Στα δύσκολα, στη στεναχώρια, στην οργή, οι λέξεις βγαίνουν ευκολότερα. Αφιλτράριστες πολλές φορές. Το πιο δύσκολο για να περιγράψεις, είναι η χαρά, η συγκίνηση, η ανατριχίλα, η στιγμή που ταράζει το μέσα σου, χωρίς το έξω σου να μπορεί να το διαχειριστεί. Για τους Παναθηναϊκούς, αυτό ήταν η Κυριακή 21 Ιουνίου.
Η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ανήμερα της ημέρας του πατέρα. Το μυαλό πήγε στον «πατέρα» κάθε Παναθηναϊκού που κοιτά από ψηλά. Τον Παύλο, τον Θανάση, τους ανθρώπους που έκαναν το Τριφύλλι όχι απλά να μεγαλώσει, αλλά να γιγαντωθεί. Χαμογελαστοί κι αυτοί, κοιτούσαν τον Δημήτρη να αγκαλιάζεται με τον Ζέλικο. Πώς να χωρέσουν λόγια σε όλο αυτό; Μόνο συναίσθημα και δάκρυα συγκίνησης.
Είναι το χθες. Τα νιάτα μας, ή οι μυθικές στιγμές που έχουν περιγράψει οι μεγαλύτεροι στους νεότερους. Και ήθελαν τόσο μα τόσο πολύ να τις ζήσουν. Ο Ομπράντοβιτς ποτέ δεν ήταν προπονητής για τον Παναθηναϊκό. Σπουδαίοι τέτοιοι σε επίπεδο ρόλου, έχουν περάσει πολλοί. Ομπράντοβιτς δεν ήταν κανείς.
Η ανακοίνωση της συμφωνίας, συγκλόνισε. Άλλαξε την ψυχολογία εκατομμυρίων ανθρώπων, χωρίς ίχνος υπερβολής. Γιατί ξέρουν. Το επίπεδο Παναθηναϊκής εμπιστοσύνης που συγκεντρώνεται στη συνύπαρξη Γιαννακόπουλου-Ομπράντοβιτς, δεν γίνεται να επιτευχθεί ποτέ και πουθενά αλλού. Μακάρι στο μέλλον, όταν δεν θα είμαστε εδώ, να διαψευστούμε. Για καλό του συλλόγου θα είναι. Όμως και τα όνειρα, έχουν ταβάνι κάποιες φορές. Ειδικά όταν η οικογένεια που έχει τις τύχες της ΚΑΕ στα χέρια της εδώ και δεκαετίες, αλλά και ο προπονητής που έγινε συνώνυμο του μύθου, άλλαξαν την ιστορία ενός αθλήματος και όχι απλά ενός συλλόγου.
Η χαρά, η συγκίνηση, ξεπερνά ακόμη και το να είχε κατακτήσει ο Παναθηναϊκός την Euroleague στο T-Center. Οι Ολυμπιακοί θα λένε τα δικά τους, θα ειρωνεύονται. Λογικό. Δεν ξέρουν. Δεν έζησαν ποτέ κάτι ανάλογο. Όταν ο Παναθηναϊκός έχει τους
Γιαννακόπουλους και τον Ομπράντοβιτς για να συγκινηθεί, ενώ εκείνοι συγκινούνται με ύβρεις προπονητή για αντίπαλους οπαδούς, τότε δεν έχει κανείς μας την απαίτηση να αισθανθούν και να καταλάβουν.
Η συνέχεια δεν χρειάζεται ανάλυση. Οι αναμνήσεις, οι στιγμές που σημάδεψαν τη ζωή μας, εκείνες οι μέρες που «έχτισαν» το μεγαλείο, επέστρεψαν. Τα υπόλοιπα στα χέρια τους. Τυφλή εμπιστοσύνη και είναι περιττή ακόμη και η αναφορά. Τυφλή Παναθηναϊκή ευγνωμοσύνη είναι το σωστό…
Μέσα σε αυτή τη συγκίνηση, γιατί είναι αφελές να πει κάποιος πως δεν έβρεξε τα μάτια του μετά την οριστικοποίηση της μυθικής επιστροφής, η ΠΑΕ παρουσίασε τον Νίστρουπ. Ο Δανός μίλησε για πρώτη φορά, ο κόσμος είχε την ευκαιρία να τον ακούσει πρώτη φορά.
Με τη συγκίνηση να πλημμυρίζει κάθε Παναθηναϊκό – λόγω Ομπράντοβιτς – το άκουσμα των όσων είχε να πει ο Νίστρουπ, ήταν ιδιαίτερα θετικό. Υπήρχε αυτή η αύρα αισιοδοξίας που χρειάζεται. Η ενέργεια που απαιτείται για να επιτύχει κάθε εγχείρημα.
Ο Δανός ήταν ιδιαίτερα αισιόδοξος. Ούτε χαμηλά η μπάλα, ούτε να ντρέπεται να μιλήσει για στόχους, ούτε «πάμε μπας και φτιάξουμε ομάδα και μετά βλέπουμε». Πρωτίστως πιστεύει στον εαυτό του. Άρα για να ήρθε στον Παναθηναϊκό, εκ των πραγμάτων πιστεύει πως μέσω αυτού θα κερδίσει πολλά κι ο ίδιος. Όχι σε οικονομικό επίπεδο. Άλλωστε είναι μόλις 38 ετών, προπονητικά η φιλοδοξία του… γκρεμίζει τοίχους.
Συνηθίζουμε να στεκόμαστε σε αρνητικά στοιχεία και να παρατηρούμε πώς τα σχολιάζει ο κάθε προπονητής. Τα πολλά χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Οι μεταγραφές και ο δικός του ρόλος σε αυτές, όπως φυσικά και στις αποχωρήσεις. Η αισιόδοξη αντιμετώπιση του Νίστρουπ, χωρίς ίχνος αλαζονικής νοοτροπίας όμως, φέρνει θετική ενέργεια. Την οποία έχει ανάγκη ο Παναθηναϊκός για να πετύχει.
Ο τρόπος που μίλησε για την πίεση. Η επισήμανσή του για το πώς συνήθισε να τη ζει και την έχει κάνει «φίλη» του απ’ την Κοπεγχάγη. Αυτό αν το δούμε να εφαρμόζεται στην πράξη, τότε ο Παναθηναϊκός θα πετύχει. Διότι αυτές οι λεπτομέρειες είναι το βασικό πρόβλημα του Τριφυλλιού.
Ειδικά σε μια εποχή όπου ρόστερ υπάρχει, μεταγραφές επιπέδου γίνονται, ποδοσφαιρικό πλάνο το οποίο ακολουθείται, είναι εκεί. Οι πάντες και τα πάντα κρίνονται στο χορτάρι, όμως ο Παναθηναϊκός… το πάει πολύ καλά ως τώρα. Και δε «μιλά» η συγκίνηση που λέγαμε, αλλά η ψυχρή λογική.
Υ.Γ. Η συμφωνία για τον Τσάπρα, είναι τεράστια επιτυχία του Παναθηναϊκού. Ο οποίος έχει κάνει… παιδομάζωμα στους καλύτερους παίκτες που υπήρχαν στην ελληνική αγορά. Ανέκαθεν αυτό σηματοδοτούσε έναρξη εποχής κυριαρχίας.
Υ.Γ.1: Αντιλαμβάνεται εύκολα ο καθένας, πως ο Παναθηναϊκός πέρα απ’ τη σοβαρή και άκρως επαγγελματική προσέγγιση του σχεδιασμού του, έχει και τεράστια δυναμική.
