Σε άλλες σεζόν, μία νίκη επί του Άρη θα «διαβαζόταν» διαφορετικά. Θα αντιμετωπιζόταν διαφορετικά. Αυτή τη φορά, όμως, ο ΠΑΟΚ δεν είχε την πολυτέλεια να τη δει αλλιώς. Κουβαλούσε πάνω του ένα τεράστιο «πρέπει» και ήξερε πως το αποτέλεσμα είχε μεγαλύτερη σημασία από την εικόνα.
Δεν γοήτευσε. Δεν ήταν αυτό το ζητούμενο στην παρούσα φάση. Ο τρόπος, όμως, με τον οποίο «τελείωσε» το ντέρμπι της Θεσσαλονίκης μέσα σε δέκα λεπτά, αλλά και οι ευκαιρίες που δημιούργησε στη συνέχεια για να δώσει ακόμη μεγαλύτερη διάσταση στο σκορ, λειτούργησαν ως βαθιά ανάσα. Σε ένα σημείο της σεζόν που την είχε περισσότερο ανάγκη από ποτέ.
Το παιχνίδι με τον Άρη, όμως, αφήνει πίσω του και άλλα μηνύματα. Πιο σημαντικά. Ο ΠΑΟΚ βρίσκεται σε μία ιδιόμορφη συνθήκη, προσπαθώντας από το ξεκίνημα της σεζόν να διαχειριστεί πολλά και διαφορετικά μέτωπα ταυτόχρονα. Και αυτό δεν είναι εύκολο για κανέναν. Ούτε για τους ποδοσφαιριστές, ούτε για τον Αλέσιο Λίσι.
Μέσα στην ασφυκτική πίεση του χρόνου, ήρθε και ο αποκλεισμός από την Ευρώπη. Ένα «χτύπημα» που ήταν πολύ δυνατό για όλους και που άφησε τον ΠΑΟΚ χωρίς το περιθώριο μιας ευρωπαϊκής διαδρομής που θα μπορούσε να αλλάξει την ψυχολογία και την καθημερινότητά του.
Κάπως έτσι, ακροβατώντας πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί, ο ΠΑΟΚ προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές του, να ξαναβρεί τον εαυτό του και, κυρίως, να χτίσει την ταυτότητα που ακόμη αναζητά. Και για μεγάλο διάστημα, τα μηνύματα που έστελνε δεν ήταν θετικά.
Το ματς στο ΟΑΚΑ τον «ταρακούνησε». Ο ΠΑΟΚ όφειλε να διαχωρίσει τη συζήτηση για τη διαιτησία από την εικόνα και αυτό έκανε. Στο μεσοδιάστημα, ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς «κρεμάστηκε» στο διαδίκτυο, για να ακολουθήσει ο Μιχαηλίδης. Άλλωστε, αυτού του είδους οι «πληροφορίες» ευδοκιμούν σε δύσκολες εποχές. Εκεί όπου η πραγματικότητα δεν αρκεί πάντα και η ανάγκη για εξηγήσεις γεννά εύκολα σενάρια.
Η εβδομάδα ξεκίνησε με αρκετή... «ψυχοθεραπεία» εντός του γκρουπ. Ήταν απαραίτητο να φύγει το βάρος της ήττας, να καθαρίσει το μυαλό και να ξαναβρεί η ομάδα την πίστη στον εαυτό της. Ακολούθησαν και γεύματα που δεν είδαν ποτέ το φως της δημοσιότητας, στιγμές και πρωτοβουλίες που είχαν ανάγκη μεταξύ τους, μακριά από τα φώτα και την πίεση της καθημερινότητας.
Ο Σέρβος «απάντησε» με μία ασπρόμαυρη ανάρτηση στα social media, για να ακολουθήσει το βράδυ της Κυριακής (13/9) η καλύτερη και πιο γεμάτη εμφάνισή του από την έναρξη της σεζόν. Πανταχού παρών, με σκυλίσια άμυνα, βάζοντας τον κόσμο στην εξίσωση και βγάζοντας «φωτιές» στην επίθεση.
Ο Μιχαηλίδης, από την άλλη, αρκέστηκε σε ένα: «Λίγα λόγια, μόνο πράξεις». Και τελικά, αυτό ακριβώς έκανε.
Και το κυριότερο; Ένα γκρουπ που δεν βρέθηκε απλώς ως «ένα» μπροστά στον κόσμο του στο φινάλε, σε μία από τις ωραιότερες στιγμές της βραδιάς, αλλά λειτούργησε ως μία γροθιά απέναντι στον Άρη και... στον Κολόμπο. Γιατί σε αυτή τη φάση, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αυτό είχε ανάγκη ο ΠΑΟΚ, να προτάξει την ομάδα, το γκρουπ, το σύνολο. Να βάλει το «εμείς» πάνω από το «εγώ» και να θυμηθεί ξανά πως η δύναμή του βρίσκεται εκεί.
Όχι, ο Δικέφαλος δεν έλυσε ως διά μαγείας όλα του τα προβλήματα. Μόλις εχθές ενεργοποίησε δύο νέα πρόσωπα, με ελάχιστες προπονήσεις στα πόδια τους, ενώ παράλληλα ετοιμάζει και τον Μπάνζα. Είναι σαφές πως ο ΠΑΟΚ δεν έχει ακόμη πάρει τη μορφή που θέλει. Δίνει τη δική του «μάχη» με τον χρόνο, προσπαθώντας να... φτιάξει την κατάσταση και να «τσουλήσουν» όσο καλύτερα γίνεται και τα δύο παιχνίδια αυτής της εβδομάδας, ώστε να φτάσει στη διακοπή με μεγαλύτερη ηρεμία.
Μία διακοπή που αυτή τη φορά μοιάζει με πολυτέλεια. Είκοσι ημέρες μπροστά του για να δουλέψει, να αφομοιώσει τα νέα πρόσωπα, να βρει ισορροπίες και, κυρίως, να δώσει μορφή σε έναν ΠΑΟΚ που ακόμη βρίσκεται σε αναζήτηση ταυτότητας.
