Στη Σαουδική Αραβία υπάρχει μια λέξη που για περισσότερα από 20 χρόνια ήταν συνυφασμένη με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου: Ακούγεται κάπως σαν «λα’να» και σημαίνει «η κατάρα»! Οι Σαουδάραβες είχαν πειστεί ότι μόνο… μεταφυσικά μπορεί να εξηγηθεί πώς η εθνική τους ομάδα, που είναι κατά τεκμήριο μια από τις καλύτερες της Ασίας και μακράν η σταθερά καλύτερη της Αραβίας, έμενε χωρίς τίτλο, ακόμα και περιφερειακό, για περισσότερα από 23 χρόνια.
Αυτή την «κατάρα» την έσπασε ο Γιώργος Δώνης. Και δεν χρειάστηκε παρά μόνο… 11 αγώνες στον πάγκο της. Η Σαουδική Αραβία είναι από το βράδυ της Τρίτης η εστεμμένη κάτοχος του τροπαίου του Αραβικού Κόλπου. Μια περιφερειακή διοργάνωση μεν, η οποία όμως έχει πολύ πρεστίζ, συγκεντρώνει όλες τις χώρες τις αραβικές χώρες του Κόλπου, και η Σαουδική Αραβία είχε να πατήσει στην κορυφή τα τελευταία 22 χρόνια! Κι αυτό παρ’ ό,τι η διοργάνωση γίνεται χοντρικά κάθε διετία, από τότε και μέχρι φέτος είχαν μεσολαβήσει άλλες 10 διοργανώσεις, στις οποίες οι Σαουδάραβες μέτρησαν τέσσερις (!) χαμένους τελικούς.
Ο Δώνης πήγε όλο το δρόμο και τελείωσε το τουρνουά με 5/5 νίκες και γκολ 11-2. Στον τελικό επικράτησε με 2-0 επί των Εμιράτων, με το σκορ διαμορφωμένο ήδη από το πρώτο ημίχρονο. Ήταν και η καλύτερη απάντηση σε όσους αμφισβητούσαν τη δουλειά του μετά το Μουντιάλ, όπου η ομάδα ολοκλήρωσε την παρουσία της στη φάση των ομίλων, αλλά με ισοπαλίες με Ουρουγουάη και Πράσινο Ακρωτήρι και ήττα από τη μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια Ισπανία.
Μια ματιά στις τοπικές εφημερίδες και τις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες μας γυρίζει στο παρελθόν του ελληνικού ποδοσφαίρου. Τότε που όλοι οι ξένοι προπονητές των ελληνικών ομάδων είχαν ένα όνομα: «μίστερ»! Έτσι αποκαλείται και ο Δώνης στον τοπικό τύπο, «κύριος». Η Αλ Ουασάτ πάει ένα βήμα παραπέρα, με τίτλο ««Δώνης και Αλ-Μουφαρρίτζ, δίδυμο της πράσινης χαράς». Ο Φαχάντ Αλ Μουφαρρίτζ είναι ο τεχνικός διευθυντής της Σαουδικής Αραβίας και παλιός γνώριμος του Δώνη, από τον καιρό που βρισκόταν στον πάγκο της Αλ Χιλάλ.
Αν ανατρέξουμε στα ονόματα που είχαν περάσει από τον πάγκο της Σαουδικής Αραβίας τα τελευταία 22 χρόνια και απέτυχαν να την οδηγήσουν σε τίτλο, θα βρούμε τον Μάρκος Πακετά, τον Ζοσέ Πεσέιρο, τον Φρανκ Ράικαρντ, τον Μπερτ Φαν Μάαρβικ, τον Ερβέ Ρενάρ, τον Ρομπέρτο Μαντσίνι… Συνολικά 23 (!) προπονητές πέρασαν από τον ηλεκτρικό σαουδαραβικό πάγκο τα τελευταία 22 χρόνια, αλλά κανείς δεν κατάφερε αυτό που έδωσε ο Έλληνας τεχνικός.
