MENU


Τοξικότητα δεν είναι μόνο να ασχολείσαι με τις Ενώσεις, την ΚΕΔ, τον έλεγχο του παρασκηνίου, τον εκάστοτε Περέιρα, τα πέναλτι, τις αποβολές και τα οφ σάιντ. 

Δεν είναι μόνο να αναπολείς την «κανονικότητα», να ταράζεις στη… νομιμότητα τον εκάστοτε αντίπαλό σου ενόσω έχεις κάνει αίσχη και να βγάζεις το VAR για τα σκουπίδια. 

Τοξικότητα είναι και να προσπαθείς να βγάλεις όσους έχουν δίκιο τρελούς. Να παραμορφώνεις το αυτονόητο και να το μπολιάζεις με επικοινωνία και εντυπώσεις. 

Στο ΟΑΚΑ όταν ο Γιαννούλης έσβηνε… τσιγάρο στο γόνατο του Νάγκι είχε μυρίσει καλοκαίρι.

Στην Τούμπα, στην προβολή του Ινσούα στην μπάλα, επανήλθε βαρυχειμωνιά. 

Και στα δύο ματς υπήρχε VAR, αλλά οι αποφάσεις ήταν κόντρα στην εικόνα που είδαν όσα μάτια δεν είχαν τσίμπλες.   

Το VAR δεν είναι «θεός». Δεν έχει το αλάθητο του Πάπα, γιατί πολύ απλά δεν αποφασίζει. Δείχνει. Βοηθάει. Ανθρωποι αποφάσιζαν, άνθρωποι αποφασίζουν και τώρα. 



Υπό αυτή την έννοια μοιάζει με «ευχή» και δεν γίνεται εκ των πραγμάτων να μετεξελιχθεί σε «κατάρα» για έναν απλούστατο λόγο: δίνει στον διαιτητή τη δυνατότητα να ξαναδεί μέσω βίντεο μία φάση για δεύτερη, τρίτη, ακόμη και για πολλοστή φορά. 

Και μάλιστα σε αργή κίνηση, από διάφορες γωνίες λήψης, με χαμηλότερους παλμούς και περισσότερη ηρεμία. 

Σε «κατάρα» μεταμορφώνεται μόνο εάν ο διαιτητής δεν αντιλαμβάνεται τι βλέπει. Ο άνθρωπος άλλωστε δεν αντικαθίσταται από τις μηχανές. 

Αυτές τον βοηθούν μόνο εάν ο ίδιος βοηθήσει τον εαυτό του. Ειδάλλως τον εκθέτουν, είτε είναι Αζέρος, είτε Ελβετός, απ’ όποια χώρα κι αν προέρχεται. Ενίοτε και ανεπανόρθωτα.  

Αυτή είναι η πραγματικότητα για όλους όσοι ενδιαφέρονται για το καλό του αθλήματος, για τη μεγαλύτερη δυνατή ισονομία και δικαιοσύνη, για το ευ αγωνίζεσθαι. 

Αυτούς που δεν φορούν οπαδικά γυαλιά για να ερμηνεύουν κατά το δοκούν, στοιχισμένοι και ταυτισμένοι με την προπαγάνδα της εκάστοτε ομάδας (τους).  

Και λάθη θα υπάρχουν και παραλείψεις και «γκρίζες» ζώνες, αλλά και δίκαιες αποφάσεις που δεν θα βλέπαμε στην προ-VAR εποχή. 

Αλλά η ύπαρξη του VAR δεν αναιρεί το λάθος. Και καλό θα ήταν, όσοι κόπτονται για το καλό του αθλήματος, να παραδέχονται τα αυτονόητα. 

Καλό θα ήταν επίσης ο Ελβετός, να έριχνε τουλάχιστον μία δεύτερη ματιά στο VAR. Από τη στιγμή που δεν το έκανε, εύλογα αναρωτιέσαι το γιατί. 

