Ο Παναθηναϊκός με τον Παναιτωλικό ήταν στο 2-0. Έπρεπε να είναι 6-0, αλλά η ομάδα ήταν άστοχη σε ακόμη ένα παιχνίδι. Θα το βρει βέβαια, γιατί αυτή τη φορά η διαφορά είναι ποιοτική. Οπότε μόλις… στρώσει σε δυνάμεις και ενέργεια, όλα θα γίνουν ευκολότερα.
Μην κοροϊδευόμαστε βέβαια. Το 2-0 στις καθυστερήσεις, δεν είναι κανένα σημαντικό προβάδισμα. Μέσα σε 20 δευτερόλεπτα, μπορεί να δεχτείς γκολ, να πάρουν γρήγορα την μπάλα να την πάνε στη σέντρα, να τη χάσεις άμεσα, να γίνει μια γιόμα, ένα τσαφ… τσουπτο 2-2, να η γκέλα.
Κατά συνέπεια, σύμφωνα με την «ερυθροκιτρινοασπρόμαυρη» λογική, ο Παναθηναϊκός σε ακόμη ένα ματς ευνοήθηκε ξεκάθαρα. Πρόκειται για αλλοίωση πρωταθλήματος, χωρίς να έχει καμία σημασία πως το πέναλτι ήταν πεντακάθαρο, στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο και με αυτό το σκορ υπέρ των Πράσινων.
Κάποιες φορές η λογική έχει όρια. Λεπτά. Μπορούν να ξεπεραστούν εύκολα. Στο ελληνικό ποδόσφαιρο, έχουν ποδοπατηθεί εδώ και δεκαετίες. Βίαια. Εκείνοι που τα πάτησαν σα να είναι σταφύλια και ήθελαν να βγάλουν μούστο, τώρα έγιναν… τιμητές των πάντων. Μέσα σε 4 αγωνιστικές, έχουμε πορίσματα.
Η δήλωση του Νίστρουπ αναφορικά με το παιχνίδι πως ήταν 11 εναντίον 11 και δεν είχε κόκκινη κάρτα, μιλά από μόνη της. Τον τρέλαναν τον άνθρωπο, με την ασταμάτητη προπαγάνδα. Την συνεχή επικοινωνιακή λαίλαπα. Όλοι εκείνοι που απολάμβαναν να αλλάζουν μεταξύ τους τα μικρά ονόματα, λες και ήταν trades στο ΝΒΑ. Τώρα επισημαίνουν ως «εύνοια», το να δίνονται οι παραβάσεις που υπάρχουν. Είτε είναι πέναλτι, είτε αποβολές για τους αντιπάλους του Παναθηναϊκού.
Έρχεται όμως η πραγματικότητα να «σκάσει» στη μούρη τους σαν παγωμένο νερό χειμωνιάτικο πρωινό. Ελπίζουμε να τους ξυπνήσει. Δεν μιλάμε για όσους θα συνεχίσουν να κάνουν το άσπρο-μαύρο. Αναφερόμαστε σε εκείνους που θα ήθελαν να έχουν έναν αναπληρωματικό μπακ για να μη βγάλουν σεζόν Champions League με έναν παίκτη. Ή έναν στόπερακόμη. Όμως το πρόβλημα δεν είναι αυτό, ο Παναθηναϊκός φταίει.
Ο Παναθηναϊκός φταίει και για το «Μεντιλίμπαρ, οε, οε, οε». Έβαλε ο Λανουά διαιτητές μικρότερων κατηγοριών να πάνε στην έδρα που ακούστηκε το σύνθημα. Αυτοί το φώναξαν. Δεν ήταν ποδοσφαιρικό το πρόβλημα. Δεν φταίει το πάρε-δώσε, το οποίο έγινε πλέον πιο συχνό απ’ τις επισκέψεις νοικοκυράς στο φούρνο για να αγοράσει φρατζόλα ψωμί.
