Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν είναι πια προπονητής του Ολυμπιακού. Αυτό είναι το εύκολο κομμάτι της ιστορίας. Το δύσκολο το είδαμε χθες στο Καραϊσκάκη, όταν ένα ολόκληρο γήπεδο άρχισε να φωνάζει «Μεντιλίμπαρ, οέ οέ οέ» κι αυτό που σκεφτόμουν ήταν "πό τον πάγκο τον έδιωξες. Από το Καραϊσκάκη, όμως, πώς θα τον διώξεις;".
Και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, η εικόνα του Ολυμπιακού ήταν απαράδεκτη. Τραγική για μεγάλα διαστήματα. Δυο ευκαιρίες όλες κι όλες, χωρίς πραγματική απειλή, χωρίς συνέχεια, χωρίς την αίσθηση ότι κάποια στιγμή ο αντίπαλος θα λυγίσει από την πίεση. Ο ΟΦΗ περίμενε, βρήκε τη στιγμή του και στην καλή του κατεβασιά έκανε αυτό που ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε σχεδόν σε ολόκληρο το παιχνίδι: έπαιξε ποδόσφαιρο.
Ο Αθανασίου έδωσε την ασίστ, ο Κόντρο βγήκε στην... κόντρα, σχόλασε ο γάμος. Και πάλι καλά για τους ερυθρόλευκους που ο Ορτέγα ήταν σε ετοιμότητα στο γύρισμα του Πιρόλα, γιατί διαφορετικά θα μπορούσαμε να μιλάμε για 0-2 με αυτογκόλ και για ένα Καραϊσκάκη που θα έβραζε ακόμη περισσότερο.
Αυτό δεν ήταν ομάδα
Το ανησυχητικότερο δεν ήταν η ήττα. Ούτε καν το γκολ του ΟΦΗ. Ήταν ότι ο Ολυμπιακός έμοιαζε με ένα σύνολο ανθρώπων που γνωρίστηκαν πριν από λίγες ημέρες και τους είπαν να παίξουν μαζί ποδόσφαιρο.
Οι νέες μεταγραφές μπήκαν, ο ένας δυσκολευόταν να βρει τον άλλον, σχέδιο ανάπτυξης δεν φαινόταν, τρόπος επιβολής στον αντίπαλο επίσης, συγκεκριμένος μηχανισμός για να δημιουργηθεί απειλή ούτε για δείγμα. Ένα ασύνδετο σύνολο, που περισσότερο έψαχνε τι πρέπει να κάνει παρά το έκανε.
Και κάπου εδώ πρέπει να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε όσα βλέπουμε σαν κάτι ανεξήγητο.
Αυτά συμβαίνουν όταν μέσα σε ένα καλοκαίρι έρχονται 19 ποδοσφαιριστές. Αυτά συμβαίνουν όταν με άλλη ομάδα κάνεις προετοιμασία και με άλλη αρχίζεις τις επίσημες υποχρεώσεις. Αυτά συμβαίνουν όταν το καλοκαίρι δεν υπηρετεί από την πρώτη ημέρα ένα απολύτως ξεκάθαρο ποδοσφαιρικό πλάνο. Και, βέβαια, αυτά συμβαίνουν όταν αλλάζεις προπονητή μετά την τρίτη αγωνιστική, στις αρχές Σεπτεμβρίου.
Για να τα λέμε όλα: είχα γράψει ότι ο κύκλος του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ είχε κλείσει. Εξακολουθώ να το πιστεύω. Το πρόβλημα είναι ότι, εφόσον είχε κλείσει, έπρεπε να κλείσει τον Μάιο.
Τότε τελείωνε η προηγούμενη σεζόν. Τότε μπορούσε να έρθει ο επόμενος προπονητής, να σχεδιάσει μαζί με τον σύλλογο το ρόστερ που ήθελε, να κάνει την προετοιμασία του, να περάσει τις αρχές του, να γνωρίσει τους παίκτες του και να μπει στη σεζόν με μια ομάδα δική του.
Τώρα εγιναν μπαλώματα... τσάτρα πάτρα.
Όταν χρειάζεσαι χρόνο για να γίνεις ομάδα, χάνεις χρόνο μέσα στο γήπεδο
Κι αυτό είναι σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα του Ολυμπιακού.
Ο νέος προπονητής χρειάζεται χρόνο. Οι καινούργιοι χρειάζονται χρόνο. Οι παλιοί πρέπει να μάθουν τους καινούργιους, οι καινούργιοι τους παλιούς και όλοι μαζί να μάθουν τι ακριβώς ζητάει ο άνθρωπος που ήρθε Σεπτεμβρη μήνα για να αλλάξει όσα δούλευε επί 2.5 χρόνια ο προηγούμενος.
Μόνο που το ποδόσφαιρο έχει μια άσχημη συνήθεια: ο χρόνος που χρειάζεσαι για να γίνεις ομάδα είναι συνήθως χρόνος που χάνεις μέσα στο γήπεδο.
Και ο Ολυμπιακός δεν έχει την πολυτέλεια να χαρίζει πολύ από αυτόν. Έχει αποκτήσει ποδοσφαιριστές με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, αρκετούς μάλιστα στο τελευταίο κομμάτι του μεταγραφικού καλοκαιριού, και τώρα πρέπει να βρεθεί ο τρόπος όλα αυτά τα κομμάτια να γίνουν ένα. Αν μπορούσε να παραγγείλει σήμερα μια διακοπή του πρωταθλήματος, μάλλον θα την παράγγελνε express.