Ουδείς νοήμων αμφισβητεί το δίκαιο της νίκης του ΠΑΟΚ επί του Παναθηναϊκού στην Τούμπα. 

Ηταν ανώτερος στο μεγαλύτερο διάστημα του ματς, έχοντας ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο κραυγαλέες ευκαιρίες για να πετύχει περισσότερα τέρματα και δεν χωράει αμφιβολία ότι κατέκτησε δίκαια τη νίκη. 

Με μία ειδοποιός διαφορά. Από τη στιγμή που πρόκειται για ματς Κυπέλλου που εμπεριέχει ρεβάνς και όχι για ματς πρωταθλήματος όπου στόχος είναι οι τρεις βαθμοί, το εύρος του σκορ παίζει σημαίνοντα ρόλο στο διακύβευμα πρόκρισης. 

Υπό αυτό το πρίσμα, η λανθασμένη υπόδειξη πέναλτι από τον Σάντρο Σέρερ που μετουσίωσε σε γκολ ο Βιεϊρινία, αφενός μεν «ξεκλείδωσε» τους γηπεδούχους και επηρέασε την μετέπειτα εικόνα, αφετέρου δε αλλοίωσε τα δεδομένα της πρόκρισης. 

Αλλωστε, μέχρι να ανοίξει το σκορ ο ΠΑΟΚ, τα είχε βρει σκούρα από τους «πράσινους» και δεν είχε άλλη υποσχόμενη ευκαιρία πριν το ημίχρονο. 

Οι τελικές προς τις δύο εστίες ήταν μοιρασμένες και η κατοχή της μπάλας παρεμφερής. 

Στο δεύτερο ημίχρονο η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική. 

Ο Παναθηναϊκός υποχρεώθηκε με το εις βάρος του 1-0 να ανεβάσει πιο ψηλά τις γραμμές και την πίεσή του, αλλά ο ΠΑΟΚ «έσπαγε» εξαιρετικά το πρέσινγκ και, ειδικά μετά την είσοδο στο ματς του Λάμπρου, έβγαινε πανεύκολα στο τρανζίσιον και δημιουργούσε υποσχόμενες ευκαιρίες. 

Και είχε αρκετές με αυτόν τον τρόπο, ασχέτως εάν το δεύτερο του γκολ προέκυψε από μία στατική φάση. 

Δημιουργικά ο Παναθηναϊκός έπαψε να απειλεί από τη στιγμή που αποχώρησε ο Χατζηγιοβάνης. 

Μαζί με τον Κουρμπέλη και τον Διούδη, ήταν οι μοναδικοί πράσινοι που έκαναν αισθητή την παρουσία τους, αλλά μεσοεπιθετικά, ήταν ο μοναδικός. 

Ο Ζαχίντ είχε εγκλωβιστεί, ο Μακέντα δεν έβρισκε χώρους και το τριφύλλι είχε ξεμείνει από εμπνεύσεις και τρεξίματα. 

Φυσιολογικό σε ένα βαθμό το τελευταίο, από τη στιγμή που υπάρχουν απανωτά ματς υψηλής έντασης. 


Ο Παναθηναϊκός είχε λιγότερη ενέργεια και δυνάμεις σε σχέση με το ματς του πρωταθλήματος. 

Οι απειλές προς την εστία του ΠΑΟΚ ήταν ανύπαρκτες, καθώς πέραν ενός σουτ του Νάγκι έξω από την περιοχή που πέρασε άουτ στο 56’, δεν έφτασε ποτέ κοντά στη διεκδίκηση του πολύτιμου εκτός έδρας γκολ. 

Εξ αρχής ο ΠΑΟΚ ήταν το φαβορί για την πρόκριση. 

Πλέον, είναι το ακλόνητο φαβορί. 

Αν και στον αθλητισμό και ειδικά στο ποδόσφαιρο ποτέ μην λες ποτέ. 

 

Μη μας βγάζετε τρελούς!
EVENTS