MENU

Δεν το έχουν ονομάσει αναίτια «Ιερό Πόλεμο». Παρότι παγκοσμίως δεν είναι το μοναδικό ντέρμπι που έχει κερδίσει τον ευφημισμό, είναι το πιο σκληρό. Ο δικός τους «Ιερός Πόλεμος» δε διακόπηκε ούτε στη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, δε διακόπηκε ούτε όταν μία από τις δύο ομάδες υποβιβάστηκε σε χαμηλότερη κατηγορία και είναι ο πιο σκληρός πόλεμος των έτσι κι αλλιώς σκληροπυρηνικών χούλιγκαν της Πολωνίας. Από το 1906 η Κρακόβια και η Βίσλα χωρίζουν την πόλη στα δύο. Ακόμα και τουρίστας να είσαι στην Κρακοβία, οφείλεις να δώσεις σωστή απάντηση. Μπορείς να πεις ότι συμπαθείς και τις δύο ομάδες, μπορείς να πεις ότι δε σε ενδιαφέρει το ποδόσφαιρο. Μη δώσεις ποτέ λάθος απάντηση!

Ο Καρλίτος μετρούσε εβδομάδες στην Πολωνία. Είχε καταλάβει πού βρίσκεται από το πρώτο φιλικό ματς…  «Ένας αμυντικός με σήκωσε δύο μέτρα από το έδαφος. Γύρισα να τον κοιτάξω και άρχισε να γελάει. Ο Κίκο Ραμίρες μου φώναξε από τον πάγκο: «Καλώς ήρθες στην Εκστρακλάσα». Στο ντεμπούτο του σκόραρε. Η Βίσλα κέρδισε. Στο τέταρτο ματς που έδωσε η ομάδα του, σκόραρε ξανά. Η Βίσλα είχε τρεις νίκες σε τέσσερα παιχνίδια. Τα πάντα θα άλλαζαν – προς το καλύτερο – στις 12 Αυγούστου του 2017. Ήταν η ώρα για τον πρώτο ιερό πόλεμο της χρονιάς.

Η Κρακόβια είχε καιρό που κυριαρχούσε στο ντέρμπι, οι οπαδοί της είχαν καιρό που δέσποζαν στην πόλη. Παράδοξο, αν αναλογιστείς ότι τα στάδια των δύο ομάδων απέχουν μόλις ένα χιλιόμετρο το ένα από το άλλο. Για ποια ολόκληρη πόλη μιλάμε; Κι όμως, αυτό είναι το συναίσθημα εκείνες τις μέρες. Πριν και μετά την έναρξη του ιερού πολέμου. Ο Κάρλος Ντάνιελ Λόπεζ Ουέσκα δεν μπορεί να γνώριζε επακριβώς τι σημαίνει για την ομάδα του το ματς. Πέτυχε δύο γκολ. Ένα στο 80ο λεπτό και ένα στο 89ο. Η Λέγκια ανέτρεψε το σκορ και για πρώτη φορά από τον Μάρτιο του 2015 κέρδισε το ντέρμπι της Κρακοβίας. Τίποτα δε θα ήταν πια το ίδιο για τον Ισπανό…

«Ήμουν στο γήπεδο. Έκλαψα από ευτυχία. Ήταν η απόλυτη τρέλα και ήταν όλα γεμάτα συναισθήματα. Ποτέ δεν περιμέναμε ότι θα πήγαιναν έτσι τα πράγματα εδώ για εκείνον. Είμαι περήφανη που το έζησα από κοντά όλο αυτό». Η μητέρα του, όπως και ο πατέρας του, άφησαν για λίγο την οικογενειακή επιχείρηση στο Αλικάντε (σ.σ. πιτσαρία, όπου η λέξη Λέγκια χρησιμοποιείται ως κωδικός για έκπτωση) για να παρακολουθήσουν το γιο τους. Η Τζέμα, χρόνια σύντροφός του, ήταν επίσης εκεί. «Το πιο σπουδαίο χαρακτηριστικό του Κάρλος είναι ότι ανοίγεται στους ανθρώπους και δίνει ό,τι καλύτερο έχει μέσα του», περιγράφει, τις μέρες που τα αιτήματα για συνεντεύξεις και τα μηνύματα συγχαρητηρίων δεν σταματούσαν στιγμή.

«Ήταν το πιο συναρπαστικό ματς της ζωής μου. Μαγικό. Με τόσο κόσμο να φωνάζει, η ατμόσφαιρα στο γήπεδο. Ουδέποτε έχω ταρακουνηθεί με τέτοιο τρόπο. Το ζω ακόμα. Το τηλέφωνό μου χτυπάει όπως ποτέ πριν. Μηνύματα, συγχαρητήρια, φίλοι μου με τους οποίους έχω χρόνια να μιλήσω, με θυμήθηκαν».

