Ο Ανάς Σαλάχ-Εντίν, έρχεται ως… κερασάκι στην «πράσινη» μεταγραφική τούρτα. Κίνηση εντυπωσιακή και συγχρόνως άκρως ουσιαστική. Προσδίδοντας ποιότητα σε μια θέση που ταλαιπώρησε για χρόνια το «Τριφύλλι» και τώρα θα έχει τον Μαροκινό, τον Κυριακόπουλο και τον Κρίστιανσεν όταν είναι διαθέσιμος.
Η ομάδα της Αθήνας ολοκληρώνει μια μεταγραφική περίοδο ιστορική. Προχώρησε στην απόλυτη αναβάθμιση του ρόστερ, φέρνοντας τεράστια ποιότητα αλλά και προσωπικότητα. Στοιχεία που δεν είχε τα τελευταία 16 χρόνια, τουλάχιστον σε αυτό το ποσοστό.
Η εύκολη εξήγηση για το πώς τα κατάφερε το «Τριφύλλι», είναι τα λεφτά. Κοιτώντας ξεχωριστά κάποιες «deals» που «έκλεισαν» εδώ και έξι μήνες (δύο τελευταίες μεταγραφικές περιόδους) διαπιστώνεται εύκολα πως τα χρήματα έπαιξαν μεγάλο ρόλο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν ο αποκλειστικός λόγος.
Ο Γιάννης Αλαφούζος… άνοιξε το πορτοφόλι και ουσιαστικά δεν το έκλεισε ποτέ! Υπερκαλύπτοντας τα ποσά που χρειάζονταν για ομάδες και συμβόλαια, προμήθειες ατζέντηδων και όλες τις άλλες επιβαρύνσεις που έχουν οι σημαντικές μεταγραφές.
Παράλληλα, υπήρχε ο Στέφανος Κοτσόλης με την συνεισφορά του Φράνκο Μπαλντίνι, για να… ανοίξουν τους δρόμους σε παίκτες που δεν έβλεπαν καν προς τα μέρη μας. Για να μετατρέψουν σε εφικτό το ανέφικτο. Χωρίς να υπάρχει ίχνος υπερβολής στις λέξεις που χρησιμοποιούνται.
Ο Παναθηναϊκός πήρε τον Αντρέα Τετέι, όταν όλοι περίμεναν αν θα καταλήξει σε Ολυμπιακό, ΑΕΚ ή ΠΑΟΚ. Οικονομική υπέρβαση.
Ο Σαντίνο Αντίνο ήταν ο… Ντι Μαρία που ήθελε ο Ολυμπιακός και έδινε πολλά χρήματα για να τον πείσει. Δεν τα κατάφερε. Ο Παναθηναϊκός μήνες μετά, επέμεινε, δεν «μάσησε» όταν η Γοδόι Κρουζ απειλούσε τον παίκτη για να πάει στη Ρίβερ Πλέιτ. Πλήρωσε πολλά χρήματα και τελικά ο Αργεντινός φόρεσε τα πράσινα.
Ο Ντε Φράι ήταν παίκτης που για καιρό ήθελε ο Ολυμπιακός, η προσέγγιση του Κοτσόλη τον έκανε παίκτη του Παναθηναϊκού.
Τον Κάνγκουα τον είχε ξεχωρίσει ο Παναθηναϊκός καιρό, η ΑΕΚ έκανε… δυναμικό μπάσιμο για να αντικαταστήσει τον Πινέδα που πωλήθηκε. Οι χειρισμοί του «Τριφυλλιού», έφεραν τον Αφρικανό στο Κορωπί και όχι στα Σπάτα.
Τον Τσάπρα τον ήθελε σαν... τρελός ο Ολυμπιακός. Παίκτης του Παναθηναϊκού. Για τον Λούζα και τον Καμαρά, υπήρχαν αναφορές για ενδιαφέρον κυρίως των «ερυθρόλευκων», αλλά και της ΑΕΚ για τον Μαροκινό. Υπό τις οδηγίες του Νίστρουπ αμφότεροι.
