Σε αυτή τη μικρή γωνία ιντερνετικού σχολιασμού της καθημερινότητας της ΑΕΚ, έχει αναφερθεί μπόλικες φορές από την έναρξη των επίσημων υποχρεώσεων της Ένωσης και μετά: με βάση το ρόστερ και τις αγωνιστικές αδυναμίες που έχει αυτή η ομάδα, η τακτική της ευλυγισία, η παρεμβατικότητα με άλλα λόγια από τον πάγκο σε κρίσιμες στροφές των αγώνων, η δυνατότητα του κόουτς της να καταλαβαίνει γρήγορα τα δεδομένα των αναμετρήσεων και να προβαίνει στις αντίστοιχες διαφοροποιήσεις, αποτελούν στοιχεία-προϋποθέσεις για να είναι ανταγωνιστική η ομάδα.
Κόντρα στον ΠΑΟΚ, η εν λόγω διαπίστωση έγινε κατανοητή με πολλαπλούς τρόπους: τόσο η συντριπτική υπεροχή της ομάδας της Θεσσαλονίκης στο πρώτο μισάωρο της αναμέτρησης (χρονικό διάστημα όπου θα μπορούσε, με βάση την εικόνα των δυο αντιπάλων, να είχε «σχολάσει» από πολύ νωρίς το παιχνίδι), όσο και η μετάλλαξη της ΑΕΚ στη συνέχεια -και κατ' επέκταση η μετάλλαξη της εικόνας του ματς συνολικά- υπήρξαν πραγματικότητες ευθέως συνδεδεμένες με την τακτική ευστροφία και ευλυγισία που οφείλει να έχει ο προπονητής αυτού του ρόστερ για να τα φέρνει πέρα με αξιώσεις.
Το 3-5-2 που δούλεψε πέρα για πέρα ικανοποιητικά στα προηγούμενα ματς για την Ένωση, κρίθηκε λογικά από τον Κωστένογλου ως το ενδεδειγμένο σύστημα στη σύγκρουση με τον ΠΑΟΚ. Και ας υπήρξε ο αστερίσκος του ξαφνικού νοκ άουτ για τον Σιμόες δυο μέρες πριν το ματς καθώς και το δεδομένο ότι ο Ολιβέιρα δεν θα βρίσκεται εν τέλει στη διάθεσή του. Ήταν άλλωστε ένα σύστημα και ένας τρόπος παιχνιδιού που, όπως είχε αναφερθεί και εδώ, «κλείδωνε» με την φετινή αγωνιστική παρουσία του «Δικεφάλου του Βορρά» καθώς παρήγαγε πλεονεκτήματα για την ΑΕΚ στην χωροταξία που εντοπιζόντουσαν συστηματικά τα μειονεκτήματα του φετινού ΠΑΟΚ.
Όμως ο Άμπελ Φερέιρα, ο αντίπαλος του Κωστένογλου στην σκακιέρα του ΟΑΚΑ, κόντρα στην ΑΕΚ έδειξε απαλλαγμένος από τις πρόσφατες εμμονές του (ρόλο για αυτό μάλλον έπαιξαν και οι φωνές για το πως ταιριάζει στον ΠΑΟΚ να παίζει, που έκαναν μεγάλη φασαρία στη Θεσσαλονίκη την εβδομάδα που μεσολάβησε ανάμεσα στα δυο πρώτα φετινά ντέρμπι της ομάδας του). Το 4-2-3-1 του παρουσίασε έναν ΠΑΟΚ με μειωμένη την απόσταση ανάμεσα στην αμυντική και τη μεσαία γραμμή σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν και κόντρα σε μια ΑΕΚ που παρατάχθηκε με έναν παίκτη από κάθε πλευρά ελέω 3-5-2, η ομάδα της Θεσσαλονίκης έκανε το αυτονόητο: επιχείρησε σε επίπεδο ανάπτυξης να χτυπήσει την Ένωση στις πτέρυγες, όπου αναπόφευκτα θα έβρισκε υπεραριθμίες. Και κάπως έτσι, ο ΠΑΟΚ για ένα μισάωρο δεν σταμάτησε να απειλεί.
Οι προφήτες εκ του ασφαλούς είναι μπόλικοι στην μπάλα αλλά η αλήθεια είναι πως δεν χρειαζόταν να είναι κανείς φοβερός και τρομερός γκουρού του ποδοσφαίρου για να καταλάβει, από την ώρα που έγιναν γνωστές οι δυο 11άδες του ντέρμπι, πως το συνετό για την ΑΕΚ ήταν οι ίδιοι παίκτες που επιλέχθηκαν για το 3-5-2 της να σχηματίσουν ένα 4-2-3-1 που θα λειτουργούσε ως «καθρέφτης» στη διάταξη του ΠΑΟΚ. Άλλωστε όταν τελικά έγινε αυτό, πριν καν προβεί ο Κωστένογλου σε αλλαγές προσώπων, απλά με εσωτερικές αλλαγές, το γήπεδο σταμάτησε να κατηφορίζει και το ματς ισορρόπησε.
