Ιδιαίτερη η αναμέτρηση απέναντι στον ΠΑΟΚ. Ανέκαθεν αυτά τα παιχνίδια αποτελούν την κορωνίδα των ντέρμπι και δεν επιδέχονται ιδιαίτερης ανάλυσης.
Καλές ομάδες καταλήγουν να παίζουν νευρικά και φοβισμένα και να χάνουν - κακές ομάδες παρουσιάζονται με πάθος και εξυπνάδα και παίρνουν το τρίποντο. Ανά καιρούς και οι δύο αντίπαλοι έχουν βρεθεί σε τέτοια θέση και είχαν τις στιγμές τους.
Το βράδυ της Κυριακής ο Άρης αποφάσισε να ξεφύγει από την νόρμα και να διεκδικήσει κάτι διαφορετικό στην Τούμπα. Δεν το σχεδίασε έτσι. Του προέκυψε!
Σε ανττίθεση με περασμένα παιχνίδια στην έδρα του αιωνίου αντιπάλου του, έκρινε πως έχει τα φόντα να επιτεθεί, να πολιορκήσει και να κρατήσει σε μεγάλο μέρος του αγώνα τον αντίπαλο του. ΠΡΟΣΟΧΗ, δεν είμαι αφελής να αναφερθώ στο διάστημα μετά το 2-0 (Αφήστε που, ειδικά εκεί, ο Άρης παρουσιάστηκε χειρότερος. Άρα δε θα μπορούσα να αναφέρομαι σε αυτό το διάστημα.) Μιλάω για τα σημεία που -ΟΝΤΩΣ- ο Άρης έπαιρνε το ένα επιθετικό ριμπάουντ μετά το άλλο και ανάγκαζε τον ΠΑOK να αμύνεται μαζικά.
ΠΡΟΣΟΧΗ (ξανά) ο ΠΑOK έπαιξε έξυπνα και σημάδεψε 2-3 παίκτες του Άρη, που έδειχναν επιρρεπείς στο λάθος και δεν κόπιασε για να βρει ανοιχτούς χώρους. Καλά έκανε.
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.
Στο ξεκίνημα της αναμέτρησης βλέποντας την ενδεκάδα, παρατηρήσαμε πως ο Μιχάλης Γρηγορίου προτίμησε ενδεκάδα αντεπιθέσεων και ειδικών συνθηκών. Έλα όμως που ο αντίπαλος δεν είχε διάθεση να πάρει την κατοχή και βλέπαμε παίκτες όπως ο Γιένσεν να κουβαλούν μπάλες και να πλησιάζουν από τον άξονα στο "κουτί" του Παβλένκα και παίκτες όπως ο Γιαννιώτας να ντριπλάρει, να πασάρει και να οργανώνει...
Αυτό πως το εξηγείς τώρα; Τι να πρωτο-πούμε για ένα παιχνίδι που αυτοί οι δύο ήταν οι κορυφαίοι του Άρη; Το περίμενε κανείς αυτό;
Προχωρώντας όμως...
Ο Άρης περίμενε πιο ορεξάτο τον ΠΑΟΚ. Πιο παθιασμένο. Έμεινε κάπως αμήχανος, να έχει την μπάλα και να την "πουλάει", ενώ δεν τον πίεζε κανείς για 30 λεπτά. Πάνω όμως που πίστεψε πως μπορεί να σκοράρει πρώτος και να κάνει "γιάχμα" το παιχνίδι, έρχεται η ψυχρολουσία με τα απανωτά λάθη του Φαμπιάνο, να τελειώσει αυτόματα το παιχνίδι.
Πάνω, λοιπόν, που ο Άρης έδειχνε πως πλησιάζει, έχοντας μια -δυο κλασικές ευκαιρίες, με Καντεβέρε και Γιαννιώτα, έρχεται ο πιο έμπειρος παίκτης του (ο οποίος, δε, μέχρι εκείνη την ώρα δέσποζε στην άμυνα και κατέβαινε στο χαλαρό μέχρι το κέντρο, με πολλές κερδισμένες μονομαχίες) για να κάνει δύο απανωτά χέρια, το ένα από αυτά πέναλτι, και μια μεγάλη ευκαιρία για "αυτογκολάρα", από την οποία προέκυψε και το 2-0.