Ο Λιβάι Γκαρσία έφυγε από την ΑΕΚ με δεκάδες εκατομμύρια, με σπουδαίο «deal» κατέληξε στον Παναθηναϊκό. Σε μια εποχή που γνώριζαν όλες οι ελληνικές ομάδες πως ο παίκτης θέλει να φύγει από τη Ρωσία. Οπότε δεδομένα θα υπήρχαν κι άλλες κρούσεις.
Ο Αζεντίν Ουναΐ ήταν το… άπιαστο όνειρο. Με το Παγκόσμιο Κύπελλο που έκανε. Αθόρυβα, ψιθυριζόταν για Ολυμπιακό. Το ίδιο και για την ΑΕΚ, λόγω της σχέσης με τον Ριμπάλτα. Ο Μαροκινός, το ανέφικτο, έγινε εφικτό. Με σωστούς χειρισμούς στη συμφωνία με την Χιρόνα και φυσικά οικονομική υπέρβαση από την ιδιοκτησία.
Για να έρθει και η σειρά του Σαλάχ-Εντίν. Διεθνής Μαροκινός με τέσσερα ματς στο Παγκόσμιο Κύπελλο, βασικός κόντρα στη Γαλλία. Έπαιζε Champions League την περασμένη σεζόν με την Αϊντχόβεν. Οι «πράσινοι» συμφώνησαν μαζί του, συμφώνησαν με τη Ρόμα, σε ένα «deal» εξαιρετικό αν αναλογιστεί κανείς για ποιον παίκτη και σε ποια ηλικία μιλάμε.
Τον Σαλάχ-Εντίν τον ήθελε… διακαώς ο Ολυμπιακός και για εβδομάδες προσπαθούσε να τον πάρει. Μάλιστα υπήρξαν πολλά δημοσιεύματα για συμφωνία, η οποία δεν ήρθε ποτέ τελικά. Γιατί, όπως γραφόταν στα ΜΜΕ του εξωτερικού, ο Μαροκινός δεν ήθελε να πάει στους «ερυθρόλευκους».
Οι συγκεκριμένες μεταγραφικές νίκες του Παναθηναϊκού, οφείλονται στην οικονομική δυναμική της διοίκησής του. Έρχονται, όμως, με τα στελέχη που έχουν τον τρόπο να διαχειριστούν συνομιλίες και διαπραγματεύσεις στο όριο. Γιατί όταν δεν είσαι η πρώτη επιλογή ποδοσφαιριστών κορυφαίου επιπέδου, χρειάζεται να γυρίσεις τα… μυαλά των παικτών. Και το «Τριφύλλι» το έκανε.
Το πέτυχε, μάλιστα, χωρίς να έχει το δέλεαρ της Premier League. Ή χωρίς να έχει την άνεση των δεκάδων εκατομμυρίων του Champions League, συν την αίγλη του. Οι «πράσινοι» πήγαιναν στους αθλητές ως η ελληνική ομάδα που είναι 16 χρόνια χωρίς Πρωτάθλημα και προσπάθησε σκληρά για να είναι στη League Phase του Conference League.
Τα ίδια τα δεδομένα, ξεδιπλώνουν το κουβάρι των δυνατοτήτων. Οικονομικά ο Παναθηναϊκός πριν καν μπει στο γήπεδό του, πριν ανέβει κλίμακα ευρωπαϊκής διοργάνωσης – με όσα αυτό θα φέρει σε οικονομικό επίπεδο – συναγωνίζεται και νικά ομάδες που έχουν τα γήπεδά τους, έχουν λεφτά Champions League τελευταία διετία και στην περίπτωση του Ολυμπιακού το προνόμιο της σύνδεσης με τη Νότιγχαμ.
Στελεχιακά τώρα, υπάρχουν οι άνθρωποι για να εκμεταλλευτούν τις δυνατότητες αυτές. Οι οποίες υπήρχαν την τελευταία διετία, αλλά πολλές φορές… έπεφταν σε τοίχους.
