Η εικόνα της ΑΕΚ στην Τρίπολη προκαλεί ακόμα μεγαλύτερο προβληματισμό συγκριτικά με τα όσα έγιναν στη Λεωφόρο πολύ απλά γιατί μαρτυρά πως το πάθημα δεν έγινε μάθημα. Όπως τότε, έτσι και τώρα, μετά από απαιτητικό - νικηφόρο - ευρωπαϊκό παιχνίδι που συνδυάστηκε και από εξαιρετική εμφάνιση, η Ένωση παρουσιάστηκε αγνώριστη και έμεινε στην ισοπαλία με τον Αστέρα έπειτα από ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να το πάρει στο τέλος με τις μεγάλες ευκαιρίες του Λούκα Γιόβιτς αλλά θα μπορούσε και να το χάσει κιόλας, αν ο Μπρινιόλι δεν σταματούσε σε δύο περιπτώσεις τον Μέντες με πολύ σπουδαίες επεμβάσεις.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο προσωπικά για' μένα, είναι πως στην Τρίπολη είδαμε μια ΑΕΚ ασύνδετη. Είδαμε μια ΑΕΚ, να μην μπορεί να ελέγξει ούτε τους χώρους αλλά ούτε και τον ρυθμό, πράγμα σπάνιο για ομάδα Νίκολιτς. Είναι χαρακτηριστικό, πως ενώ προηγείται, όχι μόνον δεν μπορεί να διαχειριστεί το προβάδισμα της αλλά κάνει ένα ματς ροντέο. Rock & Roll! Με αυτον τον τρόπο παιχνιδιού και αυτόν τον φρενήρη ρυθμό που βόλευε τον φρέσκο, λυσσασμένο και απεγνωσμένο Αστέρα των μηδέν βαθμών, όλα ήταν πιθανά να συμβούν. Και η ΑΕΚ την πάτησε! Την πάτησε ξαναλέω, γιατί ειχε πρώτα απ' ολα εντελώς διαφορετικά επίπεδα συγκέντρωσης και ενέργειας συγκριτικά με τη ΛΑΣΚ γεγονός που φάνηκε μεταξύ άλλων στον τρόπο που χάνει την μπάλα ο Μουκουντί και κάνει γκολ-δώρο στον αντίπαλο και δευτερευόντως, γιατί δεν ειχε τις αρχές που μας έχει συνηθίσει σαν γκρουπ.
Η ΑΕΚ, θα μπορούσε πολύ εύκολα - γιατί το έχει ξανακάνει - μετά το γκολ που πέτυχε να οργανωθεί σαν ομάδα, να ρίξει το τέμπο, να αμυνθεί σωστά και οργανωμένα και να ελέγξει τους χώρους. Δεν το έκανε ποτέ και το πλήρωσε. Ο Νίκολιτς σωστά μετά το φινάλε ανέλαβε την ευθύνη και σωστά δεν θέλησε να βγάλει τους παίκτες του στη... σέντρα εκφράζοντας μάλιστα την άποψη πως έκαναν ένα σχετικά καλό παιχνίδι σε σύγκριση με την Κηφισιά. Διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για την πραγματική άποψη που έχει για τα όσα έγιναν αλλα δεν έχει σημασία αυτό και δεν θα μάθουμε και ποτέ. Ισως μονο εάν ξαναμιλήσει κάποια στιγμή μέσα στη χρονιά ο Γιόβιτς οπως ειχε συμβεί πέρυσι που ειχε φάει άγρια γκάζια αυτός και οι συμπαίκτες του στα Σπάτα από τον Νίκολιτς μετά τις δύο ήττες από Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ αλλά ο Σέρβος προπονητής δημόσια και στα media τους προστάτευε και ήταν ασπίδα. Anyway...
