να φορέσει εκείνη του αιώνιου αντιπάλου.
«Για μένα είσαι μόνο ένα μικρό αγόρι ίδιο με εκατό χιλιάδες άλλα μικρά αγόρια. Και δεν σε έχω ανάγκη. Ούτε εσύ με έχεις ανάγκη. Για σένα είμαι μόνο μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Αλλά αν με εξημερώσεις θα έχει ανάγκη ο ένας τον άλλον. Θα είσαι το μόνο αγόρι στον κόσμο για μένα και θα είμαι η μόνη αλεπού στον κόσμο για σένα.»
Ξεκίνησε από την Ακαδημία Καλλίπολης και στα οκτώ του χρόνια, εντάχθηκε στην Αθλητική Ακαδημία Γιαννιτσών. Ο ΠΑΟΚ; Ο ΠΑΟΚ ήταν το όνειρο, ήταν το άφθαστο, ήταν το ανεξημέρωτο ̇ εκείνο που δεν ξέρεις πώς να κάνεις δικό σου. Καθημερινή συζήτηση στον σπίτι, μόνιμο ντεκόρ στον τοίχο και ονείρωξη στην εφηβεία. Σε ηλικία δώδεκα ετών, ο Δημήτρης Πέλκας θα έκανε την πρώτη του επίσκεψη στη «Θύρα 4» και όχι σε ένα συνηθισμένο ματς. «Ήταν με αντίπαλο τον Άρη. Φοβόμουν στην αρχή, αλλά θυμάμαι το συναίσθημα ήταν τρομερό γιατί το περίμενα πώς και πώς ότι θα πήγαινα στην θύρα 4».
Φανταστείτε, λοιπόν, το σοκ και τον… φόβο όταν έμαθε ο ίδιος και η οικογένειά του ότι υπήρχε το ενδεχόμενο να συνεχίσει την καριέρα του στον Άρη. Το 2008, ο Άρης φτάνει σε συμφωνία με τον Σάββα Παπαδόπουλο για να εντάξει τον Δημήτρη Πέλκα στις ακαδημίες του και η προοπτική ενός επαγγελματικού σωματείου της Θεσσαλονίκης προφανώς και ήταν ισχυρότερη από την αγάπη για τον ΠΑΟΚ. Ο μικρός θα πήγαινε, έστω κι αν δεν ενθουσιαζόταν. Τελευταία στιγμή εμφανίζεται ο δικέφαλος του βορρά και είναι 9 Ιουλίου του 2008, όταν αλλάζει η σελίδα μαζί με μια ανακοίνωση και μια φωτογραφία!
«Ολοκληρώθηκε η συμφωνία για την μεταγραφή τεσσάρων ποδοσφαιριστών από την Ακαδημία Γιαννιτσών στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ. Συγκεκριμένα οι ποδοσφαιριστές Δημήτρης Αγγελίδης, Δημήτρης Πέλκας, Κώστας Πρέμτσης και Άγγελος Χαρμάνας, γεννηθέντες το 1993, θα ενσωματωθούν στην ομάδα νέων 15-17 ετών και θα συμμετάσχουν στο αντίστοιχο πρωτάθλημα της Superleague».
Η ιστορία εξημέρωσης ξεκινάει…
«Αλλά ήμουν πολύ νέος για να ξέρω να (το) αγαπώ».
Ποιος μπορεί να βάζει όρια σε ένα όνειρο; Και γιατί να σκεφτείς να βάλεις όρια στα όνειρά σου; Tο δέκα θέλω κυρ-Κώστα, όπως βάλε τρεις σοκολάτες κυρ Στέφανε… Ο Δημήτρης Πέλκας ήταν ενθουσιώδης. Ανυπόμονος για να ζήσει το όνειρο και άμαθος για όσα έρχονται στο πακέτο. Τέσσερα χρόνια μετά την μετακόμισή του στον ΠΑΟΚ, υπογράφει επαγγελματικό συμβόλαιο. Ο Κώστας Ιωσηφίδης τον ενημερώνει για την απόφαση της ΠΑΕ και τον ρωτάει ποιο νούμερο θέλει. «Το δέκα θέλω κύριε Κώστα, αν είναι ελεύθερο». Ο νεαρός μέσος θα υπογράψει επισήμως στις 19 Ιανουαρίου του 2012 κι επειδή είναι αληθινή ιστορία και όχι εντελώς κινηματογραφική θα πάρει το νούμερο 93. Θα θεωρηθεί υπερβολή να πάρει κατευθείαν το «10», αν και αντικειμενικά θα ήταν δύσκολο να κάνει κάτι λιγότερο από τον Ζουλιάνο Σπαντάτσιο που το φορούσε μέχρι τον Δεκέμβριο εκείνης της σεζόν.