Το +3 από τον ΠΑΟΚ, το +4 από την ΑΕΚ, το +5 από τον Ολυμπιακό, δε λέει απολύτως τίποτα για τον Παναθηναϊκό. Είμαστε στην 4η αγωνιστική. Ούτε το πρώτο βήμα σε δρόμο χιλιομέτρων δεν έχει γίνει ακόμη. Ειδικά όταν έχει να κάνει το κλαμπ, με όλους αυτούς. Ναι, εκείνους που έχουν την περίφημη «τεχνογνωσία» στον πρωταθλητισμό. Έννοια που τρομάζει και ταυτόχρονα αηδιάζει. Γιατί την έχουμε δει την «τεχνογνωσία» και τις «καρδιές του πρωταθλητή».
Το Τριφύλλι αυτή τη φορά – σε αντίθεση με το προηγούμενο πρωτάθλημα που «έχτισε» νωρίς διαφορές – έχει κάτι διαφορετικό: Την ποιότητα. Οι λύσεις που υπάρχουν στο ρόστερ, είναι πραγματικά για να σε λούζει κρύος ιδρώτας απλά στη σκέψη το ποιος θα μείνει έξω, γιατί δεν μπορεί ο τάδε παικταράς να μην παίζει.
Το 3-0 με τον Παναιτωλικό, ήταν εμφατικό. Επειδή η ομάδα έχει την ανωτερότητα, αλλά έχει τη σοβαρότητα. Τη συνέπεια. Δεν παίρνει αψήφιστα τίποτα. Αγώνα με τον αγώνα γίνεται λίγο καλύτερη. Με το πλέον αισιόδοξο, να είναι πως κανείς δεν ξέρει ποιο είναι το… ταβάνι αυτού του υλικού.
Το Τριφύλλι… έρχεται. Δεν ήρθε ακόμη. Απλά όσο ήταν μακριά, φαινόταν μικρό. Χωρίς να προκαλεί φόβο σε κανέναν. Τώρα που πλησιάζει, δείχνει το μέγεθός του. Κάνει τη γη να τρέμει. Προκαλώντας «εκρήξεις» γραφικότητας, ως μηχανισμό άμυνας των άλλων.
Η συνέχεια είναι δύσκολη. Απαιτεί ακόμη μεγαλύτερη συσπείρωση. Όσο ο Παναθηναϊκός δυναμώνει, τόσο θα χάνουν τον έλεγχο. Αυτό ξέρουμε τι μπορεί να συνεπάγεται στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Τα 3-0 με πάνω από 20 τελικές, θα αυξηθούν. Τόσο σε επίπεδο σκορ, όσο και σε συχνότητα. Χωρίς έπαρση το αναφέρουμε, είναι τέτοια η ποιότητα. Το πρωτάθλημα για να έρθει, όμως, δεν αρκεί αυτό. Πρέπει να βρίσκει τον Παναθηναϊκό ενωμένο. Συσπειρωμένο. Μια γροθιά σε όλα του. Ειδικά στα δύσκολα. Θα έρθουν κι αυτά.
Για τώρα, Κηφισιά κύπελλο και μετά Καλαμάτα. Δύο νίκες ακόμη για να έρθει η ευεργετική διακοπή. Όχι λόγω κούρασης απ’ τα συνεχόμενα πιεστικά ματς. Κυρίως για να πλησιάσει λίγο περισσότερο μέσω της δουλειάς, το επιθυμητό επίπεδο της ομάδας.
Υ.Γ. Ουναΐ… Αλητεία απλά…
Υ.Γ.1: Μήπως και τις μεταγραφές τις κανονίζει κάποιο… προεδρικό διάταγμα; Για παράδειγμα στην Ελλάδα δεν θα επιτρεπόταν η είσοδος στον Σαλάχ-Εντίν, παρά μόνο για τον Παναθηναϊκό; Θα το ακούσουμε κι αυτό…
Υ.Γ.2: Όσο απελευθερώνονται κάποια παιδιά, πόσο καλύτερα φαίνονται. Καμαρά και Αντίνο ειδικά.
