Ήταν λίγο… γροθιά στο στομάχι το ματς με την ΤΣΣΚΑ 1948. Γιατί ήταν το δεύτερο κακό του Παναθηναϊκού, με τη διαφορά πως τώρα δεν υπήρχε το κανονάκι της συγχώρεσης λόγω πιθανής υποτίμησης. Κόντρα στην Πάκσι κάτι το 2-1 του πρώτου ματς, κάτι οι πολλές ευκαιρίες και η εικόνα στην Ουγγαρία, λες πως «κοίμισαν». Τώρα;
Ο Παναθηναϊκός μπερδεύτηκε σε μια ομάδα που έβαλε μεν πούλμαν, όμως το έκανε έξυπνα. Δεν έδιωχνε κι όπου πάει για 90 λεπτά, δεν… σφύριζαν τα δοκάρια της και τη γλίτωσε. Το πλέον ανησυχητικό δηλαδή, μοιάζει να είναι η ευκολία με την οποία οι Βούλγαροι πήραν το 1-1. Ενώ βρέθηκαν να χάνουν κιόλας.
Είναι εντελώς λάθος η γενικευμένη άποψη για το τι μπορεί να κάνει ο Παναθηναϊκός, με αφορμή αυτό το ματς. Σε ένα μήνα από τώρα, τα πάντα θα είναι διαφορετικά. Όμως οι προκρίσεις κρίνονται στο σήμερα. Άρα, το συμπέρασμα το βγάζεις για σήμερα και μόνο.
Δύσκολη διαδικασία να «χτίσεις» κάτι που θα κυριαρχεί. Θα παίρνει την τύχη των αγώνων στα χέρια του. Ειδικά κόντρα σε ομάδες με τη λογική της ΤΣΣΚΑ. Η οποία καλά κάνει για τον εαυτό της. Ο Παναθηναϊκός είναι το ζήτημα. Πώς αντιδρά σε αυτό. Πώς ανταποκρίνεται. Τι προσωπικότητα βγάζει. Τι ατομική πρωτοβουλία. Πόσο φανερώνει την ποιοτική του διαφορά από τον αντίπαλο.
Εκεί είναι όλη η ουσία στα ματς αυτά. Η κακή εικόνα του ΟΑΚΑ, ενόχλησε. Αποκλειστικά για την προσωπικότητα και τα ατομικά χαρακτηριστικά που περιμέναμε να δούμε από τους παίκτες του Παναθηναϊκού. Δεν γίνεται μέσα σε ένα μήνα και κάτι, να είναι ξαφνικά υπερομάδα το Τριφύλλι. Πρέπει, όμως, να δείχνει την ανωτερότητά του ατομικά και πνευματικά.
Αυτά ακριβώς περιμένουμε να δούμε στη ρεβάνς. Το 1-1 μπορεί να ξεχαστεί εύκολα με μια πρόκριση. Το εύκολο θα ήταν να αναζητηθούν άλλες λογικές ποδοσφαιρικά, μπας και έρθει το αποτέλεσμα. Εκεί, όμως, πρέπει να είναι τα πάντα αδιαπραγμάτευτα. Διαφορετικά ποτέ δε θα έρθει το επιθυμητό επίπεδο.
Στο δεύτερο ματς θα υπάρχουν όπως φαίνεται ο Λιβάι Γκαρσία και ο Ντέσερς. Για τον Τετέι θα δούμε. Δεν θα υπάρχει δεξί μπακ. Δεν θα υπάρχει χαφ με τις εντάσεις που χρειάζονται πάση θυσία.
Οι Βούλγαροι δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Είναι μια καλούτσικη ομάδα μικρομεσαία της Super League, η οποία θα κλειστεί μπας και «κλέψει» αποτέλεσμα. Είναι αφελές να περιμένει κανείς πως στη Σόφια θα παίξουν πιο ανοιχτά. Θα παλέψουν για την ισοπαλία, την παράταση και αν γίνεται να κριθούν όλα στα πέναλτι. Εκτός αν τους κάνει κάνα… δώρο ο Παναθηναϊκός.
Συνέπεια, ηρεμία, χαρακτήρα, προσωπικότητα και ποιότητα. Αυτά χρειάζονται, τώρα που ως σύνολο απαιτείται να έχουμε υπομονή. Μας αρέσει ή όχι, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Η ομάδα, βέβαια, πρέπει να κάνει το καθήκον της. Για να μην αρχίσει με μια τεράστια απογοήτευση τη σεζόν. Ειδικά με τις λεπτές ισορροπίες που υπάρχουν στην ψυχολογία των Παναθηναϊκών, λόγω των πολλών λαθών του παρελθόντος.
Υ.Γ. Ο Καμαρά δεν μοιάζει – ως τώρα – να είναι ο παίκτης των εντάσεων, ο οποίος θα κάνει το παιχνίδι του ανασταλτικά να μοιάζει με το παρουσιαστικό του. Αυτό τον αποδυναμώνει σημαντικά ανασταλτικά. Μαζί με τον Τσιριβέγια, δεν μπορεί ποτέ να δουλέψει σωστά το δίδυμο.
Υ.Γ.1: Στα χαφ της ομάδας, απαιτείται ο παίκτης που θα αλλάξει τις ισορροπίες. Τον Κάνγκουα δεν τον έχουμε δει ακόμη, μόνο που έχει εντάσεις προφανώς θα είναι χρήσιμος, όμως θέλει η ομάδα τη διαφορά. Όχι απλά την καλή προσθήκη.
Υ.Γ.2: Ο Λιβάι Γκαρσία αν είχε φορέσει κίτρινα, κόκκινα, μαύρα, ακόμη στους δρόμους θα ήταν πανηγυρίζοντας. Τώρα μαθαίνουμε για τους τραυματισμούς του στο παρελθόν, για το αν πήγε καλά στη Ρωσία κι αν μπορεί να παίξει εξτρέμ. Από όσους δεν έχουν τον παίκτη.
Υ.Γ.3: Λόγω αγωνιστικού στυλ και ανάγκης που δημιουργεί στο παιχνίδι του ίδιου του Παναθηναϊκού, τελικά ίσως η ΤΣΣΚΑ να μην ήταν τόσο ευκολότερος αντίπαλος από την Πάκσι.