Το καλοκαίρι θα το πάρει. Μιλώντας στη διάρκεια της προετοιμασίας το 2012, θα πει: «Είναι πρόκληση το νούμερο. Είναι μία φανέλα με ιστορία, τη φορούσε ο Κούδας, ο Τουρσουνίδης και είναι τιμή μου να το φοράω και εγώ. Κάθε μέρα πρέπει να αποδεικνύω ότι αξίζω να την φοράω».
Τρία χρόνια μετά, σε μια άλλη καλοκαιρινή προετοιμασία και πλέον πιο ώριμος, πιο συνειδητοποιημένος και περισσότερο «77» από «10», θα παραδεχτεί: «Τότε ως μικρός πήρα το «10» και ήταν μεγάλη ευθύνη. Το νούμερο δεν είναι το σημαντικό, αλλά το πώς δουλεύεις και το πώς παίζεις στον αγωνιστικό χώρο».
«Αυτό που κάνει την έρημο όμορφη, είναι ότι κάπου κρύβει ένα πηγάδι…»
Περιγράψτε τον Έλληνα ποδοσφαιριστή με πέντε λέξεις: Τατουάζ, instagram, Μύκονος, Luis Vuitton, υπομονή! Ο Δημήτρης Πέλκας είναι από εκείνους που δεν τσεκάρουν όλα τα κουτάκια, όμως εκείνο της υπομονής σίγουρα είναι στα χαρακτηριστικά του. Το 2013 έφυγε για την Καλαμαριά. Έπαιξε μια σεζόν δανεικός και επέστρεψε. Το ίδιο καλοκαίρι έφυγε πάλι δανεικός για τη Βιτόρια Σετούμπαλ. «Το καλοκαίρι μου είπαν μια μέρα πως φεύγω και πάω Πορτογαλία. Δεν μου είπε κάποιος να μείνω, ήταν στο εξωτερικό ο δανεισμός και δεν το συζήτησα παραπάνω». Επιστρέφει το καλοκαίρι του 2015, έξι μήνες πριν λήξει το συμβόλαιό του και με τη ρήτρα στα 350.000 ευρώ.
«Εννοείται πως θέλω να παίξω στον ΠΑΟΚ αλλά δεν έχει γίνει κάποια κρούση. Ένας ποδοσφαιριστής δεν πρέπει να πικραίνεται αλλά να δουλεύει πολύ, να βάζει το κεφάλι κάτω και κάποια στιγμή θα δικαιωθεί». Μέχρι το τέλος Ιουλίου, ο Πέλκας μετείχε στην προετοιμασία και παράλληλα μπορούσε να διαπραγματευτεί αν ήθελε με οποιαδήποτε ομάδα.
«Είναι ο χρόνος που έχεις ξοδέψει για το τριαντάφυλλό σου που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό»
Στη διάρκεια της καλοκαιρινής προετοιμασίας, με προπονητή τότε τον Ιγκόρ Τούντορ, θα έρθει εκείνο που περίμενε από παιδί. Όχι απλώς να είναι ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ, αλλά να νιώθει και τέτοιος. Τον Ιούλιο του 2015 μπορεί ουσιαστικά να αισθάνεται για πρώτη φορά μέλος της ομάδας. Αληθινό, ισότιμο μέλος του ΠΑΟΚ.
«Ο ΠΑΟΚ έδειξε στην πράξη ότι με υπολογίζει και ότι πιστεύει ότι μπορώ να έχω πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα. Θεωρώ ότι ήταν μια ανταμοιβή αυτό το συμβόλαιο για τους κόπους μου και από τώρα αρχίζει η δουλειά για μένα. Πρέπει να έχω το κεφάλι κάτω, να δουλεύω και να βελτιώνομαι καθημερινά για να δώσω όσο γίνεται περισσότερα πράγματα στην ομάδα».