Γιατί αυτό χρειάζεται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: προπονήσεις.
Το «Μεντιλίμπαρ οέ οέ οέ» δεν ήταν για τον νέο προπονητή
Και μετά ήρθε η στιγμή που έκανε όλο το βράδυ πολύ μεγαλύτερο από μια ήττα από τον ΟΦΗ.
«Μεντιλίμπαρ, οέ οέ οέ. Μεντιλίμπαρ, οέ οέ οέ».
Δεν μου άρεσε ως εικόνα για τον νέο προπονητή. Δεν έχει προλάβει να κάνει τίποτα για να αξίζει πικάρισμα, αποδοκιμασία ή σύγκριση από το πρώτο στραβό βράδυ. Και δεν θεωρώ ότι αυτό ήταν το μήνυμα του κόσμου προς εκείνον.
Ήταν αντίδραση για τον τρόπο και τη στιγμή που έφυγε ο Μεντιλίμπαρ.
Ο άνθρωπος του ευρωπαϊκού. Ο άνθρωπος του νταμπλ. Ο άνθρωπος του ιστορικού τρεμπλ στα 100 χρόνια του συλλόγου. Ένας προπονητής που πριν από λίγες ημέρες έφυγε από τον Ρέντη, αλλά προφανώς δεν έχει φύγει από μέσα τους.
Το είχαμε γράψει στο προηγούμενο blog: «Στρατηγε οπου κι αν πας, θα 'σαι πάντα εδώ». Δεν περίμενα ότι το Καραϊσκάκη θα το έκανε κυριολεκτικό τόσο γρήγορα.
Και τώρα υπάρχει κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο από τη γιούχα
Στο τέλος ακούστηκε ένα από τα μεγαλύτερα κραξίματα που έχουμε ακούσει στο Καραϊσκάκη μετά από ήττα. Αυτό όμως κάποια στιγμή περνάει. Κερδίζεις το επόμενο παιχνίδι, παίζεις καλύτερα, αλλάζει η διάθεση.
Περισσότερο θα με προβλημάτιζε στον Ολυμπιακό ο «εμφύλιος» που έχει ξεκινήσει ανάμεσα στον ίδιο του τον κόσμο.
Η συζήτηση στα social media για τη στάση της Θύρας 7 όταν ακούστηκε το όνομα του Μεντιλίμπαρ, οι κατηγορίες από τη μία πλευρά προς την άλλη, οι διαφορετικές αναγνώσεις για την απόλυση, για τη διοίκηση, για τον Βάσκο. Μπορούμε να πούμε ότι «είναι social». Μόνο που πίσω από τα accounts βρίσκονται άνθρωποι. Οι ίδιοι άνθρωποι πηγαίνουν στο Καραϊσκάκη, κάθονται στις εξέδρες, συζητούν στις παρέες τους, ζουν στις γειτονιές του Πειραιά.
Κάτι αντικατοπτρίζει όλο αυτό. Δεν γεννήθηκε από το πουθενά.
Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο καμπανάκι της βραδιάς. Ο Ολυμπιακός πρέπει τώρα να κερδίσει αγώνες, να φτιάξει ομάδα και ταυτόχρονα να ενώσει ξανά έναν κόσμο που εξακολουθεί να κουβαλά μέσα του τον προηγούμενο προπονητή.
Γι' αυτό ο τίτλος αυτού του κειμένου δεν είναι λογοπαίγνιο: Από τον πάγκο τον έδιωξες. Από το Καραϊσκάκη πώς θα τον διώξεις;
Για να συμβεί το δεύτερο δεν χρειάζονται ανακοινώσεις, αλλά ο νέος Ολυμπιακός να δώσει στον κόσμο κάτι καινούργιο για να πιστέψει.
Και πάλι καλά που δεν έπαιξε ο Τιάγκο Νους...
Μέσα σε όλα, υπάρχει και μια λεπτομέρεια που σχεδόν ζητάει μόνη της το ειρωνικό σχόλιο.
Ο Χρήστος Κόντης έχει δημιουργήσει έναν εξαιρετικό ΟΦΗ. Με όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα, προσωπικά τον βάζω πίσω μόνο από ΑΕΚ και Παναθηναϊκό με τη μπάλα που παιζει. Και στο Καραϊσκάκη πήγε για να παίξει το παιχνίδι του, έχοντας μάλιστα εκτός έναν ποδοσφαιριστή που θα μπορούσε να κάνει τη βραδιά ακόμη πιο σουρεαλιστική: τον Τιάγκο Νους, τον οποίο έχει αποκτήσει ο Ολυμπιακός και πρόκειται να ενσωματώσει στο ρόστερ του στις αρχές του 2027.
Πάλι καλά δηλαδή που δεν έβαλε τον Αργεντινό ούτε λεπτό.
Η χθεσινή ήττα μπορεί σε μερικούς μήνες να μοιάζει με ένα ασήμαντο στραβοπάτημα μιας ομάδας που τότε ακόμη φτιαχνόταν. Μπορεί.
Σήμερα, όμως, ο Ολυμπιακός βρίσκεται μπροστά σε μια πολύ συγκεκριμένη πραγματικότητα: έχει έναν νέο προπονητή που χρειάζεται χρόνο, ένα σχεδόν καινούργιο ρόστερ που χρειάζεται χρόνο και έναν κόσμο που δεν έχει ξεπεράσει ακόμη τον προηγούμενο νοικαρη του πάγκου.
Δυστυχώς για τους ερυθρόλευκους, το πρωτάθλημα δεν πρόκειται να περιμένει να γίνουν ομάδα.