Θα τον θυμόντουσαν πολλοί εκείνη τη σεζόν. Μέχρι και ισπανικές ομάδες, οι οποίες – να το θέσουμε κομψά – αδιαφορούσαν για την ύπαρξή του τα προηγούμενα χρόνια. Ο Καρλίτος δεν ήταν κάνα παιδαρέλι όταν κατέφθασε στην Πολωνία. Για την ακρίβεια, ήταν έτοιμος να υπογράψει σε μια ακόμα μικρομεσαία ομάδα μικρής κατηγορίας στην πατρίδα του, πριν τον πείσει ο πρώην τεχνικός της Ξάνθης, Κίκο Ραμίρες, να τολμήσει να βγει ξανά εκτός συνόρων. Είχε φτάσει 27 ετών και παρότι οι περιπέτειες σε Ρωσία και Κύπρο δεν ήταν ακριβώς ιδανικές, το τόλμησε. Ένα χρόνο μετά, για την ακρίβεια μερικούς μήνες μετά, το βιογραφικό του έγραφε: Πρώτος σκόρερ στην Πολωνία. Καλύτερος ποδοσφαιριστής του πρωταθλήματος. 24 γκολ και 7 ασίστ σε 36 ματς.

«Να γυρίσω στην Ισπανία γιατί; Θα το πω ξεκάθαρα. Η Ισπανία δε μου έδωσε τίποτα. Η Πολωνία μου έχει δώσει τα πάντα». Ο μάνατζέρ του είχε πολλή δουλειά να κάνει…

The majestic Carlitos!

Θα έλεγες ότι η οικεία Ουέσκα στο Αλικάντε είχε ποδοσφαιρική μανία. Παρότι ο παππούς του ήταν ταυρομάχος – εξ ου και οι κατά καιρούς μιμήσεις του Καρλίτος στους πανηγυρισμούς – ο μικρός ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής. Και δεν το έκρυβε κιόλας. «Δε θα έλεγες ότι ήμουν και αετός στα μαθήματα. Δε μου άρεσε το σχολείο. Ήθελα μόνο να παίζω ποδόσφαιρο. Μια μέρα είπα στο δάσκαλό μου ότι το να κυνηγάς τη μπάλα είναι πολύ πιο μεγαλοπρεπές από το να διαβάζεις και τότε μου κόλλησαν το παρατσούκλι. «Ψιτ, μεγαλοπρεπή, έλα στον πίνακα», μου φώναζαν οι καθηγητές».

Ας είναι. Ο Καρλίτος ξεπέρασε το… κατευθυνόμενο bullying των καθηγητών και έπαιξε ποδόσφαιρο. Όχι ακριβώς, όπως το ονειρευόταν. «Αν φτάσεις τα 23 χρόνια και δεν έχεις παίξει πουθενά, οι πρώτες ομάδες της Ισπανίας δεν ενδιαφέρονται για σένα. Θα σε πάρουν για τη Β’ ομάδα, αλλά ως εκεί. Δεν πρόκειται να σου δώσουν σημασία όσο καλός κι αν είσαι», περιγράφει αναφερόμενος κυρίως στην τελευταίο του εμπειρία με τη Βιγιαρεάλ B τη σεζόν 2016-17. Ο Ισπανός έπαιζε μόνο στη δεύτερη ομάδα, παρότι στις προπονήσεις ένιωθε ικανός, αν όχι ικανότερος, από τον Ρομπέρτο Σολδάδο και τον Σεντρίκ Μπακαμπού. «Δε θα πω αν είμαι καλύτερος ή χειρότερος, όμως ένιωθα ότι μπορούσα να παίξω όπως κι εκείνοι. Πολλές φορές ο προπονητής έλεγε γελώντας ότι παίζω καλύτερα από τον Σολδάδο».

Η διαδρομή του στην Ισπανία έμοιαζε με ταξιδιωτική λίστα χαμένου τουρίστα. Τορεγιάνο. Οντινιέντ. Φουενλαμπράδα. Νοβέλδα. Ελντένσε. Και να μην ξεχάσουμε ενδιάμεσα το πέρασμα από τη Ρωσία και την Κύπρο. «Πήγα 22 ετών στο εξωτερικό. Ήταν μια ομάδα δεύτερης κατηγορίας και ήταν στην Αγία Πετρούπολη. Δε μετανιώνω για τίποτα στη ζωή μου, όμως σύντομα κατάλαβα ότι είχα κάνει λάθος επιλογή. Ήταν δύσκολο ταξίδι, δύσκολη πόλη και δύσκολη η ηλικία μου. Ήμουν πολύ στεναχωρημένος, είχα αμέτρητα βράδια που δεν κοιμόμουν. Ήθελα να γυρίσω πίσω».  