Θα ανθίσει! Θα είναι το ρόδο του ΠΑΟΚ. 49 ματς, εννέα γκολ και εφτά ασίστ από έναν 22χρονο για τον οποίο ο ΠΑΟΚ ένα χρόνο πριν αδιαφορούσε και πρακτικά θα μπορούσε να τον είχε χάσει τζάμπα. Αυτός ο πιτσιρικάς θα μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, θα βελτιώνεται, να γίνεται πιο καθοριστικός, πιο σημαντικός, πιο αναγκαίος για τον ΠΑΟΚ. Το 2018 θα υπογράψει επέκταση του συμβολαίου του.
«Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα να σου δείχνουν εμπιστοσύνη, να παίρνεις θετική ενέργεια από όλους. Προσπαθώ κι εγώ από τη δική μου μεριά να δίνω ότι μπορώ σε κάθε αγώνα, σε κάθε προπόνηση. Κάποιες φορές μπορεί να μην είμαι καλός, μπορεί να υπάρχει μία γκρίνια, αλλά από αυτό μαθαίνεις και βγαίνεις πιο δυνατός, ειδικά στην Τούμπα. Έχω περάσει και κακές στιγμές, εύχομαι να είναι λιγότερες όσο καθίσω στην Τούμπα και να είναι περισσότερες οι χαρές, γιατί έφτασε η ώρα πιστεύω και χρόνο με το χρόνο θα έρχονται όλες οι χαρές, τις οποίες θέλει να δει ο κόσμος κι εμείς και μέσα από το σύνολο, από εδώ από τα αποδυτήρια, μπορούμε να καταφέρουμε πολλά πράγματα».
«Η αγάπη δε δημιουργείται από το να κοιτάει ο ένας τον άλλο, αλλά να κοιτούν προς τα έξω μαζί στην ίδια κατεύθυνση».
Υπάρχουν παίκτες που συνδέονται με ομάδες. Διαχρονικά. Και υπάρχουν παίκτες που συνδέονται με την περίοδο μιας ομάδας. Λίγο πιο μεμονωμένα, αλλά μια ξεκάθαρη ένωση που θα τους ακολουθεί για πάντα. Το ίδιο και προπονητές. Ενδεχομένως στο μέλλον, ο Ραζβάν Λουτσέσκου να μην μνημονεύεται ως ο καλύτερος προπονητής του ΠΑΟΚ. Όμως θα είναι πάντα «εκείνος που…». Το ίδιο ισχύει και για τον Δημήτρη Πέλκα. Δε θα μείνει στην ιστορία ως ο καλύτερος παίκτης του δικεφάλου, ούτε ο καλύτερος μέσος. Θα συνδυάζεται, όμως, με το πρωτάθλημα, με τα κύπελλα, με το νταμπλ, με το αήττητο… Θα συνδυάζεται η αγωνιστική του άνοδο με την άνοδο του ΠΑΟΚ, σα να μεγάλωσαν μαζί απότομα.
«Είδα στα βλέμματα των οπαδών την λαχτάρα να τελειώσει το παιχνίδι να σηκώσουμε το πρωτάθλημα. Μόλις βγήκα αλλαγή για να μπει ο Βιεϊρίνια κατάλαβα σιγά-σιγά τι κάναμε. Δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω και ξέσπασα. Κάθε φορά που βλέπω την ταινία πάντα συγκινούμαι. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ! Σίγουρα είχα κάνει σκέψεις για αυτή τη μέρα, αλλά φυσικά δεν ήταν το ίδιο με αυτό που έζησα. Όταν είδα την Τούμπα έτοιμη για την φιέστα δεν αγχώθηκα, μου έδωσε μια έξτρα δύναμη. Όταν ήρθε η στιγμή να το σηκώσουμε είναι κάτι που δεν έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου!»
