Μόνος πρώτος ο Παναθηναϊκός και με νέα τριάρα κόντρα στον Παναιτωλικό και ο κόσμος, που πήγε στο ΟΑΚΑ έφυγε χορτασμένος από αυτό που είδε. Μία ομάδα με την ταυτότητα του Νίστρουπ, που έχει επιθετική φιλοσοφία, που κρύβει την μπάλα και με την ποιότητα στο ρόστερ να περισσεύει και να μην ξέρει ο αντίπαλος από ποιον να πρωτοφυλαχθεί.
Το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι μετά από χρόνια ο κόσμος αρχίζει και πιστεύει στην ομάδα, ελπίζει με αυτό που βλέπει, ότι τα καλύτερα έρχονται. Πλέον, όπως μου έστειλε ένας φίλος μου μετά την λήξη του ματς "τελειώνει το ημίχρονο και στενοχωριέσαι που δεν έχει ένα ημίχρονο ακόμα. Δεν χορταίνεις να την βλέπεις την ομάδα". Και αυτό είναι το συναίσθημα όλων των φίλων του Παναθηναϊκού. Νιώθεις, ότι η σπίθα άναψε και γίνεται φλόγα, που θα συμπαρασύρει τους πάντες στο διάβα της. Μετά από σχεδόν 1000 ημέρες η ομάδα είναι μόνη πρώτη, αλλά το κυριότερο είναι, ότι βελτιώνεται από παιχνίδι σε παιχνίδι και δίκαια είναι πρώτη.
Ο Νίστρουπ διαχειρίζεται ένα εκπληκτικό ρόστερ με τον καλύτερο τρόπο. Χθες αποφάσισε να παίξει με ένα 4-2-3-1 και αποσυντόνισε τον Παναιτωλικό, που ερχόταν από το 3 στα 3 στο πρωτάθλημα. Με τον Ουναί πίσω από τον Ντέσερς, τον Ταμπόρδα δεξιά και τον Αντίνο αριστερά και εγκέφαλους στο κέντρο τον Καμαρά και τον Λουζά ο Παναθηναϊκός ήταν κυρίαρχος. Ο Καλάμπρια και ο Κυριακόπουλος ανέβαιναν και δημιουργούσαν καταστάσεις και στην άμυνα υπήρχε μεγάλη σιγουριά.
Ο Παναθηναϊκός πρέααρε, έκλεβε μπάλες και αναπτυσσόταν και από τα άκρα και από τον άξονα. Υπήρχαν στιγμές, που χάθηκε η μπάλα και ο κόσμος γούσταρε αυτό, που έβλεπε.
Το πρώτο γκολ μπήκε από ωραία ενέργεια και ασίστ του εκπληκτικού Αντίνο στον Ταμπόρδα, που χώθηκε και το έβαλε με το κεφάλι. Το δεύτερο μπήκε από κλέψιμο του Λουζά, πάσα στον Καλάμπρια και κάθετη στον Ουναί που έκανε ένα μαγικό σουτ και έστειλε την μπάλα εκεί, που δεν πιανόταν.
Στο δεύτερο ημίχρονο η μία ευκαιρία διαδεχόταν την άλλη και ο Γκουτσερένκο έπιανε τα άπιαστα. Εξι, επτά γκολ θα μπορούσε να βάλει ο Παναθηναϊκός σε μία ομάδα, που μέχρι και χθες ήταν πρώτη με τρεις νίκες. Χτύπησε ο Ταμπόρδα, αλλά ήρθε ο Λιβάι από τον πάγκο, βγήκε ο Λουζά και μπήκε ο Κάνγκουα, βγήκε ο Ουναί και μπήκε ο Τετέι, βγήκε ο Αντίνο και μπήκε ο Πελίστρι, που φάνηκε αναγεννημένος. Ο Παναθηναίκός του Νίστρουπ μοιάζει με την Λερναία Υδρα., Οσα κεφάλια και να κόψεις θα βγουν άλλα.
Σίγουρα χρειάζεται να μείνει κάτω η μπάλα, διότι ακόμα είναι νωρίς και ο πόλεμος από τους αντιπάλους μαίνεται. Χθες βρέθηκαν πάλι οι γραφικοί να πουν για το πέναλτι του Καλάμπρια, ότι δεν είναι. Εκτός του ότι είναι, αλλά είχαν συνηθίσει τόσα χρόνια ο Παναθηναϊκός να μην παίρνει αυτά, που δικαιούται και τους χαλάει το 50-50 , μιλάμε και για τρομερή αλλοίωση... Το 2-0 στο 93 έγινε 3-0. Απλά γέλιο μας προκαλείτε τίποτα άλλο.
Το βασικό είναι, ότι πλέον υπάρχει συσπείρωση, κόσμος και ομάδα είναι ένα και αυτή η ομάδα έχει μεγάλα περιθώρια βελτίωσης στη συνέχεια, αφού ακόμα είμαστε στην αρχή.
*Ακόμα και τώρα θυμάμαι, όταν τολμούσα και έλεγα το καλοκαίρι ότι ο Πένια είναι εξαιρετικός γκολκίπερ κάποιοι έλεγαν ότι δεν κάνει, είναι κοντός και δεν κάνει εξόδους. Οταν έλεγα ότι ο Καμαρά θα στρώσει μόλις λυθούν τα πόδια του κάποιοι μου έλεγαν, ότι η ομάδα θέλει εξάρι γιατί δεν έχει, Και όταν έλεγα ότι ο Κάνγκουα είναι σούπερ στην προπόνηση μου έλεγαν, ότι "ποιος Κάνγκουα;". Τον βλέπουμε τον Κάνγκουα και το γήπεδο είναι καθρέπτης για όλους.
*Τώρα η ομάδα κερδίζει και όλα είναι καλά. Στις στραβές, που θα έρθουν μην αρχίσουμε πάλι τα "δεν έχουμε προπονητή και ρόστερ", Αυτή η ομάδα θέλει με χίλια στήριξη και στο τέλος όλοι θα χαμογελάσουμε...