Από εκεί και πέρα, φιλάκια. Τέλος. The END!
Ο Άρης μυρίστηκε πως ίσως έχει την ευκαιρία να πιέσει με τον ίδιο τρόπο και στην συνέχεια και έριξε μέσα όλα του τα επιθετικά όπλα, όμως η μεγάλη εικόνα είναι πως ο Γιαννιώτας ήταν όλη η ψυχή της ομάδας. Το πιο περίεργο όμως ξέρετε ποιο είναι; Πως ο Άρης έπαιζε συνέχεια από την άλλη πλευρά.
Έχεις φορμαρισμένο Γιαννιώτα, με τον Κένι Κιτρινισμένο και δεν παίζεις από εκεί;
Παράλληλα, όλη η υπόθεση και ίσως το μοναδικό λάθος που έχω να πιστώσω στον Γρηγορίου, είναι η επιμονή στον Μπασίρου. Μπορεί να τρέχει, να καλύπτει, να είναι ο κορυφαίος ανασταλτικά, όμως, άπαντες είδαν τις παγίδες στις οποίες έπεσε.
Εξηγούμαι, για να μην παρεξηγούμαι:
Ο παίκτης του Άρη κατέβαινε σε τριάδα, ανάμεσα σε Φαμπιάνο και Σούταλο, όταν τα μπακ ανέβαιναν. Έπαιρνε μπάλα και οι επιλογές του ήταν πάσα - πάσα - πάσα, στους διαθέσιμους συμπαίκτες του.
Τι έκανε όμως ο ΠΑΟΚ για να τον παγιδεύσει; Τον είδε ορεξάτο και του έδινε συνεχώς διάδρομο στον άξονα, ανάμεσα στους εκάστοτε "δύο" που βρίσκονταν στο ψηλό μπλοκ και εκείνος έπεφτε στη "φάκα".
...ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ.
Είναι εντυπωσιακό, αν ψάξει κανείς στη μετάδοση μας στο ραδιόφωνο, το τονίζουμε δευτερόλεπτα πριν κάνει το ίδιο λάθος για τρίτη φορά και το πληρώσει ο Άρης.
Όταν όμως κάνεις τις αλλαγές και μπαίνουν μέσα Κουαμέ, Μορόν, Μανού και όλοι όσοι περιμένεις να σε κουβαλήσουν φέτος και η εικόνα γίνεται μακράν χειρότερη από το διάστημα στο οποίο έπαιζε ο Γιαννιώτας, τότε δεν έχεις ελπίδα.
Ο Άρης ηττήθηκε γιατί δεν τράβηξε κανείς! Δεν μπόρεσε να δώσει μια σωστή πάσα, ενώ είχε τον αντίπαλο στην περιοχή του. Δεν χωράει περισσότερη ανάλυση σε αυτό.
Συνεχίζουν να μου αρέσουν τα τρεξίματα της ομάδας. Συνεχίζω να πιστεύω πως από μπακ είμαστε εξαιρετικά. Όμως ο άξονας, ενώ φτάνει με ευκολία στην πηγή, στο κομμάτι "πάσα" και "τελειώματα" βρίσκεται ακόμη σε νηπιακό επίπεδο.
Η άμυνα θα δέσει, γιατί ο Σούταλο δεν ήταν άσχημος και ο Φαμπιάνο, για τον ΘΕΟ, δεν πιστεύω πως θα ξανακάνει τέτοια τραγικά λάθη μαζεμένα...
Μαρκό και Ηρακλής τώρα, πριν την διακοπή, όπου η ομάδα οφείλει να πάρει το μάξιμουμ, αν δεν θέλει να πάει στη διακοπή με την πλάτη στον τοίχο.
ΥΓ Δε θα ξεκινούσα ούτε εγώ με Μορόν, όμως από το 2ο λεπτό θα διαπίστωνα πως το ματς τον... σήκωνε.