Στην Κύπρο, τα πράγματα ήταν καλύτερα. Μετά από μια θετική σεζόν με τον Άρη Λεμεσού περίμενε την ανανέωση του συμβολαίου του. Όταν άρχισαν να του τα μασάνε και να του μιλούν για μείωση στις αποδοχές αποφάσισε να γυρίσει πίσω. Η Πολωνία ήταν η επόμενη επιλογή του και ήταν τόσο καλή που λίγο καιρό και αρκετές προσπάθειες αργότερα, ακολούθησε και ο μικρότερος αδερφός του. Ρούμπεν Λόπεζ Ουέσκα, επιθετικός στο επάγγελμα, και παίκτης – τι ειρωνεία – της Κρακόβια από το 2019. Ο ιδιαίτερος δεσμός που έχουν τα δύο αδέρφια αποτυπώνεται σε όλες τις συνεντεύξεις τους, αλλά και σε ένα τατουάζ 14 ωρών στο σώμα του Κάρλος. Ο νέος άσος του Παναθηναϊκού έχει ακόμα δέκα στο σώμα του, ευτυχώς κανένα απ’ όλα δεν είναι για τη Βίσλα.

Το λάθος βήμα!

«Το ξέρω καλά το ποδόσφαιρο. Τη μια στιγμή είσαι στην κορυφή και την επόμενη πουθενά». Είχε ζήσει πολύ το… πουθενά για να μην τον ξελογιάσει η επιτυχία. Το καλοκαίρι του 2018, μετά την εκπληκτική του σεζόν στη Βίσλα, ο Καρλίτος είχε την Ευρώπη στα πόδια του. Όχι απαραίτητα και φυσικά όχι τις κορυφαίες ομάδες, αλλά προτάσεις υπήρχαν από παντού. Ο πρόεδρος της Βίσλα τον κατηγόρησε για εκβιασμό. «Δεν εκβίασα κανέναν. Το μόνο που είπα είναι ότι η μοναδική πρόταση που με ενδιαφέρει είναι από τη Λέγκια Βαρσοβίας». Πάλι καλά που δεν ήταν και από την Κρακόβια…

Ο Καρλίτος θα άλλαζε πόλη, θα πίκρανε τους οπαδούς που τον λάτρεψαν, αλλά θα έμενε στην Πολωνία που τον ανέδειξε. Δεν τον ενδιέφερε η δόξα της Primera Division που τον θυμήθηκε, ούτε τα λεφτά του αμερικανικού ποδοσφαίρου, το οποίο τον προσέγγισε. «Ο καθένας μπορεί να λέει τη γνώμη του, όμως δεν έκανα τίποτα λάθος. Υπήρξαν δύσκολες μέρες, ειδικά για το περιβάλλον μου. Δε θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, ωστόσο υπήρξαν προσβλητικές καταστάσεις για την οικογένειά μου, για τη γυναίκα μου», θα σχολιάσει για τις αντιδράσεις, όμως  η Βαρσοβία δε θα του πάει όσο η Κρακοβία.

Θα το καταλάβαινε σύντομα, όταν μια φωτογραφία του να πίνει μπύρα και να τρώει πίτσα γίνεται viral και αφορμή για επίθεση προς το πρόσωπό του. «Σοβαρά τώρα; Πιστεύετε ότι ένα κομμάτι πίτσα ή μια μπύρα μπορεί να κάνει κακό σε έναν ποδοσφαιριστή; Να σας πω και το άλλο νέο: Είμαστε άνθρωποι κι εμείς. Γελάμε, κλαίμε, νιώθουμε. Μέχρι που πάμε και τουαλέτα!». Η οργισμένη απάντησή του θα έβαζε άπαντες στη θέση τους, αν η απόδοσή του κυμαινόταν στα στάνταρ που ήθελε η Λέγκια. Ακούγεται γελοίο, όμως τα 19 γκολ και οι εφτά ασίστ σε 45 ματς δεν ικανοποίησαν και το χειρότερο ήταν η ανύπαρκτη επικοινωνία και η αδυναμία συνεργασίας του Καρλίτος με τον Αλεκσάνταρ Βούκοβιτς.

Η πρόταση από το Άμπου Ντάμπι έλυσε τα χέρια αμφότερων των πλευρών. Και εν κατακλείδι, μερικούς μήνες μετά λύνει και τα χέρια του Παναθηναϊκού.

Carlitos’ highway!
EVENTS