Ο τεχνικός της ΑΕΚ πίστεψε παραπάνω απ' όσο έπρεπε στο σύστημα που μέχρι πρότινος τον είχε βγάλει ασπροπρόσωπο: η μετατόπιση του Μπακάκη στο δεξί άκρο της άμυνας, η αντίστοιχη οπισθοχώρηση του Λόπες από τα αριστερά και οι Μάνταλος-Παουλίνιο στα άκρα της μεσαίας γραμμής θα έπρεπε να είναι ανακατατάξεις σε σχέση με το αρχικό πλάνο, που αφού δεν έγιναν εξαρχής, θα έπρεπε τουλάχιστον να γίνουν μετά το δεκαπεντάλεπτο, όταν και ο αγώνας είχε μορφοποιηθεί για τα καλά. Έγιναν με 15 λεπτά καθυστέρηση και αφού είχαν κοιμηθεί όλοι οι Θεοί της Γης για να είναι το σκορ (μόνο) 0-1.
Η ΑΕΚ ισορρόπησε το παιχνίδι με δυο-τρεις απλές κινήσεις, οι αλλαγές του Ντέλετιτς και (κυρίως) του Γιακουμάκη, που είναι ξεκάθαρα κατώτερος του Ολιβέιρα αλλά τουλάχιστον καθαρόαιμος φορ που και μόνο η παρουσία του δεν έδινε την δυνατότητα στα στόπερ του ΠΑΟΚ να βγάζουν βαθιές μπαλιές στην πλάτη της «κιτρινόμαυρης» άμυνας, έδωσαν μέτρα στην ΑΕΚ και τελικά, τα πράγματα ήρθαν στα ίσια τους. Ο Κωστένογλου χρεώνεται το γεγονός ότι πιάστηκε στον ύπνο από τον Φερέιρα με αποτέλεσμα ο ΠΑΟΚ να μπει από νωρίς στη θέση του οδηγού αλλά πιστώνεται και το ότι έσωσε την κατάσταση, ανακάτεψε την τράπουλα, δούλεψε στο κεφάλι του ένα εναλλακτικό πλάνο και το εφάρμοσε. Η ΑΕΚ θα μπορούσε και να έχει νικήσει, όπως φυσικά και θα μπορούσε να έχει χάσει αλλά, έτσι είναι τα ντέρμπι, σε τέτοιες ισορροπίες κρίνονται: το δεύτερο ημίχρονο ήταν η κανονικότητα ενός ντέρμπι σε αντίθεση με το πρώτο.
Από τη φυγή Καρντόζο και μετά η ΑΕΚ έχει μπει οικειοθελώς σε μια παρατεταμένη μεταβατική περίοδο. Η απόφαση να μείνει ο Νίκος Κωστένογλου ως πρώτος προπονητής εμπεριείχε μια σειρά από ρίσκα που δεδομένα θα έκαναν κάποια στιγμή την εμφάνισή τους. Το καλό είναι ότι ο Κωστένογλου προσπαθεί να μαθαίνει, την ψάχνει, δεν το παίζει φιλοσοφημένος προφέσορας που επιδεικνύει το σύστημα που γουστάρει λες και είναι ευαγγέλιο. Όσο ο Κωστένογλου μαθαίνει χωρίς να το πληρώνει με τραγικές συνέπειες η ΑΕΚ, τουτέστιν όσο η Ένωση παραμένει κοντά στην κορυφή (άλλωστε τα πάντα φέτος θα κριθούν στα play off, συνεπώς η απόσταση αναπνοής από την πρώτη θέση είναι το βασικό ζητούμενο), η εξέλιξη της σεζόν θα έχει όλο και περισσότερο θετικό πρόσημο. Θα συνεχιστεί ωστόσο αυτή η ισορροπία; Η ΑΕΚ θα είναι αναγκασμένη να ζει με αυτά τα διακυβεύματα παιχνίδι με το παιχνίδι φέτος.
ΥΓ: Δεν έχουν σταματήσει, από τη λήξη του αγώνα και μετά, οι γκρίνιες για τις δυο αποφάσεις που πάρθηκαν μέσω VAR: ο περίγυρος της ΑΕΚ φωνάζει πως ο Λημνιός καλύπτει τον Μάνταλο στη φάση του γκολ που ακυρώνεται (πολύ πιθανό), ο αντίστοιχος του ΠΑΟΚ πως το γκολ του Ντέλετιτς προέρχεται από φάουλ του Κρίστιτσιτς (συζητήσιμο). Θα έλεγε μάλιστα κανείς πως η βασική συζήτηση αναφορικά με το ντέρμπι γίνεται γύρω από αυτές τις δυο φάσεις, τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της αναμέτρησης παίρνουν ρόλο κομπάρσου. Είναι πολύ κρίμα να γίνεται αυτό σε ένα παιχνίδι που υπάρχουν τόσα πολλά προς ανάλυση σε τακτικό επίπεδο, πολύ κρίμα. Αναρωτιέται κανείς αν η αγνόηση των αμιγώς αγωνιστικών στοιχείων μιας τέτοιας ματσάρας προκύπτει λόγω μια ευρέως διαδεδομένης αμπαλοσύνης ή ισχύει το αντίστροφο. Ελάχιστη σημασία έχει βέβαια.