Ο Δώνης στην ουσία εξαργυρώνει την βαθιά γνώση που έχει αποκτήσει τα τελευταία 11 χρόνια όχι μόνο για τις δυνατότητες των ποδοσφαιριστών στη Σαουδική Αραβία, αλλά και για την ψυχολογία τους. Από τον Φεβρουάριο του 2015, όταν και ανέλαβε την Αλ Χιλάλ και κάθισε στον πάγκο της για 1,5 χρόνο, είχε βάλει τις πρώτες βάσεις. Μετά το πέρασμά του από τον ΑΠΟΕΛ, την διετία στον Παναθηναϊκό (2018-20) και το τετράμηνο στη Μακάμπι Τελ Αβίβ, από τον Μάρτιο του 2021 «ρίζωσε» στη χώρα. Μπορεί να μην κάθισε πάλι στον πάγκο μιας εκ των κορυφαίων ομάδων, όπως π.χ. η Αλ Χιλάλ ή η Αλ Αχλί Τζέντα, όμως και στις τρεις ομάδες που διαχειρίστηκε (Αλ Φάτεχ, Αλ Ουέχντα και Αλ Χαλέτζ) άφησε δουλειά σε βάθος, σημαντικότερη από το πόσους βαθμούς κατέκτησαν οι ομάδες. Και, το σημαντικότερο, ήταν εκεί πριν την οικονομική έκρηξη στο τοπικό πρωτάθλημα, το οποίο έφερε έναν γαλαξία αστέρων και προκάλεσε την παγκόσμια προσοχή.
Ο Δώνης, πάντως, πάει ασορτί με την ομοσπονδία: Δεν θέλει να φτιάξει μια εθνική ομάδα βασισμένη στους ποδοσφαιριστές που ήρθαν απ' έξω. Θέλει να δημιουργήσει μια εθνική ομάδα για τους Σαουδάραβες.
Η επιλογή έχει ιδιαίτερη σημασία σε μια περιοχή όπου οι εθνικές ομάδες έχουν αρχίσει τα τελευταία χρόνια να χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο ποδοσφαιριστές που αποκτούν την υπηκοότητα της χώρας χωρίς να έχουν μεγαλώσει ποδοσφαιρικά εκεί. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ο αντίπαλος της Σαουδικής Αραβίας στον τελικό, αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πρακτικής. Στην 26μελή αποστολή τους για το Αραβικό Κύπελλο βρέθηκαν 15 (!) παίκτες που γεννήθηκαν και έμαθαν ποδόσφαιρο σε άλλη χώρα, από Βραζιλία και Αργεντινή μέχρι Γκάνα, Ακτή Ελεφαντοστού και Κροατία!
Ο Δώνης ακολουθεί διαφορετικό δρόμο. Θέλει να δώσει χώρο στο ντόπιο ταλέντο και να το κάνει να πιστέψει ότι υπάρχει θέση στην εθνική ομάδα. Και το Αραβικό Κύπελλο ήταν η καλύτερη απόδειξη. Νεαροί Σαουδάραβες βρέθηκαν στο επίκεντρο. Ο Χαμάμ Αλ-Χαμάμι, μόλις 22 ετών, ήταν εκείνος που άνοιξε το σκορ στον τελικό και αναδείχθηκε παίκτης του τουρνουά. Δίπλα του, ποδοσφαιριστές όπως ο Μοχάμεντ Αλ-Καχτάνι, ο Μοχάμεντ Μεχζάρι, ο Μοχάμεντ Αμπού Αλ-Σαμάτ και ο Σάλεχ Αμπού Αλ-Σαμάτ συνθέτουν τη νέα γενιά που θέλει να χτίσει ο Έλληνας προπονητής.
Η επόμενη πρόκληση είναι το Ασιατικό Κύπελλο 2027, το οποίο γίνεται σε μόλις τρεις μήνες (ξεκινάει 7 Ιανουαρίου 2027) επίσης στη Σαουδική Αραβία. Εκεί η «αφλογιστία» της Σαουδικής Αραβίας ξεπερνά τα 30 χρόνια (τελευταίος τίτλος το 1996) κι αν εξαιρεθεί το 2007, όταν η ομάδα έφτασε μέχρι τον τελικό, σε καμία από τις τελευταίες έξι διοργανώσεις δεν έχει καταφέρει να περάσει από τη φάση των «16». Αν καταφέρει το νταμπλ, ο Δώνης θα γίνει ακόμα περισσότερο λαϊκός ήρωας…
