Υπάρχουν αμφισβητούμενες φάσεις. Υπάρχουν ξεκάθαρες φάσεις. Υπάρχει το VAR. Υπάρχει ανθρώπινο λάθος. Υπάρχει κρίση του διαιτητή. Υπάρχει και ο Ηλίας Σπάθας. Μια ξεχωριστή κατηγορία μέσα στην ανάλυση διαιτητικών αποφάσεων. Ο μοναδικός άνθρωπος στην ιστορία των τηλεσχολιαστών διαιτησίας, ο οποίος ξέρεις πώς θα κρίνει την κάθε φάση, πριν τον δεις να το κάνει.
Ο παλαίμαχος ρέφερι που πλέον… μορφώνει το κοινό για τους κανονισμούς, είναι ιδιαίτερα παθιασμένος με το επάγγελμά του. Πολλούς ίσως να τους εκνευρίζει, ή να τους κάνει να ξεχάσουν αυτά που ξέρουν για το ποδόσφαιρο. Στην πραγματικότητα, όμως, επιτελεί έργο: Μορφώνει τις νεότερες γενιές και θυμίζει στους λίγο μεγαλύτερους, τι συνέβαινε στο ποδόσφαιρό μας. Ειδικότερα τους τρόπους με τους οποίους πανηγύριζε ο Ολυμπιακός πρωταθλήματα.
Ο γιος του ανθρώπου που έχει χαρακτηρίσει μια ολόκληρη εποχή, με την ατάκα «ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε», στην πρόσφατη ανάλυσή του ασχολήθηκε εκτενώς με τα παιχνίδια του Παναθηναϊκού. Επειδή υπήρχε και το μεσοβδόμαδο κόντρα στην Κηφισιά, το πήγε 2 αναλύσεις σε 1. Το συμπέρασμα προφανώς και ήταν κοινό.
Ξεκίνησε λέγοντας: «Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται τον διαιτητή, Τσιμεντερίδη, ούτε τον VAR, Κουμπαράκη, για να κερδίσει».
Από την αρχή, με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, ενημέρωσε τους φιλάθλους πως ο Παναθηναϊκός κόντρα στον Παναιτωλικό, αν και δεν το χρειαζόταν, νίκησε… λόγω διαιτησίας! Οι φάσεις που εντόπισε, ήταν δύο: Πέναλτι υπέρ του Παναιτωλικού που δε δόθηκε στο 2-0, αλλά και το πέναλτι που δόθηκε υπέρ του Παναθηναϊκού στις καθυστερήσεις, για να γίνει το 3-0.
Με ύφος… ιερής αγανάκτησης σε όλη τη διάρκεια της ανάλυσης. Συνεχίζοντας πήγε και στο πέναλτι που κέρδισε ο Παναθηναϊκός κόντρα στην Κηφισιά. Εκεί μπέρδεψε και μπερδεύτηκε κι ο ίδιος. Προφανώς και το συμπέρασμα ήταν πως δεν υπάρχει κανένα πέναλτι και ο Παναθηναϊκός ευνοήθηκε σκανδαλωδώς. Όμως το γενικό σχόλιο, κάπου… το έχασε:
«Είναι δύσκολο να εκτιμήσουμε την πρόθεση, μία μπάλα που κινείται προς τα έξω, ένας ποδοσφαιριστής γιατί να κάνει χέρι; Μία μπάλα που κινείται προς το τέρμα, έτσι μεγαλώνει αυτό που λέμε το κομμάτι πρόθεση. Να κόψει την μπάλα που πάει προς το τέρμα».
Με απλά λόγια, αν δεν καταλάβατε, σε κάθε φάση που η μπάλα δεν πηγαίνει προς τα δίχτυα, δεν υπάρχει χέρι-πέναλτι. Γιατί δεν έχει λόγο ο αμυνόμενος να κάνει χέρι σε αυτή την περίπτωση.
Είμαστε σίγουροι πως τον καιρό που σφύριζε, τέτοιους κανονισμούς εφάρμοζε. Ειδικά στα παιχνίδια του Ολυμπιακού.
Το συνολικό του σχόλιο, μάλιστα, ήρθε να μπερδέψει ακόμη περισσότερο: «Όταν τα περιστατικά δεν είναι ένα, αλλά γίνονται περισσότερα, θα αρχίσει ο κόσμος και το ποδόσφαιρο να προβληματίζεται».
Πιθανότατα εννοούσε τις διαιτησίες του Παναθηναϊκού. Όμως να βγαίνει από τα χείλη ανθρώπου που πρωταγωνίστησε στην ελληνική διαιτησία από το 2007 (σε επίπεδο Super League) μέχρι το 2016, οδηγεί σε πολλά συμπεράσματα. Όπως στο να σχολιαστεί έτσι ακριβώς η δική του παρουσία στη διαιτησία και μετέπειτα στον τηλεσχολιασμό διαιτητικών αποφάσεων.
Ο Ηλίας Σπάθας είναι μια διαρκής υπενθύμιση του από τι γλίτωσε το ποδόσφαιρο. Λόγω της τεχνολογίας (VAR), αλλά κυρίως λόγω της περίφημης εξυγίανσης. Η οποία πήρε χρόνια, αλλά «καθάρισε» τις λογικές και τις πρακτικές του κάθε Σπάθα.
Ο μόνος σοβαρός σχολιασμός των λεγομένων του, είναι η ξεκάθαρη διαπίστωση του πώς έπαιρνε ο Ολυμπιακός τίτλους. Πώς «βαφτίζονταν» οι κανονισμοί, για να βολεύουν το συμφέρον του ενός. Ή για να αδικούν τους υπόλοιπους που πήγαιναν να σηκώσουν κεφάλι.
Κάπως έτσι «χτίστηκαν» δυναστείες. Γέμισαν ταμεία με χρήματα από το Champions League. Εκείνη η εποχή πέρασε, αλλά δεν ξεχάστηκε. Σε αυτό συμβάλει ένας απ’ τους σημαντικούς πρωταγωνιστές της. Ο οποίος σε άλλο ρόλο πλέον, μας σκουντάει στην πλάτη και μας υπενθυμίζει το που δεν πρέπει να επιτρέψει κανείς να γυρίσει το ποδόσφαιρο.
Ηλία Σπάθα, ευχαριστούμε ολόψυχα για το μάθημα και την υπενθύμιση του πώς κατακτούσε ο Ολυμπιακός πολλούς από τους τίτλους του.