Ο Νίκολιτς γνωρίζει καλύτερα την πηγή του προβλήματος. Οπως γνωρίζει καλύτερα πως πλέον έχουμε να κάνουμε με μια deja vu προβληματική κατάσταση στην οποία λύση μπορεί να δωσει μόνον ο ίδιος. Κανένας άλλος. Η διαχείριση του σίγουρα στην Τρίπολη σίγουρα ειχε ζητήματα καθώς ούτε οι Αριάγκα - Γκατσίνοβιτς βγήκαν αλλα ούτε η απόφαση να κάνει μόνο τρεις αλλαγές την ωρα που κάποιοι παίκτες όπως ο Μαρίν ειχαν κρεμάσει εντελώς ήταν η πιο αποτελεσματική. Ολοι δικαιούνται μια κακή ημέρα στη δουλειά, το θέμα ειναι να έχεις τη λυση διότι εδώ πλέον η ΑΕΚ μετά την απώλεια τεσσάρων πόντων στις τεσσερις πρώτες αγωνιστικές αρχίζει να ζορίζεται και το ματς στο Βόλο αποκτά μεγάλη σημασία.
Αν η ΑΕΚ δεν καταφέρει να ισορροπήσει πνευματικά και δεν μπορέσει να βγάλει τα ίδια επίπεδα συγκέντρωσης και αποφασιστικότητας στο πρωτάθλημα εκεί όπου όλοι την αντιμετωπίζουν ως την πρωταθλήτρια και την καλύτερη ομάδα πράγμα που τους δίνει επιπλέον κίνητρο να παίζουν λυσσασμένα κάθε φορά που τη βρίσκουν απέναντι για να τη νικήσουν, δεν θα μπορέσει να φτάσει στον βασικό της στόχο που είναι το back to back. Προσωπικά πιστεύω πως η ΑΕΚ, παραμένει ένα βήμα μπροστά από τον ανταγωνισμό και πρώτο φαβορί για το πρωτάθλημα αλλα για να συμβεί αυτό θα πρεπει να μην ξαναδούμε συμπτώματα τέτοια μετά από ευρωπαικά παιχνίδια. Δεν ξέρω αν η λυση ειναι ο Νίκολιτς να ανοίξει το ροτέισιον, δεν ξέρω αν θα πρέπει να μοιράσει διοργανώσεις, δεν ξέρω αν θα πρέπει να κάνει... πλύση εγκεφάλου στους παίκτες του, αυτό που ξερω είναι ότι συνήθως ο Σέρβος την βρίσκει την άκρη και φτάνει εκεί που θέλει.
Παρεπιπτόντως, επειδή αναφέρθηκα στις ευθύνες του Νίκολιτς που είναι πολύ μεγάλες, πρέπει να πω, πως τις δικές τους ευθύνες έχουν και οι παίκτες. Το γκολ-δώρο που κάνει ο Μουκουντί δεν μπορεί να είναι αποδεκτό σε αυτό το επίπεδο όπως δεν είναι αποδεκτό για την κλάση του Γιόβιτς να χάνει στα καπάκια μέσα σε 30 δευτερόλεπτα αυτές τις ευκαιρίες στο τέλος. Ο νωχελικός τρόπος με τον οποίο πήγε στην μπάλα μη έχοντας τη στοιχειώδη σοβαρότητα να εκτελέσει με συγκέντρωση και αποφασιστικότητα, αποτελούν μια μικρογραφία των όσων είδαμε από την ΑΕΚ στην Τρίπολη. Δεν νοείται σέντερ-φορ 3 εκατ. ευρώ ετησίως όχι να αστοχεί από αυτό το σημείο διότι όλα μπαίνουν και όλα χάνονται, αλλά να πηγαίνει τόσο χαλαρά στην μπάλα.
Το πρόβλημα για την ΑΕΚ όμως στην Τρίπολη δυστυχώς δεν ήταν μόνον ο Γιόβιτς διότι αν ήταν μόνον αυτός θα είχε περάσει νικηφόρα. Το πρόβλημα ήταν γενικευμένο. Η εικόνα ήταν συνολικά κακή και πλέον το challenge του Νίκολιτς για το οποίο έχω ξαναμιλήσει ξανά, να πείσει δηλαδή τους παίκτες του να παίζουν στην Ελλάδα όπως στο Champions League, αποκτά ένα ιδιαίτερο βάρος και μια πίεση επιπλέον. Λίγοι ειναι οι προπονητές που το έχουν διαχειριστεί με επιτυχία. Ο Νίκολιτς πρεπει να βρει τη λύση με οποιοδήποτε κόστος.