Δεν ήταν η πρώτη φορά που θα έκλαιγε…
«Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια. Όμως εσύ πρέπει να μην τη ξεχάσεις. Γίνεσαι υπεύθυνος για πάντα για αυτόν που έχεις εξημερώσει».
Αρχηγός. Υπεύθυνος για τον ΠΑΟΚ, πλέον. 19 Φεβρουαρίου 2017… ΠΑΟΚ-Βέροια στην Τούμπα. 4.979 θεατές στις εξέδρες. Κρύο. Τσουχτερό κρύο. Απόγευμα, πάνω που πιάνει να νυχτώνει. Μέχρι να μπει στο παιχνίδι, οι προβολείς είχαν ανάψει. Πάτησε χορτάρι στο 69ο λεπτό της συνάντησης και στο 72’ πέτυχε το 4-0 της ομάδας του. Πήγε να πανηγυρίσει, αλλά σταμάτησε. Γονάτισε στο χορτάρι της Τούμπας, φίλησε το περιβραχιόνιο και έκλαψε. «Η πιο συγκινητική στιγμή της καριέρας μου!!! Ευχαριστώ τον Θεό». Έγραψε μετά στο instagram.
«Είναι πιο δύσκολο να κρίνεις τον εαυτό σου από το να κρίνεις τους άλλους. Αν καταφέρεις να κρίνεις τον εαυτό σου σωστά, τότε είσαι πράγματι ένας σοφός άνθρωπος».
Σιγά-σιγά, ο ΠΑΟΚ ερημώνει… Η ανίκητη ομάδα διασκορπίζεται, συμβόλαια λήγουν, παίκτες φεύγουν, και κάποιοι λίγοι που μένουν πίσω έχουν ένα στόχο στην πλάτη του. Ο Αντελίνο Βιεϊρίνια πέρυσι. Ο Δημήτρης Πέλκας φέτος. Το χαμένο πέναλτι στη Ρωσία, η ευκαιρία που σπατάλησε για να κάνει το κάτι παραπάνω στον επαναληπτικό με την Κράσνονταρ έκαναν τον κόσμο να ενίσταται. Να γκρινιάζει. «Είναι δύσκολο για έναν παίκτη όταν χάνει πέναλτι. Πρέπει να το ξεχάσεις αμέσως, δεν έχεις άλλη επιλογή…», έλεγε μετά το ματς και το γκολ που πέτυχε τον βοήθησε να ξεχάσει. Όχι, όμως, και να το ξεπεράσει… Ούτε εκείνος, ούτε οι οπαδοί του ΠΑΟΚ.
«Σε ένα από τα αστέρια Θα κατοικώ Σε ένα απ’ αυτά Θα γελώ Κι έτσι θα είναι Σαν όλα τα αστέρια Να γελούν Όταν κοιτάς Τον ουρανό το βράδυ».
Ο κύκλος έκλεισε. Ο Δημήτρης Πέλκας φεύγει από τον ΠΑΟΚ μετά από 15 χρόνια. Με τρία κύπελλα, με ένα πρωτάθλημα, με 201 συμμετοχές, και αμέτρητες Χριστοπαναγίες. Φεύγει ένα χρόνο πριν λήξει το συμβόλαιό του, λίγες μέρες πριν κλείσει τα 27 του χρόνια. Φεύγει παρεξηγημένος, αν και ποτέ του δε θέλησε να παρεξηγηθεί. Ίσως να είναι καλύτερα που αποχωρεί πριν γίνει ανεπιθύμητος, διότι οι τελευταίοι δεν έσονται κατά κανόνα πρώτοι, ενίοτε έσονται αποδιοπομπαίοι. Και είναι σίγουρο ότι όντας παίκτης της Φενερμπαχτσέ θα είναι… διακριθείς στα παιχνίδια του ΠΑΟΚ, πολύ περισσότερο από το αν παρέμενε παίκτης του ΠΑΟΚ.
Κάπως έτσι, το ταξίδι του Μικρού Πρίγκιπα ολοκληρώνεται. Μόνο κάτι τελευταίο έμεινε να πει…
«Αντίο, είπε η αλεπού. Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό. Δεν βλέπουμε καλά, παρά με την καρδιά μας. Το ουσιαστικό είναι αόρατο για τα μάτια»…
